Кіріспе
Колумбияның революциялық қарулы күштері (FARCEP) - Колумбияда орналасқан, Колумбияның қарулы қақтығысына қатысқан марксистік-лениндік революциялық партизандық ұйым. FARC-EP - бұл өзін Боливарлық рухқа ие революциялық аграрлық, антиимпериалистік марксистік-лениндік ұйым деп жариялаған шаруалар армиясы. Ол Колумбияның бай сыныптарына қарсы күресте ауылдағы кедейлерді білдіреді және Колумбиядағы АҚШ ықпалына (мысалы, Колумбия жоспары), неоимпериализмге, көпұлттық корпорациялардың табиғи ресурстарды монополизациялауына және жарымәскери / үкіметтік зорлық-зомбылыққа қарсы тұрады.
Ла-Вайоленсия және Ұлттық майдан
1948 жылы популистік саясаткер және либералды көшбасшы Хорхе Элиэсер Гайтанның өлтірілуінен кейін, үлкен масштабтағы зорлық-зомбылық Ла Виоленсия ("Зорлық-зомбылық") деп аталып, 1958 жылға дейін жалғасты. Қатыгездікте 300 000-нан астам адам қаза тапты, олардың басым көпшілігі ауылдарда тұратын шаруалар мен жалдамалы жұмысшылар болды. 1958 жылы либералды және консервативті партияның элиталары шіркеу және бизнес басшыларымен бірге Ұлттық майдан деп аталатын екі партиялық саяси ауыспалы жүйені жасайтын келісімді жасасты. Екі партия сайлау өткізуге келісті, бірақ сайлау нәтижесіне қарамастан, екі партияның арасында билікті кезектестіруге келісті. Олар келісім 1974 жылға дейін күшінде болады деп шешті (бұған қарамастан, ол 1990 жылға дейін кішігірім өзгерістермен ғана жалғасты). Бұл Колумбияның консервативті және либералды элиталарының арасында билікті нығайтуға мүмкіндік берді, сонымен бірге әскерилерді күшейтіп, радикалды саяси баламаларға және халықтық реформаларға жол бермеді. 1960-шы жылдары "Жеделдетілген экономикалық даму" деп аталатын жоспар бойынша, бай канадалық фермер Лаучлин Курри (Колумбияда кең көлемде жер иеленуші) Колумбия үкіметі жергілікті тұтыну үшін өндіретін шағын шаруашылықтарға қарағанда, экспортқа шығаратын ірі өнеркәсіптік шаруашылықтарды дамыту саясатын жүргізе бастады. Үкімет ірі өнеркәсіптік ферма иелеріне үлкен субсидия берді, ал шаруаларды "тиімді емес" пайдаланады деп, олардың жерлерін күшпен мәжбүрледі. Көптеген шағын жер иелері өздерінің жерлерінен шығарылды және қала орталықтарына көшіп кетуге мәжбүр болды, онда олар Колумбия қалаларындағы қарқынды индустриялық экономика үшін арзан жұмыс күштерін құрады. 1969 жылы Колумбияда 400 000-нан астам жерсіз отбасы болды, 1961 жылдан бері жыл сайын 40 000-ға өсті. 1970 жылы латифундио (50 гектардан астам үлкен шаруашылықтар) Колумбиядағы жерлердің шамамен 77% -ын иеленді. 1971 жылы Колумбиядағы ауыл шаруашылығының 70%-ы халықтың 5,7%-ына тиесілі болды. Бұл жердің көп бөлігі қаладағы өнеркәсіпшілердің қолында болды, олар жерсіз, жер аударылған шаруалар ағынынан пайданың айтарлықтай өсуіне куә болды, олар өте төмен жалақыға жұмыс істеуге дайын болды. 1960 жылдардың басында ауыл шаруашылығы жұмысшыларының арасында дұрыс тамақтанудың болмауы мен медициналық көмектің жоқтығы кеңінен таралған, бұл алдын алу мүмкін аурулар мен нәресте өлім-жітіміне әкелді.
ПКК және өзін-өзі қорғау қауымдастықтары
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін дереу өткен кезеңде Колумбияның барлық ауылдары мен қалаларында коммунистер белсенді болды. Колумбияның Коммунистік партиясы (Partido Comunista Colombiano, PCC) 1930 жылы Коминтерн тарапынан ресми түрде аккредиттелген. ККП ауылды жерлерде "ауылдық лигалар" және қалалық жерлерде "халық фронттары" құруға кірісті, олар жұмысшы таптың өмір сүру және жұмыс жағдайларын, білім алуын және құқықтарын жақсартуды талап етті. Бұл топтар ірі жер иелерінің мемлекет қолдаған зорлық-зомбылығына қарсы қорғаныс майданында бірігіп жұмыс істей бастады. Оларға мүшелер шабуылдар, наразылық акциялары, жерді басып алулар ұйымдастырды және Колумбияның оңтүстігінде коммунистердің бақылауында болған "өзін-өзі қорғау қауымдастықтарын" ұйымдастырды. Олар халықтың тіршілік қажеттіліктерін қамтамасыз ете отырып, мемлекеттік әскери күштерге қарсы тұра алды.
FARC-EP жетінші партизандық конференциясы
1982 жылы FARC-EP өзінің жетінші партизандық конференциясын өткізді, ол FARC стратегиясында үлкен өзгерістерді талап етті. FARC тарихи түрде өзінің көпшілігін ауылдық жерлерде жүргізді және Колумбияның әскери күштерімен шағын масштабтағы қақтығыстармен шектелді. 1982 жылы "кока бумынан" түскен табыс оларға колумбиялық әскерлерге кең ауқымды шабуылдар жасайтын бейресми армияға көбейуге мүмкіндік берді. Сонымен қатар, олар Вьетнам мен Кеңес Одағына әскери дайындық үшін ұрысшыларды жіберіп отырды. Олар сондай-ақ, тек шалғайдағы ауылдық аймақтарға емес, орта көлемді қалаларға жақын және мықты экономикалық инфрақұрылым құру үшін табиғи ресурстарға бай аймақтарға жақын болуды жоспарлады. Сонымен қатар осы конференцияда FARC "Ejército del Pueblo" немесе "Халық Армиясы" деген "EP" деген алғашқы әріптерді ұйымның атына қосты.
Кока саудасына кіру
Бастапқыда FARC-EP есірткі өсіру мен саудаға араласудан бас тартты, бірақ 1980 жылдары топ оны бірте-бірте қабылдады, өйткені бұл өркендеген бизнес болды. Есірткі өндірушілер мен сатушыларға салынатын салықтар өндірушілерге "грамаж" салығы ретінде және өндіріс процесінің әртүрлі кезеңдеріне әсер ететін басқа да ережелерді қолдану арқылы қаржы көзі ретінде енгізілді. 1992 жылғы Орталық барлау агенттігінің баяндамасында "ФАРК-тың географиялық бақылауындағы аймақтардағы саудаға 'салық салу' арқылы есірткіге барған сайын араласып жатқаны және кейбір жағдайларда көтерілісшілер өздерінің көтерілісін одан әрі қаржыландыру үшін есірткі саудасының инфрақұрылымын қорғағаны" мойындалды, бірақ сонымен бірге ФАРК пен есірткі сатушылар арасындағы қарым-қатынасты "еңбектестік пен сүрінумен сипатталатын" деп сипаттады және "біз есірткі өнеркәсібі [Колумбияда] партизандарға қарсы шабуылдар арқылы қысқа мерзімде елеулі түрде бұзылады деп сенбейміз. Шын мәнінде, көптеген адам саудагерлері көтерілісшілерге қарсы күшейтілген операцияларды қуана қарсы алады, тіпті оған көмектеседі". 1994 жылы ДЕА үш ұқсас қорытындыға келді. Біріншіден, есірткі сатушы ұйымдар мен колумбиялық көтерілісшілер арасындағы кез келген байланыс "адамның ыңғайына байланысты" болды. Екіншіден, "колумбиялық наркоманияның ішкі өндірісіне, тасымалдау мен таратуына қарсылық білдіргендердің тәуелсіз қатысуы шектеулі, сондықтан FARC немесе ELN ұлттық басшылығы олардың ұйымдарының тікелей тәуелсіз заңсыз есірткі өндіру, тасымалдау немесе таратумен айналысуын саясаты ретінде бұйырғандығы туралы ешқандай дәлел жоқ". 1985 жылы FARC-EP мүшелері көптеген басқа солшыл және коммунистік топтармен бірге "Патриотикалық одақ" ("Patriotic Union", UP) деп аталатын саяси партия құрды. UP конституциялық реформа, демократиялық жергілікті сайлау, саяси орталықсыздандыру және Колумбияның либералды және консервативті партияларының саясатына деген үстемдігін тоқтату сияқты саяси реформаларды (Apertura Democratica деп аталады) іздеді. Олар сондай-ақ жерді қайта бөлу, денсаулық сақтау мен білім беруге көбірек қаражат бөлу, шетелдік бизнесті, Колумбия банктерін және көлік құралдарын мемлекет меншігіне алу және бұқаралық ақпарат құралдарына көпшілік қол жеткізу сияқты әлеуметтік-экономикалық реформаларды қолға алды. UP-тің көптеген мүшелері FARC-EP-ке қатысқан болса, олардың басым көпшілігі емес және еңбек одақтары мен ПКК сияқты социалистік партиялар сияқты әртүрлі ортадан шыққан. Қалаларда FARC-EP UP-мен бірігіп, Juntas Patrióticas (немесе "бірлік жасушалары") құра бастады. Бұл жұмысшылар одағымен, студенттік белсенділер тобымен және шаруалар лигасымен байланысты адамдардан тұратын шағын топтар болды. Олар әлеуметтік мәселелерді талқылау, UP-ге қолдау жасау және қалалық шаруалардың әлеуметтік-саяси ұстанымын анықтау үшін бариоларға саяхат жасады. ЮП сайлауда Колумбия тарихындағы басқа солшыл партияларға қарағанда жақсы нәтиже көрсетті. 1986 жылы UP үміткерлері 350 жергілікті кеңестерде, 23 департаменттік ассамблеяларда, 9 палатада және 6 сенатта жеңіске жетті. 1986 жылғы президенттікке кандидат Хайме Пардо Лиал жалпы ұлттық дауыс берудің 4,6%-ын жеңіп алды. 1986-1990 жылдар аралығында UP және басқа да солшыл партиялардың мыңдаған мүшелері өлтірілді (бағалар 4000-нан 6000-ға дейін). 1987 жылы УП президенті Хайме Пардо өлтірілді. 1989 жылы бір ғана ірі жер иесі UP-ның 400-ден астам мүшесін өлтірді. 1990 жылы Колумбияның барлық президенттік кандидаттарының 70%-дан астамы және солшыл партиялардың 100%-ы өлтірілді.
Симон Боливар партизандық үйлестіру кеңесі (CGSB)
1985 жылы ірі партизандық топтар (EPL, FARC-EP, M 19 және ELN) партизандық үйлестіру кеңесі (CNG) деп аталатын шатыр ұйымы аясында бірікті. Бұл топ 1987 жылы көптеген партизандық топтар мен үкімет арасындағы келіссөздерді жүргізген Симон Боливар партизандық үйлестіру кеңесіне (CGSB) айналды. CGSB өз мақсаттарының кейбіреулеріне қол жеткізгенмен, оның жетістігі өте шектеулі болды. CGSB бастамасы М-19-мен сәтті бейбітшілік процесін бастады. Ал FARC-EP және ELN күресін жалғастыруға шешім қабылдады.
1990-1998 жылдар
Осы кезеңде Колумбия үкіметі FARC-EP және басқа да қарулы топтармен келіссөздерді жалғастырды, олардың кейбіреулері сәтті болды. Бұл уақытта демобилизацияланған топтардың кейбіріне (EPL, ERP, Quintín Lame Armed Movement және M 19) кіреді. 1990 жылдың аяғында армия алдын ала ескертусіз және топпен келіссөздер әлі де жалғасып жатқан кезде, FARC-EP Ұлттық хатшылығы орналасқан Casa Verde деп аталатын кешенге шабуыл жасады. Колумбия үкіметі шабуылға FARC-EP-тің бұл процеске деген берік адалдығының жоқтығы себеп болды деп дәлелдеді, өйткені ұйым өзінің қылмыстық іс-әрекетін жалғастырып отырды. 1990 жылдың 10 тамызында FARC-EP идеологиялық жетекшісі және негізін қалаушы Жакобо Аренас жүрек ауруынан қайтыс болды. 1991 жылдың 3 маусымында Үйлестіру кеңесі мен үкімет арасындағы диалог бейтарап аумақта, Венесуэланың Каракасында және Мексиканың Тлаксала қаласында қайта басталды. Алайда соғыс тоқтаған жоқ, екі жақ та қарулы шабуылдарын жалғастырды. Келіссөздер 1993 жылы келісімге қол жеткізілмегендіктен тоқтатылды. Бұл уақыттан кейін Координациялық кеңес көп ұзамай жоғалып кетті, ал партизандық топтар өз қызметін өз бетімен жалғастырды. Әңгімелесудің үзілуі алдында колумбиялық зиялылардың тобы (олардың арасында Нобель сыйлығының лауреаты Габриэль Гарсия Маркес) Симон Боливар партизандық үйлестіру кеңесіне жазған хат тарады. 1996 жылдан бастап FARCEP әскери мақсаттарға бірнеше майданға шабуыл жасауды және 61 мм және 80 мм минометтерді және "цилиндрлі бомбалар" деп аталатын үйде жасалған минометтерді қолдануды қамтитын жаңа әскери стратегияны қолдана бастады (олардың қолданылуын көптеген адамдар айыптап отыр, өйткені олардың дәл еместігі және жанама залал келтіру мүмкіндігі). Бұл Колумбияның үкімет күштеріне қарсы үлкен әскери жеңістерге әкелді. 1996 жылдың 30 тамызында FARC-EP күмәнсіз түрде Las Delicias, Putumayo қаласындағы Колумбияның әскери базасына шабуыл жасады. 15 сағат ішінде база толығымен қиратылды, 54 колумбиялық сарбаз қаза тапты, 17 жарақат алды, ал 60 адам тұтқынға алынды. 1997 жылдың маусым айында 60 тұтқын босатылды. 1998 жылдың наурыз айында оңтүстік Какеттада жергілікті симпатиялық және хабаршылардың көмегімен FARCEP күштері Колумбияның элиталық әскер бөлімін, 3-ші мобильді бригаданың 52-ші контрпартизандық батальонын жойды. 600-800 партизандар батальонға шабуыл жасады, ал ұрыстың соңында батальонның 154 адамының 104-і қаза тапты. 1998 жылдың қарашасында FARC-EP күштері Бразилия шекарасына жақын Воупесте орналасқан провинциялық астана Митуды басып алды. Колумбия үкіметі Митуды үш күннен кейін ғана қайтара алмады, өйткені ресмилер Колумбия әскерлерін Бразилияның шекарасындағы әскери базаларына түсіруге рұқсат алды.
Андрес Пастрананың президентілігі (1998-2002)
1999 жылдың наурыз айында жергілікті FARC контингентінің мүшелері 3 түпкүлдік құқық қорғаушыларын өлтірді, олар У'Ва халқымен У'Ва балалары үшін мектеп салу үшін жұмыс істеді және көпұлтты мұнай корпорацияларының У'Ва аумағына қол сұғуына қарсы күресті. Бұл қастандықтар бүкіл әлемде айыпты болды және FARC-тың қоғамдық пікіріне қатты зиян келтірді.
1999-2002 Бейбітшілік процесі
Бейбіт келісімге қол жеткізу үмітімен 1998 жылы 7 қарашада президент Андрес Пастрана FARC-EP-ке сеніміне негізделген Сан-Висенте-дель-Кагуан елді мекенінің айналасында сенімділік шарасы ретінде қызмет ететін қауіпсіз баспана берді. Бұл аймақтың әскерден босатылуы FARC-EP-тің бейбітшілік келіссөздерін бастау үшін берген шарттарының бірі болды. Би-Би-Си мен басқа да ақпарат ұйымдары FARC-EP қару-жарақ, есірткі экспорттау, кәмелетке толмағандарды жалдау және қарулы күштерін құру үшін қауіпсіз баспананы қолданғанын хабарлады. Бірқатар жоғары деңгейдегі партизандық террорлық әрекеттерден кейін, соның ішінде ұшақты ұрлау, бірнеше шағын қалалар мен қалаларға шабуыл жасау, Ирландиялық Колумбия Үшін (төменде қараңыз), олар FARCEP боевиктерін бомба жасау бойынша оқытқан және бірнеше саяси қайраткерлерді ұрлағаннан кейін, Пастрана 2002 жылдың 21 ақпанында бейбітшілік келіссөздерін тоқтатты және қарулы күштерге FARCEP бақылайтын аймақты қайтарып алуды тапсырды. түн ортасынан бастап. Бұрын көтерілісшілер тобымен келісілген 48 сағаттық үзіліс сақталмады, өйткені үкімет оны қаңтар айында өткен дағдарыс кезінде, FARC-EP-тің ең көрнекті қолбасшыларының көпшілігі әскерсізденген аймақтан кеткен кезде берілді деп мәлімдеді. Әңгімелесу аяқталғаннан кейін көп ұзамай FARC-EP партизандар аумағына сапар шегіп бара жатқан "Оксиген жасылдар" партиясының президенттікке үміткері Ингрид Бетанкуртты ұрлап әкетті. Бетанкурды 2008 жылдың 2 шілдесінде Колумбия үкіметі құтқарып алды (төмендегі Жаке операциясын қараңыз).
Колумбия үштігінің ісі
2001 жылдың 24 сәуірінде Өкілдер палатасының халықаралық қатынастар жөніндегі комитеті Колумбиядағы ИРА қызметіне қатысты жүргізілген тергеудің қорытындыларын жариялады. Олардың баяндамасында ИРА мен FARC-EP арасындағы ұзақ уақытқа созылған байланыс туралы айтылып, 1998 жылдан бері Колумбияға және одан тыс жерлерге саяхаттап жүрген ИРА-ның кем дегенде 15 мүшесі аталып, ИРА-ның FARC-EP мүшелерін оқыту үшін есірткіден түскен табыстан кем дегенде 2 миллион доллар алғаны туралы есеп берілді. IRA/FARCEP байланысы алғаш рет 2001 жылдың 11 тамызында, ИРА-ның екі жарылғыш заттары мен қалалық соғыс сарапшысын және Кубада орналасқан деп танылған Синн Фэйн өкілін Боготада тұтқындағаннан кейін, жария етілді. Джим Монаган, Мартин Маккоули және Ниалл Коннолли (Колумбия Үштігі деп аталады) 2001 жылдың тамызында Колумбияда тұтқындалып, FARC-EP-ке бомба жасау әдістерін үйретуде деп айыпталды. 2002 жылдың 15 ақпанында Колумбия Үшіншісі Колумбияда FARC-EP мүшелерін бомба жасау бойынша оқытты деген айып тағылды. Колумбия билігі FARC-EP адамдарының жерсеріктік бейнелерін алды, оларды, ықтимал, ЦРУ ұсынған, олар оқшауланған орманды аймақта соңғы бес аптаны өткізген деп есептеледі. Егер айыптаулар дәлелденсе, олар 20 жылға дейін түрмеде қалуы мүмкін еді. Олар 2004 жылдың маусым айында жалған паспортпен саяхаттағаны үшін кінәлі деп танылды, бірақ FARC-EP мүшелерін оқытқандығы үшін ақталды. Бұл шешім Колумбияның Бас прокурорының апелляциясынан кейін өзгертілді және олар 17 жылға сотталды. Алайда олар 2004 жылдың желтоқсанында кепілдікпен босатылған кезде жоғалып кетті және Ирландияға оралды. 2002 және 2003 жылдары FARC Колумбияның шығыс провинциясы Метадағы он ірі ферманы бұзып, жерді жергілікті фермерлерге бөлді. 2004 жылдың 13 шілдесінде Біріккен Ұлттар Ұйымының Адам құқықтары жөніндегі жоғарғы комиссары бұл топты жария түрде айыптап, FARCEP-ті Женева конвенциясының қосымша II хаттамасының 17-бабын және халықаралық гуманитарлық заңды бұзғаны үшін айыптап, 10 шілдеде Сан-Карлос қаласында жеті шаруаны өлтіріп, одан кейін сексен адамды жер аудару нәтижесінде. 2005 жылдың ақпан айының басында Колумбияның оңтүстік-батыс департаменттерінде FARCEP-тің шағын әскери іс-қимылдары нәтижесінде шамамен 40 адам қаза тапты. FARC-EP үкіметтің оңтүстік пен оңтүстік-шығыстағы әскери операцияларына жауап ретінде әскери салмақ орталығын Нариньо, Путумайо және Каука департаменттеріне қарай ауыстыра бастады.
Тұтқындарды босату
Урибе билік құрған кезде көптеген тұтқындар босатылды, құтқарылды және қашып кетті. Айта кетерлік оқиғалар: Путамайодағы екі полиция қызметкері; неміс тұтқыны Лотар Хинце; 2008 жылдың 10 қаңтарында Венесуэла үкіметі араласқан келісім бойынша бұрынғы вице-президенттікке кандидат Клара Рохас пен бұрынғы конгрессмен Консуэло Гонсалес босатылды; 2008 жылдың 31 қаңтарында Венесуэла президенті Уго Чавестің араласқан келісім бойынша Луис Эладио Перес Бонилья, Глория Поланко және Орландо Белтран Куеллар босатылды; 2008 жылдың 21 желтоқсанында Алан Джара, Сигифридо Лопес, үш төменгі полиция қызметкері және төменгі әскери қызметкер босатылды; 2009 жылдың 17 наурызында швед тұтқыны Роланд Эрик Ларссон босатылды. 2010 жылдың наурыз айында кәсіби сарбаз Жозеу Дэниел Кальво Санчес пен екінші сыныпты елордалық Пабло Эмилио Монкайо Кабрераның босатылуы. Сонымен қатар, тұтқындық кезінде бірнеше адам қаза тапты немесе қаза тапты, соның ішінде: 2006 жылдың 28 қаңтарында туберкулезден қайтыс болған полиция капитаны Джулиан Эрнесто Гевара Кастро; 2002 жылы партизандар ұрлаған Валь-дель-Каука департаментіндегі 12 провинциялық депутаттың 11-ін өлтіру. FARC-EP олар атыс кезінде өлтірілгенін мәлімдеген, ал Колумбия үкіметі мен Қызыл Крест оларды FARC-EP өлтіргенін мәлімдеген; Какета губернаторы Луис Франсиско Куэларды өлтіру, оны сыбайлас жемқорлық үшін сотқа беру үшін ұрлап әкетті. және FARC үкіметтік әскери күштерден қашып жүрген кезде оның мойны кесілді. Белгілі қашулар мен рейдтерге мыналар кіреді: кейіннен Сыртқы істер министрі және бұрынғы Даму министрі болып тағайындалған Фернандо Араухо, ол 2006 жылдың 31 желтоқсанында ұстап алғандардан қашып кетті; 2008 жылдың 26 қазанында Колумбияның Консервативтік партиясының конгрессмені Оскар Тулио Лисканоның қашып кетуі; 2008 жылдың 2 шілдесінде Колумбияның әскери операциясы Жаке операциясы деп аталды, онда FARCEP Колумбия үкіметі журналистер мен халықаралық көмек көрсетушілерге айналған Колумбияның құпия агенттеріне 15 тұтқынды босатуға алдады; 2010 жылдың 13 маусымында полиция полковнигі Луис Эрлиндто Менди Отавалле, полиция капитаны Энрике Мурильо Санчес, полиция лейтенанты Уильям Донатос және армия штабының саржанты Арби дель Аргогадо.
Notable escapes and raids include: Fernando Araújo, who was later named Minister of Foreign Relations and formerly Development Minister, and who escaped his captors on December 31, 2006; the escape of Colombian Conservative Party congressman Óscar Tulio Lizcano, on October 26, 2008; a July 2, 2008, Colombian military operation called Operation Jaque, where the FARC–EP was tricked by the Colombian Government into releasing 15 hostages to Colombian Intelligence agents disguised as journalists and international aid workers in a helicopter rescue; the June 13, 2010, raid which released Police Colonel Luis Herlindo Mendieta Ovalle, Police Captain Enrique Murillo Sanchez, Police Lieutenante William Donato Gomez and Army Staff Sargeant Arbey Delgado Argote.
FARC-қа қарсы митингтер
2008 жылдың 4 ақпанында Колумбияда және әлемнің басқа жерлерінде бірнеше митингтер өткізілді, олар FARC-EP-ті ұрлау мен зорлық-зомбылық үшін сынға алды және жүздеген тұтқындарды босатуды талап етті. Колумбияда жүздеген мыңнан бірнеше миллионға дейін және бүкіл әлемде мыңдаған адамдар қатысады. Бұл наразылық акциясын Facebook әлеуметтік желісі арқылы 33 жастағы инженер Оскар Моралес Барранкильядағы үйінен ұйымдастырды. Моралес басқа да жас мамандармен бірге "ФАРК-қа қарсы миллион дауыс" деп аталатын Facebook тобы құрды, оған әлемнің түкпір-түкпірінен 200 мыңнан астам адам қосылды. Моралес Уго Чавестің FARC-EP-ті Еуропалық Одақтың халықаралық террористік ұйымдар тізімінен алып тастап, заңды армия ретінде қарастыру керек деген ұсынысына ашуланды. Көтерілістерді ұйымдастыруға жергілікті Колумбияның БАҚ-тары мен Колумбия үкіметі де қолдау көрсетті. Президент Урибе "бүгінде адам ұрлау мен оны ұрлағандарға қарсылық білдірген барлық колумбиялықтарға алғыс білдірді". Вице-президент Франсиско Сантос егер FARC адам ұрлауды жалғастыра берсе, олар саяси жағынан шеттетілетінін айтты. Қолдаушылар арасында 2002 жылы Ингрид Бетанкурдың кандидатурасына кандидат болған, босатылған Клара Рохас бар еді, ол "Мен FARC тыңдап отыр деп үміттенемін" деді. Оппозициялық сенатор Густаво Петро митинг ұйымдастырушыларымен кездесіп, наразылық акциясы неге AUC жарым әскерилері мен ELN партизандары сияқты басқа да зорлық-зомбылық акцияларының әрекеттеріне қатысты емес деп сұрағаннан кейін, наразылық науқанын азаматтардың FARC-қа және адам ұрлауға қарсы "демократиялық көрінісі" деп таныды. Сыншылар наразылық акцияларын негізінен жоғары санаттағы колумбиялықтар ұйымдастырды, оларды үкімет немесе бизнес элитасы қолдады, сондай-ақ оңшыл жарымәскерилер де қатысты. Сонымен қатар, FARC-қа ғана назар аудару, сонымен қатар, үкімет пен үкіметке бағынышты жарым әскери топтардың көптеген қастандықтарға жауапты әрекеттерін сынға алудың орнына, күмән тудырады. Ингрид Бетанкурдың әпкесі Астрид Бетанкур шеруді "манипуляция" деп айыптап, "Бұл FARC-қа қарсы болып көрінетін, бірақ үкімет толықтай ұйымдастырған үгіт-насихат" деді. Басқалары оңшыл жарымәскери топтар жетекшілері наразылық акциясын ұйымдастыруда рөл атқарды, бизнес пен мемлекеттік мекемелер бір күнге жабылып қалды, басшылар жұмысшыларды жиналыстарға қатысуға қысым жасады, бұқаралық ақпарат құралдары наразылық акциясына тегін жарнама берді. Зальцбург университетінің ICT&S орталығының Неймайер мен Раффл наразылық акциясы негізінен Facebook арқылы ұйымдастырылғандықтан және 2007 жылы колумбиялықтардың тек 1/5-і ғана Интернетке жүйелі түрде қол жеткізгендігі болғаны үшін, бұл қозғалыстың жоғарғы сыныптың сезімдерін көбірек білдіретінін, ал мұндай қолжетімділігі жоқ колумбиялықтардың сезімдерін білдірмейтінін дәлелдеді. Олар наразылық акциялары Адам даму индексі бойынша бай қалаларда және елдерде, Колумбияның өзінде және бүкіл әлемде орын алып жатқанын атап өтіп, "қалай болғанда да, бұл наразылық акциясы әлемдік элитаның қолында болды" деп мәлімдейді. Олар FARC-қа қарсы митингтер әлеуметтік бағдарламалық қамтамасыз етудің "жаһандық деңгейдегі жергілікті деңгейдегі саяси белсенділікті қалай күшейтетінін" көрсетті, бірақ әлеуметтік желілерді пайдалану "халықтың үлкен бөлігінің" әлі де Интернетке қосылмай жүргенін ескерсек, "мүмкіндік" болып қалатынын атап өтті. Оппозициялық "Альтернативті демократиялық полюс" (Polo Democrático Alternativo) партиясының басшылығы 18-3 дауыспен негізгі наразылыққа қатысуға қарсы дауыс берді, сенатор Густаво Петроның бастапқы ұсынысын қабылдамады, бірақ оның кейіннен еңбек одақтары мен адам құқықтары жөніндегі ұйымдардың қолдауымен сол күні бөлек митинг өткізу туралы өтінішін бірауыздан қабылдады. Карлос Гавирия Диас, "Демократиялық Поло" партиясының президенті, партия FARC қылмыстарын, мысалы, адам ұрлау мен қорқытуды мақұлдамаса да, олар наразылық ұйымдастырушылардың жарымәскери топтар мен үкіметтің қылмыстарын сынға алмау туралы шешімін қолдамайды, мұғалімдер мен кәсіподақ басшыларын өлтіру және миллиондаған адамдарды жер аудару. 2008 жылдың 20 шілдесінде FARC-қа қарсы митингтер жиынына Боготада мыңдаған колумбиялықтар және елдің қалған бөлігінде жүздеген мың адам қатысты.
Рауль Рейес қайтыс болды
2008 жылдың 1 наурызында Колумбия әскері Эквадор аумағындағы FARC-EP лагеріне шабуыл жасап, 20-дан астам адамды өлтірді, олардың кемінде 17-сі FARC-EP партизандары болды. Рауль Рейес өлгендердің арасында болды, оның қасында кем дегенде 16 партизан болды. Рауль Рейес FARC-EP халықаралық өкілі және тұтқын босатқыштарды босату жөніндегі келіссөз жүргізуші болды және FARC-EP-тің екінші қолбасшысы болып саналды. Бұл оқиға Эквадор мен Колумбия арасындағы, сондай-ақ Венесуэла мен Колумбия арасындағы дипломатиялық қарым-қатынастардың бұзылуына әкелді. Эквадор шабуылды айыптап отыр. Бұл FARC-EP-тің 40 жылдан астам өмір сүрген тарихындағы ең үлкен соққы деп саналады. Бұл оқиғадан кейін FARC-EP-тің жеті адамнан тұратын хатшылығының тағы бір мүшесі Иван Риос бір аптадан кейін өзінің жеке күзетшісінің қолынан қаза тапты. Ол Колумбияның әскери қысымы мен Колумбия үкіметінің 5 миллион долларға дейінгі сыйақы ұсынысының нәтижесінде жүзеге асты.
Мануэль Маруланда Велес қайтыс болды
Мануэль Маруланда Велес 2008 жылы 26 наурызда жүрек соғысынан қайтыс болды. Оның өлімі құпия сақталды, бірақ 2008 жылы 24 мамырда Колумбияның Revista Semana журналы Колумбияның қорғаныс министрі Хуан Мануэль Сантоспен сұхбаттасу жариялады. Бұл жаңалықты FARCEP қолбасшысы "Тимоченко" 2008 жылдың 25 мамырында TeleSUR латын америкалық телеарнасында растады. "Тимоченко" жаңа бас қолбасшы "Альфонсо Кано" екенін жариялады. Бірнеше ұлттық және халықаралық БАҚ-та FARC-тың "мұқтануына" қатысты болжамдар айтылып, Колумбия президенті Альваро Урибе FARC-тың бірнеше басшылары бас тартуға және тұтқындарды босатуға дайын екендігін мәлімдегеннен кейін, FARC хатшылығы тұтқындарға және гуманитарлық келісімге қатысты көзқарастарын өзгертпейді деп атап өткен коммюнике жіберді.
Уго Чавестің қарусыздануға шақыруы
2008 жылдың 13 қаңтарында Венесуэла президенті Уго Чавес FARC-EP қарулы күрес және адам ұрлау стратегиясын мақұлдамағанын мәлімдеген. 7 наурызда Рио-де-Риодағы саммитте Чавес FARC-EP қаруларын тастауы керектігін тағы да мәлімдеді "Латын Америкасында не болғанын және болып жатқанын қараңыз, осы туралы ойланып көріңіз (FARC-EP), біз соғысты осы өліммен жеткілікті аяқтадық". 8 маусымда Чавес саяси шешімді және соғысты тоқтатуды шақырды: "Керегелек соғысы - тарих. Қазіргі уақытта Латын Америкасында қарулы партизандық қозғалыстың орны жоқ".
Альфонсо Каноның өлімі
2011 жылдың 4 қарашасында Колумбия әскерлері "Одиссей операциясы" кезінде Какуа департаменті джунглиіндегі FARC базасына сәтті шабуыл жасап, FARC басшысы Альфонсо Каноны өлтірді. 2011 жылдың 15 қарашасында FARC Timoleón Jiménez, сондай-ақ "Timochenko" деп аталатын, FARC-тың жеті адамнан тұратын басқарушы хатшылығының жаңа басшысы ретінде жариялады.
Журнал мақалалары
Меза, Рикардо Варгас, "ФАРК, соғыс және мемлекеттің дағдарысы". Америка туралы NACLA баяндамасы (наурыз/сәуір, 98) 31, 5-шы шығарылым