Кіріспе

1919 жылғы халықаралық конвенция 1919 жылғы Париж конвенциясы (ресми түрде, әуе қатынасын реттеу туралы конвенция) халықаралық әуе қатынасына қатысты саяси қиындықтар мен күрделі мәселелерді шешу үшін жасалған алғашқы халықаралық конвенция болды. Конвенция Халықаралық авиация комиссиясы (ИКАО-ның алғысы) аясында жасалды. Ол белгілі бір басшылық принциптер мен ережелерді айқындау арқылы елге байланысты әртүрлі идеологиялар мен ережелердің шатастыратын жапсырмасын азайтуға тырысты және оған 1919 жылғы 13 қазанда Парижде қол қойылды.

Тарих

Бірінші жолаушы тасымалы әуе рейсі 1913 жылы Санкт-Петербург Тампа әуе кемесі желісімен болды. Бұған дейін пошта мен басқа да жүктерді тасымалдау үшін ұшақ пайдаланылған. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ұшақтар тек жүк тасымалдауға ғана емес, сонымен қатар әскери құрал ретінде халықаралық деңгейде пайдаланылды. Ұшақтардың халықаралық қолданылуы әуе билігіне қатысты сұрақтар тудырды. Сол кездегі әуе билігіне қатысты пікірталастар екі негізгі көзқарастың біріне негізделген: бірде-бір мемлекеттің өз аумағына төңірегіндегі әуе кеңістігіне билік етуге құқығы жоқ немесе әрбір мемлекеттің мұны жасауға құқығы бар. 1919 жылғы Париж конвенциясы осы мәселені конвенцияның болжамдарын қалыптастыру процесінің бір бөлігі ретінде анықтауға тырысты және әр мемлекеттің өз аумақтары мен суларындағы әуе кеңістігіне абсолютті егемендігі бар деп шешілді. Келісімге қол қойған елдер: Бельгия, Боливия, Бразилия, Британ империясы, Қытай, Куба, Эквадор, Франция, Грекия, Гватемала, Гаити, Хиджаз, Гондурас, Италия, Жапония, Либерия, Никарагуа, Панама, Перу, Польша, Португалия, Румыния, Югославия Корольдігі, Сиам, Чехословакия және Уругвай. Ақырында, конвенцияны оған қол қоймаған Персияны қоса алғанда, 11 мемлекет ратификациялады. Америка Құрама Штаттары Ұлттар Лигасына қатысы болғандықтан, оны ешқашан ратификацияламаған. Келісім 1922 жылы күшіне енді. Париж конвенциясының орнын Халықаралық азаматтық авиация туралы конвенция (Шикаго конвенциясы деп те аталады) басқарды.