Антикалық және орта ғасырлар
Қаланың шығу тегі белгісіз. Бұл аймақта По өзенінде Вардакате (вар = "су"; ate = "елді мекен") галл қонысы болғандығы және ол Рим муниципалитетінің құрамына енгені белгілі. VIII ғасырдың басында Ломбардтардың билігі астында Седула немесе Седулия деп аталатын шағын қала болған. Бұл жерде (соңғы және сенімді емес есептерге сәйкес) арий герцогы Аттабулоның бұйрығымен бір Киелі Евасий 146 ізбасарларымен бірге бас кесті. Ломбардтардың патшасы Лиутпранд Евасийдің құрметіне шіркеу салуды қолдаған. Әрине, шейіт культі өркендеп, 988 жылы қала Касале ди Сант-Эвасио деп аталды. Шарль I кезінде қала Верчелли епископтарының рухани және діни билігіне ие болды, одан оны Фридрих Барбаросса, Киелі Рим императоры және Италия королі азат етті. Оны 1215 жылы Верчелли, Александрия және Миланның императорлық қарсы әскерлері тонаған, бірақ 1220 жылы қайта тұрғызылған және нығайтылған. Ол 1292 жылы Монферрат маркизінің билігіне түсті (бұл 1370 жылы Милан висконттарымен жаулап алынғанымен, 1404 жылға дейін олардың бақылауында болды) және кейіннен маркиздіктің астанасы болды. Кондотьер Фачино Кане Касале Монферратода дүниеге келді және 1402 жылы Касалекио шайқасына Милан герцогы Джан Галеаццо Висконти қаржыландырып қатысты, бірақ Майорканың Изабелланың ұлы Монферрат маркизі Теодор II қатыспады. Джан Галеаццо Мантуя қаласынан Минцио өзенін өз бағытынан бұруға тырысқанда 300 000 алтын флорин жұмсады, бірақ Джан Галеаццо қайтыс болды. 1536 жылы ол Мантуяның Гонзагасына өтті, олар оны қатты нығайтты. Содан кейін ол итальяндық тәуелсіздік соғыстары кезінде бекініс ретінде айтарлықтай маңызды болды, ол 1849 жылы австриялықтарға қарсы тұрып, 1852 жылы күшейтілді.
During the Wars of Italian Independence, it successfully resisted the Austrians in 1849 and was strengthened in 1852.
Этернити асбест апаты
1907 жылдан 1986 жылға дейін Касаледе үлкен Eternit фабрикасы жұмыс істеді, ол асимбоцемент өндірді, оның жұмысы үлкен экологиялық апатқа әкелді, бұл аймақта мезотелиомадан және басқа да асбестпен байланысты аурулардан 1800 адамның өліміне байланысты болды: бұрынғы Eternit иесі Стефан Шмидхини мен оның серіктесі Жан Луи де Карти 2012 жылы Турин апелляциялық соты сотталып, он миллион еуро өтемақы төлеуге бұйырылғанына қарамастан, 2014 жылы Италияның Жоғарғы соты бұл істе ескіру мерзімі өткенін мәлімдеді.
Piazza Mazzini және оның айналасы
Қаланың тарихи орталығы Рим форумының орналасқан Пьяцца Маццини алаңында орналасқан. Рисорджиментоның басты республикалық тұлғасы Джузеппе Маццинидің есімімен аталған, оған Пиемонт Сардиниясының королі Карл Альберттің 1843 жылғы Аббондио Сангиорджоның ат мүсіні басым, ол римдік киім киіп, атап айтқанда сенатор ретінде, тізелерін жауып тұрды. Мүсінді қала билігі Касаледі Пьемонттың екінші апелляциялық сотының ордасы ретінде таңдағаны үшін патшаға алғыс білдіру және Касаледегі По өзенінің бірінші тұрақты көпірінің құрылысы үшін тапсырды. Жергілікті тұрғындар алаңды Piazza Cavallo деп атайды.
Дуомо
Аянттың шығысында Сант-Эвасионың ломбардтық романдық соборы орналасқан, ол 742 жылы құрылған, 12 ғасырдың басында қайта салынған және 1107 жылы 7 қаңтарда Папа Паскаль II құттықтаған. Бұл ғимарат бір кездері Юпитерге арналған римдік ғибадатхана тұрған жерде тұр. Ол 1706 жылы және 19 ғасырда қайта қалпына келтірілді. Собордың асимметриялық қасбеті бар, оның ішінде екі галереясы бар күрделі нартекс (матронаи) трибунамен байланысқан және дөңгелек аркалармен жабылған. Ішкі бөлмеде Сент-Эвасийдің монументтері және пресвитерияның жанында 11-ғасырлық мозаиканың фрагменттері бар, онда Киелі кітап көріністері бар (қазіргі уақытта апсидадан сакристияға дейінгі дәліздің қабырғаларына қайта орнатылған).
Сан-Доменико
1471 жылы Вильгельм VIII, Монферрат маркизі Касаледі маркиз сотының тұрақты орны ретінде таңдағаннан кейін, Пьяцца Маццинидің солтүстігінде Сан-Доменико шіркеуінің құрылысы басталды. Саяси тұрақсыздықтың салдарынан ғимараттың жұмысы біраз уақыт тоқтады; 16 ғасырдың басында кеш готикалық қасбетке жақсы, бірақ сәл сәйкес келмейтін, Ренессанс порталы салынған.
Виа Ланза арқылы
Лазанза көшесі, Маццини алаңына қарай солтүстікке қарай созылып, Крумири Росси нан пісіру зауытымен танымал. Бұл жерде Крумири өнімдері шығарылады: 1870 жылы Доменико Россидің достармен бірге кешке Маццини алаңына қарасты Конкордия кафесінде (қазіргі банк) болғаннан бері Касаледің ерекшелігі болып табылатын бисквиттер. Сондай-ақ, Ланца даңғылында XVII ғасырдағы Сан-Джузеппе шіркеуі орналасқан, оны Себастьяно Гуала жобалаған болуы мүмкін; Урсулин монахесі Люкрина Феттиге (шамамен 1614-1651 ж. Монферрато маркиздерінің көптеген қалдықтарын қосқан Сан-Франческо шіркеуі мен монастырі 18 ғасырда басқа мақсаттарға айналдырылды және 19 ғасырда қиратылды. Виа Ланцаның көрнекті жері болып табылатын биік ашық мұнара Палаццо Морелли ди Пополоға жатады; ол Бернардо Виттонеге, сондай-ақ Магнокаваллиге де тиесілі.
Саффи арқылы
Батысқа қарай Маццини алаңынан Кастелло алаңына дейін Саффи көшесі өтеді, онда қаланың ең танымал жерлерінің бірі: Torre Civica орналасқан. Бұл кірпіш мұнара, квадраттық жоспарда және биіктігі 60 метр, 11 ғасырдан басталған, бірақ 1504 жылдың сәуірінде киелі Рим императоры Максимилиан I мен Франция королі Людовик XII арасындағы бейбітшілікті атап өту үшін өткізілген фестиваль қолдан шыққаны үшін қатты өртенді. Алты жылдан кейін Маттео Саммичели аяқтайтын қайта құру қазіргі қоңырау камерасын қамтитын биік құрылымды шығарды. Мұнараның жоғарғы бөлігіндегі балкондар Гонзага билігі кезінде қосылған. Кейінгі қалпына келтіру жұмыстары 1779 жылы (соңғы рет 15 ғасырдағы сағатты жойған найзағайдан кейін) және 1920 жылы жүргізілді. Мұнараға іргелес орналасқан Санто-Стефано шіркеуі солтүстік жағында орналасқан. Шіркеудің шығу тегі екінші мыңжылдықтың басына жатады, бірақ ол XVII ғасырдың ортасында Себастьяно Гуалаға тиесілі жоба бойынша қайта салынған; қазіргі қасбеттің жұмысы 1787 жылы басталды, бірақ XIX ғасырдың аяғына дейін аяқталмаған. Оның ішінде Джованни Франческо Карото (1480-1555), Ил Монкалво (1568-1625), Джорджио Альберини (1575/6-1625/6), Франческо Каир (1607-1665) суреттері бар. Қабырғалар мен күмбезді 15 тонди әшекейлеп тұр. Бұл суреттер пайғамбарлар, елшілер және Пьетро Франческо Гуаланың 1757 жылы, өмірінің соңғы жылында суреттелген Мәриямның бейнесі. Санто-Стефано алаңының оңтүстік жағында Саффи көшесіне қарай неоклассикалық Риччи ди Цересето сарайы орналасқан. Төрт үлкен кірпіш бағанамен белгіленген қалың қасбеті 1806 жылы жергілікті сәулетші Франческо Оттавио Магнокаваллидің ертедегі жобасына салынған. Сондай-ақ, алаңда археолог және сәулетші Луиджи Канинаның Бенедетто Каччаторе жасаған мәрмәр мүсіні бар.
Кастелло алаңы
Piazza Castello - бұл автомобиль тұрағы және базар алаңы ретінде пайдаланылатын үлкен, қалыпсыз пішінді ашық кеңістік; оның батыс бөлігінің көп бөлігін алып жатқан Палеологиялар сарайы басым. Площадь 1858 жылы қамалдың шығыс равелинін бұзу арқылы пайда болды және он тоғызыншы ғасырдың аяғы / жиырмасыншы ғасырдың басында қалған равелиндер алынып тасталған кезде кеңейтілген.
Қалдық
Қалманың өзі - 15 ғасырдағы әскери құрылыс, алты бұрышты жоспармен, төрт дөңгелек мұнарамен және қоршаудағы ормен.
Санта-Катерина
Пьяццаның оңтүстік-шығыс бұрышында Санта-Мария-делле-Грацие шіркеуі орналасқан, ол бұрынғы Санта-Катерина атауымен танымал. Джованни Баттиста Скапиттаның шедеврі, оның өлімінен кейін Джакомо Занетти аяқтады, ол эллипстік куполмен және план мен биіктікте қисық сызықты қасбетімен белгіленеді.
Театр Муниципале
Саффи көшесіне қарай орналасқан алаңның солтүстік-шығыс бұрышында орналасқан театр 1791 жылы Винченцо Фабрицидің "La moglie capricciosa" операсының қойылымымен ашылды. Оның құрылысын Сполетоның абысы Агостино Витолидің жобасына сәйкес алты жыл бойы жүргізді. Алайда, ол Наполеонның билігі кезінде қолданылмай қалды және бірнеше онжылдықтар бойы жабық болды. Ішкі көркемдеу жұмыстары жүргізілгеннен кейін театр 1840 жылы Винченцо Беллинидің "Беатрис ди Тенда" қойылымымен қайта ашылды. 1861 жылы театр Società dei Nobili жергілікті билікке (коммунаға) сатты, бұл оны көпшілікке қолжетімді етті. Алайда ол қайтадан құлдырап кетті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол дүкен ретінде пайдаланылды. 1980-ші жылдары күрделі қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді және театр 1990 жылы Витторио Гассманның қойылымымен қайта ашылды. Содан бері ол театр, музыка және бидің қоспасын ұсынды, ал фойе әдетте фотоға арналған көрмелерге қолданылады. Ат айқасы тәрізді аудиторияда дүкендер, төрт қабатты қораптар және галерея (немесе лоджион, яғни құдайлар) фрескалармен, штукатурмен, алтынмен және бархатпен безендірілген. Патшалық қораның перделері Пьяцца Маццинидегі ат мүсінін де жасаған Аббондио Сангиорджоның штукатурлық кариатидтердегі құрылысынан ілінеді. Аполлонды күн күймесімен көрсететін сахналық пердесін сахналық суретші Бернардино Галлиари (1707 1794) жасаған. Оның эскизі Туриндегі Галерея Сабудада сақталған.
Гарибальди көшесі мен Санта-Иларио
Театрдан солтүстікке қарай Via Garibaldi 16 ғасырда Поатьелік Иларио құрметіне 380 жылы құрылған Сант-Иларио шіркеуіне алып келеді. Ол 1566 жылы толығымен қайта салынған және 19 ғасырдың аяғында негізінен қайта құрылған. Шіркеудің көп түсті қасбеті қызықты және онда Николо Муссоның екі маңызды туындысы бар: Мадонна дель Кармин (Кармель тауының біздің ханым) және Сан Франческо аяғы дель Кроцефиссо (Сан Франциск кресттің табанында) бастапқыда Сан Франческо шіркеуінен.
Рим жолы, гетто және синагога
Via Roma батыс жағындағы дүкендердің артында, ол Маццини алаңынан оңтүстікке қарай жүреді, бұл гетто 1848 жылғы революциялық қысым кезінде Шарль Альберт конституциясын бергеннен кейін Пьемонттағы еврейлерді азат еткенге дейін сақталған. Касале Монферрато синагогасы Виколо Ольпер 44-тегі ғимараттың ішінде орналасқан, оның сыртынан 1595 жылы салынған және Еуропадағы ең әдемілердің бірі ретінде танылған синагога екендігі туралы ешқандай сылтау жоқ. Қазір әйелдер галереясында маңызды яһуди мұражайы орналасқан. Әсіресе, алтынмен қапталған, 18 ғасырдан басталған Таурат заңының тақташалары, көптеген римонимдер (Тораның соңғы бөліктері) және атароттар (Тораның шиыршықтарының тәждері) күміс бояумен оюланған.
Giardini pubblici және қоғамдық мүсін
Темір жол вокзалының алдындағы қоғамдық бақтар батысқа қарай, әртүрлі көшелермен бөлініп, Via Roma-ның оңтүстік шетіне дейін созылады. Оларда жергілікті және ұлттық атақты тұлғалардың ескерткіштері бар, соның ішінде Джованни Ланза (Одоардо Табаки, 1887 ж.), Джузеппе Антонио Оттави (Леонардо Бистольфи, 1890 ж.), Филиппо Мелана (Джакомо Джинотти, 1887 ж.) және Джузеппе Гарибальди (Примо Джудичи, 1884 ж.). Алайда ең бастысы - 1928 жылы Бистольфидің соғыс мемориалы (сол жақтағы сурет). Қанатлы жеңістер түріндегі төрт кариатидті мармар экседра баспалдақпен алдыңғы жағында диаста көтерілген. Хрестоматиялық костюм киген жаяу әскердің бронза мүсіні Il Fante Crociato орталық сахнада тұрады; екінші қоладан жасалған жеңіл киім киген Primavera Italica (Италия көктемі) платформадан төмен түсіп, ансамбльден шығады. Касаледегі басқа да қоғамдық мүсіндерге жоғарыда аталған Пьяцца Маццинидегі король Карл Альберт ескерткіші, Пицца Ратцацидегі 1887 жылы Бистольфидің Урбано Ратцаци ескерткіші, Пьяцца Санто Стефанодағы Бенедетто Каччаторидің Луиджи Канина ескерткіші жатады. Касале қорғанысының монументі (Франческо Порцио, 1897; суретке түсірілген оң жақта), қамалдың солтүстігінде орналасқан, 1849 жылы Бірінші итальяндық Тәуелсіздік соғысы кезінде Пьемонт әскерін жеңуге қатысқан австриялық әскерлерге қарсы қаланы қорғауға арналған күшті іс-әрекетті еске салады. Приоко ауданында, тарихи орталықтан оңтүстікке қарай, Виале Оттавио Марчинода, қазір Буцци Юнисемнің құрамына кіретін Цементи Марчиноның негізін қалаушының ұлы цемент өнеркәсібі Оттавио Марчиноға Виргилио Аудьяна ескерткіші бар.
Палаццилер
Тарихи орталықта көптеген сарайлар бар, олар көбінесе барокколық көріністе (егерде заты көбінесе ертерек болса да), 18-ғасырдың алғашқы онжылдықтарында болған қалалық жаңартуды көрсетеді. Ең танымалдары: 15-ғасырдағы Маркеза Анна д'Аленсонның Алесандра көшесіне салынған сарайы. 15-ғасырдағы Палаццо Тревизо, Виа Тревиги, доминикандық монастырға берілмес бұрын Анна д'Аленсонның атынан қайта құрылды. Наполеон дәуірінде ол лицей ретінде пайдаланылды және кейіннен оқулық қолданыста болды. Палаццо Дель Карретто, сондай-ақ Каса Торниелли деп аталады, Виа Канина, қайтадан 15 ғасырға жатады, қазір онда тіл мектебі орналасқан. Ортағасырлық Каса Биандрат, Гуаццо және Морини көшесі қиылысында, өзінің кеш готикалық сипатын сақтап қалды. Палаццо Саннаццаро, Виа Мамелидегі готика ғимараты, Джакомо Занетти (16981735) барокко стилімен қайта жаңғыртылған. Палаццо Гозани ди Тревиль, қаладағы ең әдемі деп саналады және Джованни Баттиста Скапиттаның ең маңызды екі жұмысының бірі, екіншісі - жоғарыда аталған Санта-Катарина шіркеуі. Рококо атриумы мен ауласы, сондай-ақ Виа Мамели жолынан өтетін ұзын және жұмсақ қисық қасбеті ерекше мақтауға ие. Палаццо Гозани ди Сан-Джорджо, қазіргі қала әкімдігі, 1775-8 жылдары Филиппо Николис де Робилант жобасымен ішінара қайта салынған. Алмауы үш рет, терезелері штукатурлық безендірулермен қоршалған. Мамели көшесі. Палаццо Магнокаваллидің фасады архитектор Франческо Оттавио Магнокаваллидің Giacomo Zanetti тапсырысы бойынша жасалды. Оның ішінде екі бағанамен тірелген монументальді бұрмаланған баспалдақ өте тар орынға әсемдікпен сыяды. Мамели көшесі. 1840 жылы Верцельский Пьетро Боссо неоклассикалық стильде салған Палаццо Форнара Пьяцца Маццинидің шығыс жағын құрайды. Бұрын бұл жерде Санта-Мария-ди-Пьяцца шіркеуі орналасқан, ол Наполеон дәуірінде құрметтен айырылды. 1925 жылдан бастап ол банк болып табылады. Палаццо Лангоско, Виа Корте дАппеллода, бұрынғы Санта-Кроче августиндік монастырь кешенінің негізгі монастырдың бір бөлігін қамтиды. Бір кездері Монферрат Сенатының орыны болған бұл ғимаратта қазір қоғамдық кітапхана орналасқан. Саффи көшесіндегі Театро Цивиконың жанында орналасқан неоклассикалық Палаццо Сакки Неморс 1750 жылы жергілікті сәулетші Франческо Оттавио Магнокаваллидің қолымен салынған. Piazzetta di S. Stefano-дағы Palazzo Ricci di Cereseto-да 1806 жылы Г. Баттиста Формильямен, мүмкін Магнокаваллидің жобасына сәйкес, салынған төрт үлкен кірпіш бағананың алдындағы неоклассикалық қасбеті бар. Виа Кавурдағы Палаццо Гаспардон Оттави 19 ғасырда Оттави отбасының иелігіне өтті және Бистольфидің Оттавио Оттавиді еске алатын тақтасы (оның туған қаласында Inno ai krumiri немесе krumiri бисквиттеріне арналған әнұран жазғаны үшін белгілі болған энолог) және Сент-Луиджи Гонзагаға арналған ескерткіш тақташасы.
The 15th century palazzo of the Marchesa Anna d'Alençon in Via Alessandria. The 15th century Palazzo Treviso, in Via Trevigi, was restructured on behalf of Anne d'Alençon before being given to the Dominican convent. During the Napoleonic period, it was used as a lyceum and has subsequently remained in scholastic use. Palazzo Del Carretto, also known as the Casa Tornielli, in Via Canina, again dating from the 15th century, now housing a language school. The medieval Casa Biandrate, at the junction of Via Guazzo and Via Morini, has preserved its late Gothic character. Palazzo Sannazzaro, a gothic building in Via Mameli, remodelled in the baroque style by Giacomo Zanetti (1698–1735). Palazzo Gozani di Treville, regarded as the most beautiful in the town and as one of the two most important works of Giovanni Battista Scapitta, the other being the church of Santa Catarina, mentioned above. The rococò atrium and courtyard are particularly praised, as is the long and gently curved façade which follows the path of Via Mameli. Palazzo Gozani di San Giorgio, now the town hall, was partially rebuilt in the years 1775–8 to a design by Filippo Nicolis de Robilant. The façade is of three orders with its windows surrounded by decorations in stucco. Via Mameli. Palazzo Magnocavalli has a façade commissioned from Giacomo Zanetti by the architect Francesco Ottavio Magnocavalli. Inside, the monumental twisted staircase, supported by two columns, fits gracefully into a very restricted space. Via Mameli. Palazzo Fornara, built in 1840 in the neo classical style by the Vercellese Pietro Bosso, forms the east side of Piazza Mazzini. The site was previously occupied by the church of Santa Maria di Piazza which was deconsecrated during the Napoleonic period. Since 1925 it has been a bank. Palazzo Langosco, in Via Corte d’Appello, encloses part of the main cloister of the former Augustinian convent complex of Santa Croce. Once the seat of the Senate of Montferrat, it now houses the public library. The neo classical Palazzo Sacchi Nemours, beside the Teatro Civico in Via Saffi, was built in 1750–2 by the local architect Francesco Ottavio Magnocavalli. Palazzo Ricci di Cereseto, in Piazzetta di S. Stefano, has an imposing neo classical façade fronted by four massive brickwork columns, constructed in 1806 by G. Battista Formiglia, probably following a design by Magnocavalli. Palazzo Gaspardone Ottavi, in Via Cavour, came into the possession of the Ottavi family during the 19th century and is noted for Bistolfi's plaque commemorating Ottavio Ottavi (an oenologist known also, in his home town, for writing the Inno ai krumiri, or ‘hymn to the krumiri biscuits’) and a memorial tablet to Saint Luigi Gonzaga.
Мұражайлар мен галереялар
Азаматтық мұражай ежелгі Санта-Кроче монастырында орналасқан, оның монастыры Монкалвоның фрескаларымен безендірілген.
Музыка
Касале 13 - 17 ғасырлар аралығында итальян музыкасының маңызды орталығы болды. Альбигендік крест жорығы кезінде Касале батысқа қарай аймақтардан қашып бара жатқан трубадурлардың баспанасы болды; мұндай трубадурлардың музыкасы 14-ғасырда Италияның зайырлы музыка стильдерінің қалыптасуында шешуші роль атқарған болуы мүмкін (Trecento музыкасын қараңыз). XVI ғасырда қала Гонзага отбасының иелігіне қосылды, олар Ренессанс дәуірінде музыканың меценаттары болды. Сондағы соборда Жан Мутон, Андреас де Силва және Франческо Целлавенианың полифоникалық музыкасы, сондай-ақ Джованни Пьерлуиджи да Палестринаның және сол кезеңнің басқа да ірі композиторларының маңызды баспалары бар. 17-18 ғасырларда Касаледе Джулио Чезаре Монтеверди, Пьетро Гульельми және Паскуале Анфосси операларының премьерасы өтті. Сондай-ақ, швейцариялық итальян композиторы Карло Эвасио Соливаның туған жері болды. Қазіргі уақытта қаланың музыкалық орталығы - Муниципаль театр.
Ауыл шаруашылығы
Касале күріш өсірілетін жазықта және цемент арқау таулар мен шарап зауыттары орналасқан жерде орналасқан. Касале сонымен қатар Италияның бастыларының бірі - тоңазыту ауданы ретінде танымал.
Өңдеу
1900 жылдардың басынан бастап Касале цемент өндірісімен танымал болды; Буцци Unicem, әлемдегі ең ірі цемент өндірушілерінің бірі, қалада орналасқан. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Касале тоңазытқыштар өндірудің маңызды орталығы болды, 1945 жылы қалада Franger Frigor s. r. l. деп аталатын алғашқы компания құрылды. 1957 жылы Mondial Frigori s. r. l. және одан кейін көптеген жаңа компаниялар құрылды. Олардың барлығы Franger Frigor-пен қандай да бір жолмен байланысты. 1965 жылы Vendo Italy S.p.A. бөтелке суытқыштары мен автоматтар сатады. 60 жылдардың соңында "Салқын машина" еутектілік тақталарды пайдалана отырып, тоңазытқыш көліктерде жаңа өндірісті бастады. Кейінгі жылдары өндірісті басқа компаниялар бастады: Industra Apparecchiature Refrigerate IAR, PastorFrigor, GeneralFilter, Unifrigor, IARP. "Dena" - бұл тағы бір компания, ол тоңазытқыш сүзгілері мен капиллярлық түтіктерде жұмыс істейді. Қазіргі уақытта осы салада 13 компания жұмыс істейді. Касаледегі өндірістің басым бөлігі - автосалон, бөтелке суытқыштар, тік және көлденең шкафтар, тоңазытқыш жүк көліктері. Бұл салада көптеген технологиялық инновациялар экологиялық және энергия тиімділігі аспектілері арқылы жүзеге асады. Касале сонымен қатар 1975 жылдан бері Centro Studi Galileo ұйымдастырған тоңазыту және ауа баптауындағы оқу орындарымен танымал.
Спорт
Қаланың футбол клубы, А. С. Касале Кальсио, 1909 жылы құрылған. Бес жыл ішінде ол жетістіктерінің екі шыңына жетті: 1913 жылы ол ағылшын кәсіби командасын (Рединг Ф. К.) жеңген алғашқы итальяндық клуб болды, ал 1913-14 маусымда Италия чемпионатын жеңді. Команда 1934 жылы Серия А-дан шықты, ал 2006-2007 жылдардан бастап Серия D/A-да ойнайды. 1970 жылдары Касале Монферратода 21 жасқа дейінгі футбол турнирі өтті. Ол Умберто Калигаристің құрметіне "Калигарис" халықаралық турнирі деп аталды. Жергілікті баскетбол командасы, A. S. Junior Libertas Pallacanestro Casale Monferrato, 1956 жылы құрылған және бүгінде Италиядағы спорттың бірінші деңгейі Lega Basket Serie A-да өнер көрсетеді.
Шығармадағы Касале
Қала қоршауы Алессандро Манцонидің "Кәсіпкерлер" романында сахна сыртында маңызды рөл атқарады және көршілес Алессандрада туған Умберто Эконың "Күн бұрын арал" романының 2-тарауының орталығы болып табылады. Касале сонымен қатар англо-итальян жазушысы Рафаэль Сабатинидің бестселлер тарихи "Белларион - бақытты" атты романында да кездеседі. 13-ғасырдың шынайы тұлғасы, Касалелік Убертино Эконың "Розаның аты" (1980) тарихи романындағы кейіпкер. Қала 1960 жылдары француз телехикаясының танымал сериалы "Жарлы пышақ" сериалдарында көрінеді.