Александр Гамильтонның «Жолымен келісім шарт жасау өкілеттігі» туралы мақаласы

Кіріспе

Александр Гамильтонның атқарушы билік туралы "Федералист" қағазы. "Федералист" №75 – Александр Гамильтонның эссесі және "Федералист" қағаздары" сериясының жетпіс бесіншісі. Ол 1788 жылдың 26 наурызында Publius псевдонімімен жарияланды, осы атпен барлық "Федералист" қағаздары басылды. Оның тақырыбы – "Атқарушы биліктің келісімдер жасау өкілеттігі", және ол атқарушы биліктің өкілеттіктері мен шектеулерін талқылайтын 11 эсселік серияның тоғызыншысы. Осы қағазда Гамильтон Сенат пен атқарушы биліктің келісімдер жасауға бірдей құқықтарының себептерін талқылайды.

Шолу

Федералистік қағаз №75, Александр Гамильтон жазған, «Атқарушы биліктің келісімдер жасау өкілеттігі» тақырыбында, келісімдер жасау өкілеттігін үкіметтің бір ғана тармағына толығымен сеніп тапсырмау қажеттігін талқылайды. Кіріспе сөздерінде эсседің негізгі мәні бірден айтылады, бұл құжатты оқыған адамға ұсынылған аргументтердің күтілетін нәтижелерінің қысқаша тұжырымын алуға мүмкіндік береді. Гамильтон: «Президент, сенаттың кеңесімен және келісімімен, сенаторлардың үштен екісі қатысса, келісімдер жасауға өкілетті болады», – деп жариялайды. Осы мәлімдемеден оқырман атқарушы және заң шығарушы билік арасындағы билік күресінің алғашқы белгілерін көре алады. Құжатта талқыланатын келесі мәселе – АҚШ Президентіне толық билік беру туралы ұсыныс. Гамильтон көптеген қызықты тұстарды айтады, соның бірі: «Ашкөз адам мемлекет мүддесін байлыққа қол жеткізу үшін сатуға құмар болуы мүмкін». Қысқасы, ашкөз немесе ашкөздікке ұшыраған президент бұл келісімдер жасау өкілеттігін пайдаланып, қаржылық пайда табу үшін өз қалтасын толтыруға тырысуы мүмкін. Гамильтон келісімдер жасау өкілеттігін иемденуден туындайтын нақты қаржылық пайдадан басқа, бір адамға бұл өкілеттікті кемінде төрт жылға иеленуге рұқсат берудің жауапкершіліктен шығу екенін айтады. Ол: «Егер атқарушы билік мұрагерлік монархқа тиесілі болса, оған келісімдер жасаудың барлық өкілеттігін беру дұрыс немесе қауіпсіз болғанымен, төрт жылдық мерзімге сайланатын билікке осы өкілеттікті сеніп тапсыру мүлдем қауіпсіз емес және дұрыс емес болар еді», – дейді. Гамильтон атқарушы биліктің келісімдер жасаудың жалғыз өкілі болуына қарсы мықты аргументтер келтіргенімен, ол спектрдің қарама-қарсы жағынан да өзін-өзі жоққа шығарады. Сенатқа осындай маңызды өкілеттік беру туралы бұрынғы мәлімдемесін еске түсіріп, Гамильтон: «Келісімдер жасау өкілеттігін Сенатқа ғана сеніп тапсыру – бұл сыртқы келіссөздерді жүргізуде Президенттің конституциялық рөлінен бас тарту болар еді», – деп жазады. Гамильтон атқарушы биліктің билігін, құқықтарын және жауапкершілігін қорғайды. Сонымен қатар, АҚШ-тың келісімдер жасағанда шетелге барып, олармен байланыс жасауға арналған жеке өкілі болуы өте маңызды. Бүкіл Сенаттың шетелдік мемлекетпен келісімдерді талқылауы және келісуі мүмкін емес, әсіресе егер аталған мемлекет ауқымды мұхиттың ар жағында мыңдаған шақырым жерде болса. Ол: «Заң шығарушы биліктің мәні – заңдар шығару, яғни қоғамды реттеу ережелерін белгілеу. Ал заңдарды орындау және осы мақсатта немесе жалпы қорғаныс үшін ортақ күшті пайдалану – атқарушы биліктің барлық функцияларын қамтиды», – деп мәлімдейді. Бұл сөйлемде, негізінен, атқарушы биліктің функциясы – Конгресс қабылдаған заңдарды орындау және елді қорғау екені баяндалады. Келісімдер бұл санатқа толыққанды кірмейді және олар заң шығарушы биліктің құзырына кірмейді. Ол екі жақты да нақты қолдамайтындықтан, билік үшін ортақ жауапкершілікті ұсынады. Жетпіс бесінші эсседе Гамильтон өзінің тұжырымын қауіпсіздік, биліктердің араласуы және Сенаттың қолданыстағы дауыс беру жүйесіне ұсақ өзгеріс енгізу сияқты факторларға негіздейді. Бұл эссенің бұл бөлігі Гамильтонның жалпы мәлімдемесімен басталады: «Бір қарсылықтың негізі – биліктердің араласуы туралы жиі айтылатын мәселе; кейбіреулер Президент қана келісімдер жасау өкілеттігіне ие болуы керек деп санайды; ал басқалары, оның Сенатқа ғана тиесілі болуы керек деп санайды». Бұл Гамильтонның қорытындысындағы негізгі мәлімдемесі, ол екі жақты да қамтиды және оларды біріктіріп, осы мәселедегі биліктің иесі туралы соңғы шешімді қалыптастыруға тырысады. Елдің қауіпсіздігі және сыбайлас жемқорлыққа қарсы принциптерге алаңдап, Гамильтон: «Президент пен Сенаттың билікті бірлесіп иеленуі, олардың әрқайсысының жеке иеленуіне қарағанда қауіпсіздікке үлкен кепілдік беретінін анық көрсету керек», – деп мәлімдейді. Екі жақтың бұрынғы аргументтерін ескере отырып, Гамильтон келісімдер жасау өкілеттігі Сенат пен атқарушы билік арасында бөлісуі керек екенін айтады, бұл елдің қауіпсіздік принципіне нұқсан келтірмейтін болады. Гамильтонның соңғы пікірі ұсынысты қабылдау үшін қажетті Сенат мүшелерінің санын өзгертуге қатысты. 17 қыркүйек 1787 жылғы Федералистік қағаздарға дейін заңда Сенатты құрайтын барлық мүшелердің үштен екісі ұсынылған мәселелерге дауыс беруі керек еді. Гамильтонның ұсынысы бойынша, «Енді талқылауға қалдырылған жалғыз мәселе – Сенатты құрайтын барлық мүшелердің үштен екісінің орнына, қатысқан мүшелердің үштен екісін қолдану», – делінген. Федералистік қағаз №75 әртүрлі маңызды мәселелерге жарық салып, бұрынғы заңдардағы көптеген қайшылықтарды шешетін сияқты болғанымен, барлығы Гамильтонның көзқарасына келіспеді. Нәтижесінде екі тараптың да келісімге келген ортақ шешім табылды; соңғы мәлімдеме жаңа АҚШ Конституциясына енгізілуі үшін жарияланды және ұсынылды. Заң шығарушы және атқарушы биліктердің ешқайсысы келісімдер жасаудың толық құқығына ие болмайды, олар елдің мүддесін ең жақсы қорғайтын нәтижеге жету үшін бірлесіп жұмыс істейді. Гамильтон жасаған ресми мәлімдеме: «Президент, сенаттың кеңесімен және келісімімен, сенатта қатысқан сенаторлардың үштен екісі келіссе, келісімдер жасауға өкілетті болады». АҚШ халқының пікірлерін, ұсыныстарын және кері байланысын жинағаннан кейін Гамильтон АҚШ Конституциясының негізгі бөлігіне айналған нұсқаны аяқтады және ұсынды.

The topic of Federalist No. 75, written by Alexander Hamilton, is "The Treaty Making Power of the Executive" which discusses why the treaty making power should not be solely entrusted in a single branch of the government. In the opening statements, the main point of the essay is immediately stated which allows the reader of the document to have a short summary of the expected results of the presented arguments. Hamilton proclaims, "The president is to have power, by and with the advice and consent of the senate, to make treaties, provided two thirds of the senators present concur." From this statement, the reader can see a foreshadowing of a debate for the power struggle between the executive and legislative branches. The next topic covered in the document was the proposition of the interest of investing sole power in the President of the United States. Hamilton makes many interesting points, one of which includes his statement, "An avaricious man might be tempted to betray the interests of the state to the acquisition of wealth." Simply put, a president who is greedy or develops greed might be tempted to use this treaty making power to line his own pockets for a financial gain. Besides the obvious financial benefits possible from gaining this treaty making power, Hamilton argues that it would be utterly irresponsible to let a single person possess this power for a minimum of four years at a time. He states, "However proper or safe it may be in governments where the executive magistrate is an hereditary monarch, to commit to him the entire power of making treaties, it would be utterly unsafe and improper to entrust that power to an elective magistrate of four years' duration." Although Hamilton makes solid arguments against the executive branch having sole treaty making power, he also forms an equally impressive self rebuttal from the opposite end of the spectrum. Referring back to his previous statement about entrusting the senate with such an important power, Hamilton writes, "To have entrusted the power of making treaties to the Senate alone would have been to relinquish the benefits of the constitutional agency of the President in the conduct of foreign negotiations." Hamilton is defending the power, rights, and responsibility of the executive branch. Furthermore, it is vital that the United States has a sole representative to physically travel to or communicate with foreign nations when making treaties. It would be an impossible feat to have the entire senate debate and hash out a treaty with a foreign country, especially if said country was thousands of miles across a vast ocean. He claims, "The essence of the legislative authority is to enact laws or in other words to prescribe rules for the regulation of the society. While the execution of the laws and the employment of the common strength, either for this purpose or for the common defense, seem to comprise all the functions of the executive magistrate." This sentence basically describes the function of the executive branch which is to enforce laws made by congress and protect the country. Treaties do not fall completely under this category nor do they fall under the jurisdiction of the legislative branch. Since he does not clearly support one side or the other, he proposes a joint responsibility of power. In the seventy fifth essay, Hamilton makes his conclusion based on elements such as security, intermixture of powers, and making a small alteration to the existing voting style of the senate. This particular section of the essay is started with Hamilton making a general statement proclaiming, "One ground of objection is the trite topic of the intermixture of powers; some contending that the President ought alone to possess the power of making treaties; others, that it ought to have been exclusively deposited in the Senate." This is Hamilton's primary statement in his conclusion which branches out to grab both sides and harmonize them together to create one final solution to the ownership of the power in question. Concerned with the country's security and principles of anti corruption, Hamilton states, "It must indeed be clear to a demonstration that the joint possession of the power in question, by the President and the Senate, would afford a greater prospect of security than the separate possession of it by either of them." Combining both sides' previous arguments, Hamilton suggests that the treaty making power must be shared between both the senate and executive to prevent one side from becoming too powerful and creating a rift in the country's principle of security. The final opinion shared by Hamilton refers to the alteration of the existing number of senate members required to pass a proposition. Before the Federalist Papers of September 17, 1787, the law was stated as two thirds of the total members in which composed the senatorial body had to vote on the proposed issues. Instead, Hamilton suggested, "The only objection which remains to be canvassed, is that which would substitute the proportion of two thirds of all the members composing the senatorial body, to that of two thirds of the members present." Although Federalist No. 75 sheds light on various important topics and seemingly solves many discrepancies in the previous set of laws, not everyone agrees with Hamilton's point of view. The outcome would be a common ground reached between each side; the final statement was declared and submitted to be included in the new United States Constitution. Neither the legislative nor executive branches would receive sole treaty making power, rather they both would work together as a powerhouse to arrive at the best possible outcome with the country's best interests in mind. The official statement produced by Hamilton was, "The president is to have power, by and with the advice and consent of the senate, to make treaties, provided two thirds of the senators present concur." After gathering thoughts, comments, and feedback from the people of the United States, Hamilton finalized and submitted what eventually became a key piece of the foundation of the United States Constitution.