Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық романист Хортенс Калишер (20 желтоқсан 1911 – 13 қаңтар 2009) – американдық көркем проза жазушысы және Америка өнер және әдебиет академиясының екінші әйел президенті.
American novelist
Hortense Calisher (December 20, 1911 – January 13, 2009) was an American writer of fiction and the second female president of the American Academy of Arts and Letters.
Жеке өмір
Нью-Йорк қаласында туған, 1928 жылы Хантер колледжінің жоғары мектебін және 1932 жылы Барнард колледжін бітірген Калишердің анасы жас неміс еврей эмигранты болса, әкесі Вирджиниядан келген біршама ересектеу еврей болды. Ол әкесінің отбасын "жанды, терең ойлы, жемісті, көңілсіз және мінез-құлық, қоғам мен уақытқа қызығушылық танытатын адамды өндіруге бейім" деп сипаттады. 1972 жылы ол "Ms." журналының "Бізде аборт жасадық" науқанына қатысты. Бұл науқан өнімдік бостандықты шектейтін "архаикалық заңдарды" тоқтатуға шақырды және әйелдерді өздерінің оқиғаларымен бөлісуге және белсенділік танытуға үндеді.
Born in New York City, and a graduate of Hunter College High School (1928) and Barnard College (1932), Calisher was the daughter of a young German Jewish immigrant mother and a somewhat older Jewish father from Virginia whose family she described as "volcanic to meditative to fruitfully dull and bound to produce someone interested in character, society, and time". In 1972, she was a part of the Ms. magazine campaign: “We Have Had Abortions.” The campaign called for an end to "archaic laws" limiting reproductive freedom and encouraged women to share their stories and take action.
Жазу стилі
Калишер өзінің мұқият зерттелген, терең мінезді кейіпкерлерін күрделі сюжеттерге енгізіп, олар оқырманды күтпеген жағдайлар мен тосын сыйларға толы, нәзік тілмен, ерекше қайғылы дауыспен баурап алады, кейде Эудора Велти, Чарльз Диккенс, Джейн Остин және Генри Джеймспен салыстырылады. Сыншылар Калишерді көбінесе неореалист деп санайды және кейіпкерлер мен олардың әлеуметтік ортасын жан-жақты зерттегені үшін оны сынап, мақтай да білді. Оның шығармалары 1970-ші және 1980-ші жылдардағы көркем әдебиеттегі басым минимализммен үйлеспеді, ол шектеулі, романтикалық емес стильді, артық экспрессиясыз қолданды. "Нью-Йорк Таймс" газеті оның "көз күтпеген тіркестері, зияли деңгейде қиын жағдайлар мен күрделі сюжеттері жарты ғасыр бойы оқырмандарды қызықтырып, оларды ойға қоздырды" деп жазды. Оның 23 романы мен әңгімелер жинағында махаббат, неке, қарым-қатынас, жеке бастың құлдырауы мен оқшаулану тақырыптары жиі кездеседі. Ол отбасы ішіндегі, қашу мүмкін емес, бірақ бетпе-бет келе алмайтын оқшаулануды, тіпті ең бақытты отбасыларда да туындаған, ұрпақтан ұрпаққа жалғасқан жараларды зерттеді. Бірақ оның әріптестері оның ерекше әңгіме айту өнеріне, күрделі тіліне және батыл стильдік ізденістеріне ерекше қызығушылық танытқандай болды. Романшы ретіндегі мансабы бойында оның прозалық стилі мен повесть құру тәсіліне қатысты сыншылар пікірлері екіге бөлінді – бірі оның стилі қысқа әңгімелерге көбірек сай келеді десе, енді бірі оның ерекше тілі мен қиялының шексіздігіне тәнті болды.
Calisher involved her closely investigated, penetrating characters in complicated plotlines that unfold with shocks and surprises in allusive, nuanced language with a distinctively elegiac voice, sometimes compared with Eudora Welty, Charles Dickens, Jane Austen, and Henry James. Critics generally considered Calisher a type of neo realist and often both condemned and praised her for her extensive explorations of characters and their social worlds. Her writing was at odds with the prevailing minimalism typical of fiction writing in the 1970s and 1980s that employed a spartan, nonromantic style without undue expressionism. The New York Times opined that her "unpredictable turns of phrase, intellectually challenging fictional situations and complex plots captivated and puzzled readers for a half century. Failure and isolation were themes that ran through her 23 novels and short story collections: failure of love, marriage, communication, identity. She explored the isolation within families that cannot be avoided yet cannot be faced, isolation imposed by wounds inflicted even in the happiest of households, wounds that shape events for generations. But her peers seemed most intrigued by her distinctive way of telling a story, her filigreed sentences and bold stylistic excursions Throughout her career as a novelist, opinion tended to split evenly among critics who found her prose style and approach to narrative better suited to short stories [and those who] were mesmerized by her idiosyncratic language and imaginative daring."
Құрмет пен марапаттар
1987 жылы Калишер Америка өнер және әдебиет академиясының екінші әйел президенті болды. 1986 жылдан 1987 жылға дейін ол жазушылар қауымдастығы – ПЕН Американың президенті болды. Ол Ұлттық кітап сыйлығына үш рет түсті, О. Генри сыйлығын ("Ормандағы түнгі клуб" және басқа да туындылары үшін) және 1986 жылы Джанет Хайдингер Кафка сыйлығын ("Бобби Соксер" үшін) жеңіп алды. Сонымен қатар, ол 1952 және 1955 жылдары Гуггенхайм стипендиясын алды. 1997 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды.
Calisher became the second female president of the American Academy of Arts and Letters in 1987. From 1986 to 1987 she was president of PEN America, the writers' association. She was a finalist for the National Book Award three times, won O. Henry Awards (for "The Night Club in the Woods" and other works) and the 1986 Janet Heidinger Kafka Prize (for The Bobby Soxer), and was awarded Guggenheim Fellowships in 1952 and 1955. She was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1997.
Өлім
2009 жылы 13 қаңтарда Манхэттенде 97 жасында дүние салды. Ол күйеуі Кертис Харнак және бірінші күйеуі Хитон Беннет Хеффелфингерден туған ұлы Питер Хеффелфингерді қалдырды. Калишер қызы Беннет Хеффелфингерден бұрын қайтыс болды.
Calisher died on January 13, 2009, aged 97, in Manhattan. She was survived by her husband, Curtis Harnack, and her son, Peter Heffelfinger, from her first marriage to Heaton Bennet Heffelfinger. Calisher was predeceased by her daughter, Bennet Heffelfinger.