Үнді ұлттықшылдығы: этникалық, тілдік және діни әртүрлілігіне қарамастан, Үндістан халқының біртұтастығын, тәуелсіздік күресін және соңғы жылдардағы дамуын қарастырады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аумақтық ұлтшылдық қозғалысы
Territorial nationalist movement
Үндістан ұлтшылдығы – этникалық, тілдік және діни әртараптылығына қарамастан, Үндістанның барлық халқына таралатын аумақтық ұлтшылдықтың бір түрі. Үндістан ұлтшылдығының тамыры отарлық кезеңге дейінгі Үндістанға дейін жетеді, бірақ ол ағылшын үстемдігінен тәуелсіздік алу үшін күрескен Үндістанның тәуелсіздік қозғалысы кезінде толыққанды дамыды. Осы біріккен отаршылдыққа қарсы коалициялар мен қозғалыстар арқылы Үндістан ұлтшылдығы үдемелі түрде танымал болды. Махатма Ганди және Джавахарлал Неру сияқты тәуелсіздік қозғалысының қайраткерлері Үндістан ұлтшылдық қозғалысын жетекшілік етті. Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін Неру және оның ізбасарлары Қытаймен және Пәкістанмен болған шекаралық соғыстарға қарамастан, Үндістан ұлтшылдығын жарнамалауды жалғастырды. 1971 жылғы Үнді-Пәкістан соғысы мен Бангладеш азаттық соғысынан кейін Үндістан ұлтшылдығы тәуелсіздік алғаннан кейінгі ең жоғары деңгейге жетті. Дегенмен, 1980 жылдары діни шиеленіс шегіне жетіп, келесі онжылдықтарда үнді ұлтшылдығы баяу құлдырады. Оның құлдырауына және діни ұлтшылдықтың өркендеуіне қарамастан, Үндістан ұлтшылдығы мен оның тарихи тұлғалары Үндістан саясатына күшті әсер етуді жалғастыруда және индуист және мұсылман ұлтшылдығының сектанттық бағыттарына қарсы тұрады.
Indian nationalism is an instance of territorial nationalism, which is inclusive of all of the people of India, despite their diverse ethnic, linguistic and religious backgrounds. Indian nationalism can trace roots to pre colonial India, but was fully developed during the Indian independence movement which campaigned for independence from British rule. Indian nationalism quickly rose to popularity in India through these united anti colonial coalitions and movements. Independence movement figures like Mahatma Gandhi and Jawaharlal Nehru spearheaded the Indian nationalist movement. After Indian Independence, Nehru and his successors continued to campaign on Indian nationalism in face of border wars with both China and Pakistan. After the Indo Pakistan War of 1971 and the Bangladesh Liberation War, Indian nationalism reached its post independence peak. However by the 1980s, religious tensions reached a melting point and Indian nationalism sluggishly collapsed in the following decades. Despite its decline and the rise of religious nationalism, Indian nationalism and its historic figures continue to strongly influence the politics of India and reflect an opposition to the sectarian strands of Hindu nationalism and Muslim nationalism.
Үндістандағы ұлттық сана
Ежелгі мәтіндерде император Бхарата мен Аханд Бхарат тұсында Үндістан туралы айтылады, бұл аймақтар шамамен қазіргі заманғы Үлкен Үндістанды құрайды. Маурья империясы тұңғыш рет Үндістанның барлық бөлігін және Оңтүстік Азияны (Ауғанстанның бір бөлігін қоса) біріктірді. Сонымен қатар, Гупта империясы, Раштракута империясы, Пала империясы, Моғол империясы, Виджаянагара империясы, Маратха империясы сияқты империялар Үндістанның көп бөлігін орталық үкімет астында біріктірген.
Ancient texts mention India under emperor Bharata and Akhand Bharat, these regions roughly form the entities of modern day greater India. The Maurya Empire was the first to unite all of India, and South Asia (including parts of Afghanistan). In addition, much of India has also been unified under a central government by empires, such as the Gupta Empire, Rashtrakuta Empire, Pala Empire, Mughal Empire, Vijayanagara Empire, Maratha Empire, etc.
Пан-оңтүстік азиялық түсінік
Үндістанның ұлттық идеясы тек оның мемлекеттік аумағымен ғана шектелмейді. Ұлттық сезімдер мен ұлтшылдық көріністер Үндістанның ежелгі тарихын, Инд өркениетінің отаны болғанын, сондай-ақ индуизм, буддизм, джайнизм және сикхизм сияқты төрт маңызды әлемдік дінді қамтиды. Үндістандық ұлтшылдар Үндістанды осы принциптер бойынша Үндістан субконтинентіне дейін кеңейген деп есептейді.
India's concept of nationhood is based not merely on territorial extent of its sovereignty. Nationalistic sentiments and expression encompass that India's ancient history, as the birthplace of the Indus Valley civilisation, as well as four major world religions – Hinduism, Buddhism, Jainism and Sikhism. Indian nationalists see India stretching along these lines across the Indian subcontinent.
Соғыс пен басқыншылық дәуірі
Бүгінде Үндістанда шетелдік шапқыштар мен үстемдікке қарсы күрескен көптеген патшалар мен патшайымдар тойланады, мысалы, Маратха империясының Шиваджиі, Джансидің Рани Лакшмибайы, Киттур Ченнамма, Раджпутананың Махарана Пратап, Притвирадж Чаухан және Типу Сұлтан. Ежелгі Үндістанның Чандрагупта Маурья және Магадха империясының Ашокасы сияқты патшалары да әскери өрнектілігі, маңызды жаулаулары және тамаша діни төзімділігі үшін еске алынады. Акбар – Моғол императоры, Рим католик шіркеуімен де, индустармен, буддистермен, сикхтермен және джайндармен де жақсы қарым-қатынаста болғаны мәлім.
India today celebrates many kings and queens for combating foreign invasion and domination, such as Shivaji of the Maratha Empire, Rani Laxmibai of Jhansi, Kittur Chennamma, Maharana Pratap of Rajputana, Prithviraj Chauhan and Tipu Sultan. The kings of Ancient India, such as Chandragupta Maurya and Ashoka of the Magadha Empire, are also remembered for their military genius, notable conquests and remarkable religious tolerance. Akbar was a Mughal emperor, was known to have a good relationship with the Roman Catholic Church as well as with his subjects – Hindus, Buddhists, Sikhs and Jains.
Колониалды дәуірдегі ұлтшылдық
Британдық Шығыс Үндістан компаниясының 18-ші ғасырда Үндістан субконтинентіндегі билігін нығайтуы әлеуметтік-экономикалық өзгерістерге әкелді, бұл Үндістанның орта таптарының қалыптасуына және отарлық алдындағы әлеуметтік-діни институттар мен кедергілердің біртіндеп жойылуына себеп болды. Үндістандық кәсіпкерлер мен саудагерлердің, сондай-ақ кәсіби топтардың экономикалық және қаржылық күшінің артуы британдық билікпен қақтығысты күшейтті. Туған елдің әлеуметтік элитасының (заңгерлер, дәрігерлер, университет бітірушілер, мемлекеттік қызметкерлер және осы сияқты топтар) арасындағы саяси сананың өсуі үнділік ұлттық сананы қалыптастырды және 19-шы ғасырдың соңғы онжылдықтарында Үндістанда ұлтшылдық сезімнің күшеюіне ықпал етті. 1885 жылы саяси реформатор А.О. Хьюм Үндістанда Үнді ұлттық конгресін құрғандығы саяси либерализация, өзін-өзі басқару құқығының кеңеюі және әлеуметтік реформалар жөніндегі талаптарды қоюға мүмкіндік беретін маңызды платформа ұсыну арқылы бұл процесті күшейтті. Конгресс басшылары өздерінің саяси мақсаттарына жету үшін Радж әкімшілігімен диалог және пікір алмасуды жақтады. Зорлық-зомбылыққа шақырмаған немесе қолдамаған осы орташа топтардан (немесе адалдардан) ерекшеленетін ұлтшыл қозғалыс Бенгалия мен Пенджабта ерекше күшті, радикалды және зорлыққа толы болды. Махараштрада, Мадраста және оңтүстіктің басқа да аймақтарында да маңызды, бірақ кішігірім қозғалыстар пайда болды.
The consolidation of the British East India Company's rule in the Indian subcontinent during the 18th century brought about socio economic changes which led to the rise of an Indian middle class and steadily eroded pre colonial socio religious institutions and barriers. The emerging economic and financial power of Indian business owners and merchants and the professional class brought them increasingly into conflict with the British authorities. A rising political consciousness among the native Indian social elite (including lawyers, doctors, university graduates, government officials and similar groups) spawned an Indian identity and fed a growing nationalist sentiment in India in the last decades of the nineteenth century. The creation in 1885 of the Indian National Congress in India by the political reformer A. O. Hume intensified the process by providing an important platform from which demands could be made for political liberalisation, increased autonomy, and social reform. The leaders of the Congress advocated dialogue and debate with the Raj administration to achieve their political goals. Distinct from these moderate voices (or loyalists) who did not preach or support violence was the nationalist movement, which grew particularly strong, radical and violent in Bengal and in Punjab. Notable but smaller movements also appeared in Maharashtra, Madras and other areas across the south.
Ганди дәуірі
Махатма Ганди ахимсаға (бейбітшілік) және азаматтық мойынсұнбауға қатаң ұмтылумен ерекшеленетін сатьяграха өнерін қадағалады. Бұл қарапайым адамдарға зорлық-зомбылық немесе басқа да жағымсыз амалдар қолданбай, британдықтарға қарсы революция жасауға мүмкіндік берді. Гандидің демократияға, діни және этникалық теңдікке, бауырластыққа деген де қатаң ұстанымы, сондай-ақ касталық дискриминацияны және «ұстамаушылықты» белсенді түрде қабылдамауы Үндістан тарихында алғаш рет осы демографиялық топтардағы адамдарды біріктірді. Халық Үндістанның тәуелсіздік күресіне алғаш рет кең қатысты, ал 1930 жылдары Конгресс қатарына он миллионнан астам адам қосылды. Бұған қоса, Гандидің 1918-19 жылдарғы Чампаран және Кеда сатьяграхаларындағы жеңістері, жас ұлтшылдардың Үндістан британдық үстемдіктен тәуелсіздік ала алады деген сеніміне мүмкіндік берді. Махатма Ганди, Сардар Валлабхай Пател, Пандит Джавахарлал Неру, Нетажи Субхаш Чандра Бос, Маулана Азад, Чакраварти Раджагопалачари, Ражендра Прасад және Хан Абдул Ғаффар Хан сияқты ұлттық көшбасшылар Үндістанның әр аймағы мен демографиялық тобынан шыққан ұрпақтарды біріктіріп, елге саяси бағыт берген күшті басшылықты қамтамасыз етті.
Mahatma Gandhi pioneered the art of Satyagraha, typified with a strict adherence to ahimsa (non violence), and civil disobedience. This permitted common individuals to engage the British in revolution, without employing violence or other distasteful means. Gandhi's equally strict adherence to democracy, religious and ethnic equality and brotherhood, as well as activist rejection of caste based discrimination and untouchability united people across these demographic lines for the first time in India's history. The masses participated in India's independence struggle for the first time, and the membership of the Congress grew over tens of millions by the 1930s. In addition, Gandhi's victories in the Champaran and Kheda Satyagraha in 1918–19, gave confidence to a rising younger generation of Indian nationalists that India could gain independence from British rule. National leaders like Mahatma Gandhi, Sardar Vallabhbhai Patel, Pandit Jawaharlal Nehru, Netaji Subhash Chandra Bose, Maulana Azad, Chakravarti Rajagopalachari, Rajendra Prasad and Khan Abdul Gaffar Khan brought together generations of Indians across regions and demographics, and provided a strong leadership base giving the country political direction.
"Индиялық" дегеннен гөрі
Үндістан ұлтшылдығы – халқының этникалық және діни тұрғыдан әртүрлі болуы сияқты, ұлттық сезімдердің алуан түрлі қоспасы. Сондықтан, ең ықпалды ағымдар Үндістанмен ғана шектелмейді. Үндістан ұлтшылдығының құрылымындағы ең даулы және эмоционалды түрғыдан күшті элемент – дін. Дін – үнді өмірінің маңызды және көп жағдайда орталық құрауышы. Этностық топтар лингвистикалық, әлеуметтік дәстүрлер және тарих тұрғысынан бүкіл Үндістанда әртүрлі.
Indian nationalism is as much a diverse blend of nationalistic sentiments as its people are ethnically and religiously diverse. Thus the most influential undercurrents are more than just Indian in nature. The most controversial and emotionally charged fibre in the fabric of Indian nationalism is religion. Religion forms a major, and in many cases, the central element of Indian life. Ethnic communities are diverse in terms of linguistics, social traditions and history across India.
Индустар елі
Индуизм санасына маңызды әсер Үндістандағы ислам империялары тұсында туды. 20 ғасырға қадам басқанда индустар халықтың 75%-дан астамын құрады, сондықтан табиғи түрде ұлтшылдық қозғалыстың тірегі мен платформасы болды. Қазіргі индуистік ой-сана қастың, тілдік топтардың және этникалық қатарлардың шекарасын асып, индуистік қоғамды біріктіруді көздеді. 1925 жылы К. Б. Хеджевар Махараштра штатының Нагпур қаласында "Раштрия Сваямсевак Сангх" ұйымын құрды, ол елдегі ең ірі азаматтық ұйымға айналып, индуистік ұлтшылдықтың ең күшті және басты негізіне айналды. Винаяк Дамодар Саваркар Үндістанды индустардың елі – индуистік Раштра деп сипаттаған идеологиясы үшін "Хиндутва" терминін енгізді. Бұл идеология қазіргі индуистік ұлтшыл ұйымдардың, мысалы Бхараттия Джаната Партиясы мен Вишва Хинду Паришадтың саяси және діни бағдарламаларының негізгі тасы болды. Хиндутваның саяси талаптарының ішінде мұсылман көпшілігі тұратын Кашмир штатына ерекше жартылай автономиялық мәртебе беретін Конституцияның 370-бабын жою, бірыңғай азаматтық кодексті қабылдау, осылайша елдегі әртүрлі діндерге арналған ерекше құқықтық жүйені тоқтату кіреді. Бұл талаптар индуистік ұлтшылдардың әртүрлі діндерге көрсетіліп жатқан ерекше құқықтарды жоюға бағытталған.
An important influence upon Hindu consciousness arises from the time of Islamic empires in India. Entering the 20th century, Hindus formed over 75% of the population and thus unsurprisingly the backbone and platform of the nationalist movement. Modern Hindu thinking desired to unite Hindu society across the boundaries of caste, linguistic groups and ethnicity. In 1925, K. B. Hedgewar founded the Rashtriya Swayamsevak Sangh in Nagpur, Maharashtra, which grew into the largest civil organisation in the country, and the most potent, mainstream base of Hindu nationalism. Vinayak Damodar Savarkar coined the term Hindutva for his ideology that described India as a Hindu Rashtra, a Hindu nation. This ideology has become the cornerstone of the political and religious agendas of modern Hindu nationalist bodies like the Bharatiya Janata Party and the Vishwa Hindu Parishad. Hindutva political demands include revoking Article 370 of the Constitution that grants a special semi autonomous status to the Muslim majority state of Kashmir, adopting a uniform civil code, thus ending a special legal frameworks for different religions in the country. These particular demands are based upon ending laws that Hindu nationalists consider to be special treatment offered to different religions.
Қаум (қауымы)
1906–1907 жылдары Үндістан Ұлттық Конгресіне мұсылман зиялылары мен дін қызметкерлерінің күдікпен қарауы салдарынан Бүкіл Үндістан мұсылман лигасы құрылды. Конгресс партиясының құрамындағы индуистердің басымдығы мен олардың пікірлері осы күдікті тудырды. Алайда, Махатма Гандидің жетекшілігі көптеген мұсылмандарды тәуелсіздік күресіне және Конгресс партиясына тартты. Алигарх мұсылман университеті мен Джамия Миллиа Исламия ерекшеленеді – біріншісі Мұсылман лигасының құрылуына көмектесті, ал екіншісі мұсылман білімін және ұлтшылдық және Гандилік құндылықтар мен ойларға негізделген сананы дамыту үшін құрылды. Аллама Иқбал, Мұхаммед Әли Джинна және Лиакат Әли Хан сияқты көрнекті мұсылмандар индустар мен мұсылмандар екі бөлек ұлт екенін қабылдаса, Мұхтар Ахмет Ансари, Маулана Азад және Деобанди дін қызметкерлерінің көпшілігі Махатма Гандидің жетекшілігін және Үндістанның тәуелсіздік күресін нығайлы қолдады, мұсылман ұлтшылдығы мен сепаратизмнің кез келген көрінісіне қарсы тұрды. Үнді ұлтшылдығының мұсылмандық бағыты мұсылман халқын қызықтыра алмады, ал ислами ұлтшыл Мұсылман лигасы кең ауқымды халықтық саяси қолдауға ие болды. Пакистан мемлекеті Үндістанның бөлінуі нәтижесінде құрылды.
In 1906–1907, the All India Muslim League was founded, created due to the suspicion of Muslim intellectuals and religious leaders with the Indian National Congress, which was perceived as dominated by Hindu membership and opinions. However, Mahatma Gandhi's leadership attracted a wide array of Muslims to the independence struggle and the Congress Party. The Aligarh Muslim University and the Jamia Millia Islamia stand apart – the former helped form the Muslim league, while the JMI was founded to promote Muslim education and consciousness upon nationalistic and Gandhian values and thought. While prominent Muslims like Allama Iqbal, Muhammad Ali Jinnah and Liaquat Ali Khan embraced the notion that Hindus and Muslims were distinct nations, other major leaders like Mukhtar Ahmed Ansari, Maulana Azad and most of Deobandi clerics strongly backed the leadership of Mahatma Gandhi and the Indian independence struggle, opposing any notion of Muslim nationalism and separatism. The Muslim school of Indian nationalism failed to attract Muslim masses and the Islamic nationalist Muslim League enjoyed extensive popular political support. The state of Pakistan was ultimately formed following the Partition of India.
Үндістанның бөлінуіне қатысты көзқарастар
Мохандас Карамчанд Ганди мен Джавахарлал Неру бастаған үнді ұлтшылдары сол кездегі Британдық Үндістанды, сондай-ақ британдық жоғары билік астындағы 562 князьдік мемлекетті біртұтас, зайырлы, демократиялық мемлекетке айналдыруды көздеді. 1940 жылғы сәуірде Делиде өткен Бүкіл Үндістан Азат Мұсылман Конференциясы тәуелсіз және біртұтас Үндістанды қолдауын білдірді. Алайда, британ үкіметі тәуелсіздік процесінен «Бүкіл Үндістан» ұйымын шеттетуге және сепаратизмді жақтаған Джиннаны үнді мұсылмандарының жалғыз өкілі деп қарауға көшті. Бұл көптеген үнді ұлтшылдарының наразылығын тудырды, олар Джиннаның идеологиясын зиянды және қажетсіз бөліс тудыратын деп есептеді. Леонард Мослимен сұхбаттасқанда Неру өзінің және Конгресс мүшелерінің тәуелсіздік күресінен кейін «шаршағандарын» айтты, сондықтан бұл мәселені Джиннаның Мұсылман лигасымен жылдар бойы созуға дайын емес екендерін, сондай-ақ «бөлініс уақытша болады деп күткендерін, Пәкістан бізге қайта оралады» деді. Ганди де бөлініс жойылды деп ойлады. 1947 жылғы 14 маусымда қабылданған Бүкіл Үндістан Конгресс Комитетінің қаулысында «география, таулар мен теңіздер Үндістанды қалыптастырды және ешбір адам бұл пішінге өзгеріс енгізе алмайды немесе оның соңғы тағдырына кедергі келтіре алмайды. Уақыт өткен соң, қазіргі алаулар басылғанда, Үндістанның мәселелері дұрыс перспективада қарастырылады және екі ұлттың жалған доктринасы баршаның тарапынан жоққа шығарылады және қабылданбайды» делінген. 1947 жылғы билік ауысуында маңызды рөл атқарған В.П. Менон, Конгрестің тағы бір көрнекті саясаткері Абул Калам Азадтың «Бөлініс – тек елдің картасында, халықтың жүрегінде емес, және мен оның қысқа мерзімді болатынына сенімдімін» деген сөзін келтіреді. Партиция кезінде Конгресс төрағасы Ачарья Крипалани Үндістанды «күшті, бақытты, демократиялық және социалистік мемлекет» ету «Үндістанның бөлініп кеткен балаларын өз құшағына қайтаруына мүмкіндік беретінін» айтты, өйткені «біз қол жеткізген тәуелсіздік Үндістанның бірлігі болмаса толыққанды болмайды». Конгрестің тағы бір жетекшісі Сароджини Найду «Үндістан бөлінгендіктен» Үндістанның туын Үндістанның туы деп санамайтынын мәлімдеді, «бұл тек уақытша географиялық бөлініс. Үндістанның жүрегінде бөлініс рухы жоқ». Пол Брас жалпы баға беріп, «Конституциялық Ассамблеяда көптеген спикерлер Үндістанның бірлігі соңында қалпына келтіріледі деген сенімін білдірді» деді.
Indian nationalists led by Mohandas Karamchand Gandhi and Jawaharlal Nehru wanted to make what was then British India, as well as the 562 princely states under British paramountcy, into a single secular, democratic state. The All India Azad Muslim Conference, which represented nationalist Muslims, gathered in Delhi in April 1940 to voice its support for an independent and united India. The British Government, however, sidelined the 'All India' organization from the independence process and came to see Jinnah, who advocated separatism, as the sole representative of Indian Muslims. This was viewed with dismay by many Indian nationalists, who viewed Jinnah's ideology as damaging and unnecessarily divisive. In an interview with Leonard Mosley, Nehru said that he and his fellow Congressmen were "tired" after the independence movement, so were not ready to further drag on the matter for years with Jinnah's Muslim League, and that, anyway, they "expected that partition would be temporary, that Pakistan would come back to us." Gandhi also thought that the Partition would be undone. The All India Congress Committee, in a resolution adopted on 14 June 1947, openly stated that "geography and the mountains and the seas fashioned India as she is, and no human agency can change that shape or come in the way of its final destiny at when present passions have subsided, India's problems will be viewed in their proper perspective and the false doctrine of two nations will be discredited and discarded by all." V. P. Menon, who had an important role in the transfer of power in 1947, quotes another major Congress politician, Abul Kalam Azad, who said that "the division is only of the map of the country and not in the hearts of the people, and I am sure it is going to be a short lived partition." Acharya Kripalani, President of the Congress during the days of Partition, stated that making India "a strong, happy, democratic and socialist state" would ensure that "such an India can win back the seceding children to its lap for the freedom we have achieved cannot be complete without the unity of India." Yet another leader of the Congress, Sarojini Naidu, said that she did not consider India's flag to be India's because "India is divided" and that "this is merely a temporary geographical separation. There is no spirit of separation in the heart of India." Giving a more general assessment, Paul Brass says that "many speakers in the Constituent Assembly expressed the belief that the unity of India would be ultimately restored."
Ұлтшылдық пен саясат
Үндістанның ең ірі саяси партиясы және 45 жылдан астам уақыт бойы үкіметті басқарған Үндістан Ұлттық Конгресінің саяси тікелейлігі Мохандас К. Ганди және Джавахарлал Нерумен, сондай-ақ тәуелсіздік алғаннан бері Конгресті бақылап келе жатқан Неру-Ганди отбасымен байланысты. 1970 жылдарға дейін Конгресс партиясының сәттілігі, негізінен, тәуелсіздік күресіндегі жетістіктерімен байланысты болды. Бүгінде партияның негізгі платформасы сол өткен шаққа қатысты, өзін Үндістанның тәуелсіздігінің, демократиясының және бірлігінің сақшысы деп есептейді. Мұсылмандар ұзақ жылдар бойы Конгресс партиясына адал дауыс берушілер болды, себебі партия мұсылман қауымының мүддесін қорғады, мысалы, Салман Рушдидің "Шайтандық аяттар" кітабына тыйым салды және конституцияға қайшы келетін үш талау амалын тоқтатуға рұқсат бермеді. Соңғы кезде мұсылмандар Конгресс партиясынан бас тартып, "Аам Адами" партиясы (AAP) және "Барлық Үндістан Мәжілісі мен Ислам Одағы" (AIMIM) сияқты басқа партияларға бет бұруда. Ал, Бхаратия Джаната партиясы (BJP) ұлтшылдықты күштірек жариялайды. BJP индустардың, көпшілік халықтың мәдениетін сақтап, таратуға тырысады. Ұлтшылдықты Үндістанның шекарасын және Қытай мен Пәкістан сияқты қарсыластардан мүдделерін қорғаумен, сондай-ақ көпшіліктің көпшілік болу құқығын қорғаумен байланыстырады. Діни ұлтшыл партиялардың қатарында Широмани Акали Дал бар, ол Пәнджабта сикхтер көпшілігін құрайтын штат құрумен тығыз байланысты және құрамында көптеген сикх діни қайраткерлері бар. Махараштрада Шив Сена тәуелсіз Маратха патшалығының мұрасын, Шиваджи сияқты танымал тұлғалардың есімдерін пайдаланып, қолдау табуға тырысады және Хиндутваны қабылдады. Ассамда Ассам Гана Паришад (AGP) – Ассам Біріккен Азаттық Ұйымының (ULFA) наразылығынан кейін пайда болған, Ассам ұлтшылдығының игілік көрінісі ретіндегі, штатқа бағытталған партия. Тамилнадта алғашқы осындай партия – Дравидар Кажагам (DK) құрылды. Бүгінде DK партиясы Дравида Мунетра Кажагам (DMK), Бүкіл Үндістан Анна Дравида Мунетра Кажагам (AIADMK), Патали Маккал Катчи (PMK) және Марумаларчи Дравида Мунетра Кажагам (MDMK) сияқты партиялардың жиынтығын білдіреді. Касталық саясат Бахуджан Самадж партиясының және Лалу Прасад Ядав партиясының қатысуын шақырады, олар солтүстік және Үндістанның ең халыққа толы штаттары – Уттар-Прадеш пен Бихардағы кедей, төменгі касталы және далит индустардың қолдауына сүйенеді. Үндістанның әр штатында сол штаттың жергілікті халқының мәдениетін дамытуға арналған өңірлік партия бар.
The political identity of the Indian National Congress, India's largest political party and one which controlled government for over 45 years, is reliant on the connection to Mohandas K. Gandhi and Jawaharlal Nehru, and the Nehru–Gandhi family which has controlled the Congress since independence. The Congress Party's fortunes up till the 1970s were single handedly propelled by its legacy as the flagship of India's Independence Movement, and the core platform of the party today evokes that past strongly, considering itself to be the guardian of India's independence, democracy and unity. Muslims had remained loyal voters of the Congress Party for a long time, as Congress party protected Muslim community's interests like banning The Satanic Verses of Salman Rushdie. and allowing the unconstitutional practice of Triple Talaq to continue. Recently, Muslims have started abandoning Congress party in favor of other parties like Aam Adami Party (AAP) and All India Majlis e Ittehadul Musilmeen (AIMIM). In contrast, the Bharatiya Janata Party employs a more aggressively nationalistic expression. The BJP seeks to preserve and spread the culture of the Hindus, the majority population. It ties nationalism with the defence of India's borders and interests against archrivals China and Pakistan, with the defence of the majority's right to be a majority. Religious nationalist parties include the Shiromani Akali Dal, which is closely identified with the creation of a Sikh majority state in Punjab and includes many Sikh religious leaders in its organisation. In Maharashtra, the Shiv Sena uses the legacy of the independent Maratha kingdom under famous figures like Shivaji to stir up support, and has adopted Hindutva as well. In Assam, the Asom Gana Parishad is a more state focused party, arising after the frustration of the United Liberation Front of Asom (ULFA) as a benevolent expression of Assamese nationalism. In Tamil Nadu came the first of such parties, the Dravidar Kazhagam (DK). Today the DK stands for a collection of parties, with the Dravida Munnetra Kazhagam (DMK), the All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam (AIADMK), the Pattali Makkal Katchi (PMK) and the Marumalarchi Dravida Munnetra Kazhagam (MDMK). Caste based politics invite the participation of the Bahujan Samaj Party and the party of Lalu Prasad Yadav, who build upon the support of poor low caste and dalit Hindus in the northern, and most populated states of India like Uttar Pradesh and Bihar. Almost every Indian state has a regional party devoted solely to the culture of the native people of that state.