Грубенхаген князьдығы – Браншвейг-Люнебург герцогтығының тармағы, 1291-1617 жылдары Вельф әулетімен басқарылды. Тарих, география, қалалар мен қамалдар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грубенхаген княздығы – Брансвик-Люнебург герцогтығының бір бөлігі, 1291 жылдан бастап Вельф әулетінің Грубенхаген тармағымен басқарылған. Ол сондай-ақ Брансвик-Грубенхаген деп те аталады. Княздық 1617 жылы Люнебург княздығының құрамына кірді; 1665 жылдан бастап аймақ Вельф әулетінің Каленберг тармағымен басқарылды.
The Principality of Grubenhagen was a subdivision of the Duchy of Brunswick Lüneburg, ruled by the Grubenhagen line of the House of Welf from 1291. It is also known as Brunswick Grubenhagen. The principality fell to the Brunswick Principality of Lüneburg in 1617; from 1665 the territory was ruled by the Calenberg branch of the Welf dynasty.
География
Князьдік қазіргі Оңтүстік Төменгі Саксониядағы Харц тауларының оңтүстік-батыс шетінде орналасқан. Ол екі жекелеген аймақты қамтиды: бірі Эйнбек қаласы және Грубенхаген қамалы төңірегінде, екіншісі Остероде және Дудерштадт қалалары (1366 жылы Майнцке берілген) және оларға қарасты Clausthal, Herzberg және Herzberg қамалы. Осы билік еткен аймаққа сондай-ақ Шығыс Эльбингероде эксклавы да кіреді, ол бүгінде Саксония-Анхальттың бір бөлігі.
The principality was located on the southwestern edge of the Harz mountain range in present day South Lower Saxony. It included two separate territories, one around the town of Einbeck with Grubenhagen Castle, and another domain around the towns of Osterode and Duderstadt (ceded to Mainz in 1366) with Clausthal, Herzberg, and Herzberg Castle. The dominion also comprised the eastern exclave of Elbingerode, today part of Saxony Anhalt.
Тарих
Грубенхаген 1291 жылы Вольфенбюттельдің Брауншвейг княздығынан бөлініп шықты, бұл кезде қайтыс болған герцог Альберт Биіктің (1236–1279) ұлдары мұраларын бөлісті. Оның алғашқы билеушісі Генрих Кереметті герцог болды. Генрихтің ұлдары 1322 жылы кішкентай княздықты одан әрі бөліп алды, себебі олардың көптеген мұрагерлері болды; герцог Генрих II-нің ұлы Отто, Монферратқа қалған шағын үлесін ескере отырып, 1376 жылы Неаполь королевасы Иоанна I-ге үйленді және 1383 жылы Таранто князі атанды. Бұл үздіріс Грубенхаген тармағының Вольфенбюттель, Люнебург және Каленберг туыстарына қатысты мүлік бөлісіндегі беделін әлсіретті. Грубенхаген княздығы 1526 жылы Брауншвейг герцогы Филипп I басқаруымен қайта біріктірілді. Бірақ 1596 жылы оның ұлы Филипп II қайтыс болғаннан кейін Грубенхаген тармағы тоқтатылды. Аумақ Вельф әулетінің түрлі тармақтары арасында даулы болды: Вольфенбюттель князі герцог Генрих Юлий Грубенхагенді басып алды; алайда оның ұлы Фредерик Ульрих 1617 жылы Шпейердегі Императорлық палаталық соттың (Reichskammergericht) шешімімен оны Люнебург князі герцог Кристианға беруге мәжбүр болды. Люнебург княздығымен бірге Грубенхаген аумағы 1648 жылы Каленберг князі герцог Кристиан Луиге мұрагерлікке өтті. Ол 1665 жылы қайтыс болғаннан кейін Грубенхаген тәуелсіз княздық ретінде болмады. Формальды түрде ол 1806 жылы тарағанға дейін Киелі Рим империясының бір бөлігі болып қалды. Каленберг-Грубенхаген Ландшафты (әкімшілік бөлінісі) бүгінге дейін сақталып қалған.
Grubenhagen was split off from the Brunswick Principality of Wolfenbüttel in 1291, when the sons of late Duke Albert the Tall (1236–1279) finally divided their heritage. Its first ruler was Duke Henry the Admirable. Henry's sons split the small principality further in 1322 as they themselves had numerous heirs; Otto, son of Duke Henry II, in view of his small share left for Montferrat, married Queen Joan I of Naples in 1376 and became Prince of Taranto in 1383. The ongoing fragmentation weakened the position of the Grubenhagen branch regarding estate distributions involving their Wolfenbüttel, Lüneburg and Calenberg cousins. The Principality of Grubenhagen was finally reunited in 1526 under the rule of the Brunswick duke Philip I. However, in 1596 the Grubenhagen branch became extinct upon the death of his son Philip II. The territory was disputed by the different lines of the Welf dynasty: Duke Henry Julius, Prince of Wolfenbüttel, occupied Grubenhagen; his son Frederick Ulrich, however, had to cede it to Duke Christian, Prince of Lüneburg according to a 1617 ruling of the Imperial Chamber Court (Reichskammergericht) at Speyer. With the Principality of Lüneburg, the Grubenhagen territory was finally inherited by Duke Christian Louis, Prince of Calenberg, in 1648. After his death in 1665 Grubenhagen ceased to exist as an independent principality. Formally, it remained a state of the Holy Roman Empire until its dissolution in 1806. A Calenberg Grubenhagen Landschaft (administrative division) still exists today.