Louis de Cormontaigne

Кіріспе

Француз әскери инженері Луи де Кормонтайн (lwi də kɔʁmɔ̃tɛɲ, 1696 1752) - француз әскери инженері, XVIII ғасырда француз бекіністеріне басым техникалық ықпал еткен. Оның өз жобалары мен жазбаларында Вобанның (1633-1707) еңбегіне үнемі сілтеме жасалып, оның қағидалары 1744 жылы Шарлевилль Мезиерде құрылған Корольдік Гений мектебінің оқу бағдарламасының негізін құрады.

Өмір

Луи де Кормонтень 1681 жылға дейін Киелі Рим империясының бөлігі болған, Франция оған қосылған Эльзастағы Страсбургте дүниеге келді. Оның отбасы Escuyer немесе esquire ретінде сипатталады, оны кіші дворянның мүшесі етеді. Ол Мари Айм де Гугонға үйленді және олардың Мария Антуанетта (1749 ? ), оның күйеуі Морис Регно (1740 ? ), Лотарингияның облыстық парламенті қызметкері. 1752 жылы 30 наурызда Мец қаласында қайтыс болды.

Мансап

1713 жылы француз армиясына қосылып, Рейн тауына қарсы іс-қимылға қатысады. Бұл іспандық мұрагерлік соғысының соңғы бөлігі болып табылады. Кіру мұқият бақыланды; 1699 және 1743 жылдар аралығында тек 630 үміткер қабылданды, олардың басым көпшілігі қазіргі немесе бұрынғы мүшелердің туыстары болды. 18 ғасырдағы ағартушылық дәуірінің негізіндегі қағидалардың бірі - әрбір іс-әрекет, соның ішінде әскери тактиканы да, жалпы жүйе ретінде көрсетуге болады деген ой болды. Бір ғана әдісті ұстанатындық, ішкі рекруттар мен Вобанның үлкен мұрасы француз әскери техникасының өте консервативті болуына әкелді. Көптеген "жаңа" жұмыстар оның дизайнын қолданды немесе оны жасады деп мәлімдеді, ол 19 ғасырдың аяғына дейін сақталды; 1867 жылы Мецке жақын жерде салынған Форт-де-Кеулеу, көп уақыттан бері артиллерияның жетістіктерімен ескіргеніне қарамастан, Вобан стиліне негізделген бекініс болды. Франция де Кортмонтень карьерасының алғашқы бөлігінде тыныштықта болды; 1728 жылы ол капитан дәрежесіне жетті, бірақ 1733-1735 жылдардағы Польша мұрагерлігі соғысы қазіргі бекіністерді қайта бағалауға әкелді. 1697 жылдан кейін Люксембургтің жоғалуы Жоғарғы Мозельді қоршаған француз шекарасын ашып көрсетті және 1733 жылы оны жабу жоспарын 1715 жылдан бері бекіністердің басшысы маркиз д'Асфельд мақұлдады. Ол Мецте бас инженер немесе бас инженер болды, Беллекрой, Форт-Мозель және Юцте қос таҗды жасады, ол Вобанның түпнұсқалық жобаларының бейімделуі деп мәлімдеді және 1745 жылы ол Үш епископтық қорғаныстың директоры болып тағайындалды. Вобаннан айырмашылығы, де Кортмонтен ешқашан қоршауға алып отырған жоқ және өзінің мансабының көп бөлігінде салыстырмалы түрде кіші лауазымды адам болды, тек 1748 жылы Маршаль де Камп дәрежесіне жетті. Құзыретті инженер ретінде қарастырылса да, оның беделін нақты және қысқаша меморандумдар жазу қабілетімен байланыстырды; 1741 жылы Форре де Белидормен Метц пен Нойф-Бризах қорғанысын жаңарту туралы пікірталас кезінде ол өзінің дизайнын жоғары деп " дәлелдеді ", ол Вобанның принциптеріне негізделген деп мәлімдеген есептеулерді қолданды. Маркиз де Монтелембер 1779 және 1783 жылдардағы Гибралтарды қоршаудан кейін айтқандай, ол Гибралтарды алты күннен кейін алу керектігін " дәлелдеу " үшін сол әдісті қолданады. Асфельд инженерлік корпусты үлкен отбасы сияқты басқарады; жылдар өте келе, қабілет байланыстардан маңызды емес болды және 1743 жылы қайтыс болғаннан кейін, Конт д'Аргенсон, соғыс министрі, неғұрлым құрылымдалған тәсілді қолдануға тырысты. Бұл туралы көптеген мәліметтерді де Кортмонтенге ұсынды, оның ішінде 1744 жылы Шарлевилль Мезиерде құрылған жаңа École royale du génie оқу бағдарламасын. Ол өмірінде өте аз жариялады, бірақ 1752 жылы қайтыс болғаннан кейін оның өсиеттері жиналып, үш томда жарияланды; біріншісі, бекіністердің дизайны мен құрылысы, екіншісі шабуылдық қоршау тактикасы және үшінші қорғаныс. Олардың жариялануы француз әскери тактикасын қайта бағалаумен тұспа-тұс келді, бұл ішінара Австрияның мұрагерлік соғысындағы пруссиялық табыстарға байланысты, бұл үлкен ұтқырлыққа байланысты болды. 1701 жылы Марлборо бір шайқаста жеңіске жету 12 қамал алудан артық деп айтқан; бұл жолды көптеген басқалар, атап айтқанда Маршал Сакс, сол кезеңнің ең табысты француз генералы, соғыстың өнері туралы еңбегі, Mes Rêveries 1757 жылы өлгеннен кейін жарияланды. 1756 - 1763 жылдары Жеті жылдық соғыста француздардың жеңілістерінен кейін пікірталастар күшейіп, 1776 жылы Монтелембер "La Fortification perpendiculaire" атты он екі томдық шығармасының біріншісін жариялады. Вобан мен де Кормонтеннің принциптерін қабылдамау оның идеялары Францияда негізінен қабылданбады, бірақ Еуропаның көп бөлігінде басымдыққа ие болды. 1745 және 1746 жылдар аралығында Мозельдің Тьонвилл қаласында салынған және әлі күнге дейін қолданыста болатын Понт-де-Кормонтайннан басқа, ол Мецтегі Луи-де-Кормонтайн лицейінде еске алынады, ал Лилль метрополитеніндегі стансалардың бірі оның есімімен аталады.

De Cortmontaigne joined the French army in 1713, participating in the Rhineland campaign, the final part of the War of the Spanish Succession before passing the exam for the Corps royal du génie in 1715. Entry was carefully controlled; between 1699 and 1743, only 630 candidates were accepted, the vast majority relatives of existing or former members. One of the principles behind the 18th century Age of Enlightenment was the idea that every activity could be expressed in terms of a universal system, including military tactics. The preference for a single approach, a tendency to recruit from within and Vauban's huge legacy meant French military engineering became ultra conservative. Many 'new' works either used his designs, or professed to do so, which persisted into the late 19th century; Fort de Queuleu, built in 1867 near Metz, was a Vauban style strongpoint, despite being long since been rendered obsolete by advances in artillery. France was largely at peace in the first part of de Cortmontaigne's career; by 1728, he had reached the rank of captain but the 1733 1735 War of the Polish Succession led to a reassessment of existing fortifications. The loss of Luxembourg after 1697 exposed the French border around the Upper Moselle and in 1733 his plan for covering this was approved by the Marquis d'Asfeld, head of fortifications since 1715. He became ingénieur en chef or chief engineer at Metz, constructing double crownworks at Bellecroix, Fort Moselle and Yutz, which he claimed to be adaptations of Vauban's original designs and in 1745, he was appointed Director of Fortifications for the Three Bishoprics. Unlike Vauban, de Cortmontaigne never commanded a siege and was a relatively junior official for much of his career, only reaching the rank of Maréchal de Camp in 1748. Although viewed as a competent engineer, his prominence has been attributed to the ability to write clear and concise memoranda, with a wealth of detail; during a debate in 1741 with Forest de Bélidor over upgrades to the defences of Metz and Neuf Brisach, he 'proved' his designs superior, using calculations he claimed were based on Vauban's principles. As the Marquis de Montalembert remarked after the unsuccessful 1779 1783 Siege Gibraltar, using the same approach he could 'prove' Gibraltar should have been taken after six days. Asfeld managed the engineering corps like an extended family; over the years, ability became less important than connections and after his death in 1743, the Comte d'Argenson, Minister of War, sought to impose a more structured approach. Much of the detail behind this was provided by de Cortmontainge, including the curriculum for the new École royale du génie established at Charleville Mézières in 1744. He published very little in his lifetime but after his death in 1752, his precepts were collected and published in three volumes; the first, on the design and construction of fortifications, the second on offensive siege tactics and the third, defensive. Their publication coincided with a reassessment of French military tactics, partly due to Prussian successes in the War of the Austrian Succession, which was attributed to greater mobility. As far back as 1701, Marlborough had argued winning one battle was more beneficial than taking 12 fortresses; this line was followed by many others, notably Marshall Saxe, the most successful French general of the period, whose work on the art of war, Mes Rêveries, was published posthumously in 1757. The debate increased after French losses in the 1756 1763 Seven Years' War and in 1776, Montalembert published the first of twelve volumes on La Fortification perpendiculaire. A rejection of the principles advocated by Vauban and de Cormontaingne, his ideas were largely dismissed in France but became prevailing orthodoxy in much of Europe. In addition to the Pont de Cormontaigne, built at Thionville, Moselle between 1745 and 1746 and still in use today, he is commemorated by the Lycée Louis De Cormontaigne in Metz, while one of the stations on the Lille Metro is named after him.