Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бишоп Уолтем филиалы - Англияның Гэмпшир қаласында орналасқан темір жол желісі. Оны жергілікті деңгейдегі тәуелсіз компания - Бишоптың Уолтхам темір жолы компаниясы жасаған. Ол Бишоп Уолтхамнан Ботлиге дейін Лондон және Оңтүстік Батыс темір жолының (LSWR) Истли-Фарехам желісінде жүретін. Жол 1863 жылы 1 маусымда ашылды. Жолаушылар бизнесі ешқашан ауыр болған жоқ, бірақ балшық шұңқырлар мен Бішоп Уолтхамдағы кірпіш және газ фабрикалары желіге минералды трафикті әкелді. Дегенмен, BWR компаниясы әрқашан ақшаға мұқтаж болды және оны LSWR қолдауы керек болды, ал оны 1881 жылы үлкен компания сіңіріп алды. Жол көлігінің бәсекелестігі жолаушылар тасымалының азаюына әкелді, ал желі 1933 жылы жолаушылар үшін жабылды. Негізгі тауарлар қызметі жалғасты, бірақ 1962 жылы желі толығымен жабылды.
The Bishop's Waltham branch was a railway line in Hampshire, England. It was made by a locally promoted independent company, the Bishop's Waltham Railway company. It ran from Bishop's Waltham to Botley on the Eastleigh–Fareham line of the London and South Western Railway (LSWR). The line opened on 1 June 1863. Passenger business was never heavy, but clay pits and a brickworks and gasworks at Bishop's Waltham brought mineral traffic to the line. Nevertheless the BWR Company was always short of money and had to be supported by the LSWR, and was absorbed by the larger company in 1881. Competition from road transport led to dwindling passenger carryings, and the line closed to passengers in 1933. A basic goods service continued, but the line closed completely in 1962.
Алдыңғы темір жолдар
Лондон және Саутгемптон темір жолы 1840 жылы өзінің негізгі желісін ашты; бұл аймақтағы алғашқы ұзақ қашықтықтағы темір жол болды. 1841 жылы Госпортқа филиал желісі ашылды. Бұл Портсмут порты арқылы "қойғыш көпір" (ферри) арқылы Портсмут портына қызмет көрсетуді көздеді. Лондон және Саутгемптон темір жолы Портсмуттағы сезімталдықты жеңілдету үшін өзінің атын Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы деп өзгертті, өйткені Саутгемптонмен айтарлықтай бәсекелестігі болды. Госпорт тармағы Саутгемптон магистралі бойынша Бишопстоуктен шығып, Ботли мен Фарехам арқылы жүреді. Портсмутқа тікелей жетудің сәтсіздігі наразылықтың жалғасуына себеп болды, ал 1848 жылы Кошамға дейінгі тармақ желісі ашылып, содан Портсмутқа дейінгі бірлескен желіге айналды. Бірлескен желіге LSWR және Лондон Брайттон және Оңтүстік жағалау темір жолы (LBSCR) бірлесіп жұмыс істеді. Бишоп Уолтхамы негізінен ауыл шаруашылығы болды, бірақ кейбір сыра және ұн ұнтақталған. 1860 жылы Ұлыбританияның теміржол желісінің көп бөлігі салынды, сондықтан теміржол байланысы жоқ шағын қоғамдастық үлкен экономикалық және коммерциялық кемшілікке ұшырағаны анық болды. Енді Петерсфилд темір жолы 1860 жылы 23 шілдеде қабылданған заң бойынша Мидхерсттен Петерсфилдке дейін салуға рұқсат алды. Портсмут тікелей желісі Петерсфилдте 1859 жылы ашылған болатын. Авторизацияланған капитал 16000 фунт стерлинг болды. Жергілікті компания келісімшарттарды бақылаумен және желі құрылысына қаражат табумен күресті және біраз уақыттан бері Бишоптың Уолтхэм станциясын салуды кейінге қалдырды, кейін уақытша станция жасауды көздеді. Енді жолдың аяқталуына жақындаған кезде уақытша станцияның салынуын тез арада ұйымдастыру қажет болды. Бұл орындалды және 28 мамырда 1863 жылы сауда кеңесінің капитаны Рич жолаушылар тасымалы үшін жолды тексеруді жүзеге асырды. Кейбір кішігірім кемшіліктер болса да, Рич компанияның оларды дереу жою туралы міндеттемесін қабылдауға дайын болды. Алайда желіде дискілік аспаптар болған жоқ; бұл компания тек танк қозғалтқыштарын ғана пайдалануға ресми міндеттеме берген жағдайда ғана қабылданады. Белгілі бір себептермен олар міндеттемелерді ресми түрде рәсімдемеді, ал Рич 1863 жылғы 29 мамырдағы хатпен құжатты ұсынғанға дейін ашуға рұқсат беруден бас тартуды ұсынды. Келесі күні компания қажетті міндеттемелерді ұсынды.
The London and Southampton Railway opened its main line throughout in 1840; it was the first long distance railway in the area. In 1841 it opened a branch line to Gosport. This was intended to serve Portsmouth, by the use of a “floating bridge” (ferry) across Portsmouth Harbour. The London and Southampton Railway had changed its name to the London and South Western Railway in an attempt to assuage sensitivities in Portsmouth, as there was considerable rivalry with Southampton. The Gosport branch left Bishopstoke on the Southampton main line, and ran through Botley and Fareham. The failure to reach Portsmouth direct became a continuing source of resentment, and in 1848 a branch line to Cosham was opened, meeting what became a joint line from there to Portsmouth. The joint line was operated by the LSWR and the London Brighton and South Coast Railway (LBSCR) co operatively. Bishop's Waltham was predominantly agricultural, although some brewing and flour milling had taken place. By 1860 much of the railway network of Great Britain had been constructed, and it was plain that a small community without a railway connection was at a major economic and commercial disadvantage. Now the Petersfield Railway had been authorised to build from Midhurst to Petersfield, by Act of 23 July 1860. The Portsmouth Direct line at Petersfield had been opened in 1859. Authorised capital was £16,000. The local company had struggled with controlling contracts and finding the funds for construction of the line, and had long deferred arranging for building the Bishop's Waltham station, intending to make a temporary station later. Now as the line neared completion it was necessary to arrange quickly for the temporary station to be built. This was done and on 28 May 1863 Captain Rich of the Board of Trade made the necessary inspection of the line to approve it for passenger operation. Although there were some minor deficiencies, Rich was prepared to accept the Company’s undertaking that they would be dealt with without delay. However there were no turntables on the line; this would be acceptable but only if a formal undertaking to use only tank engines, not tender engines, were submitted by the company. For some reason they had failed to formalise the undertaking, and Rich recommended (by letter dated 29 May 1863) refusal of the authorisation of opening, until the document was supplied. The following day the Company supplied the necessary undertaking.
Бишоп Валтемге ашылу
Осыған сәйкес 1863 жылы 1 маусымда LSWR желісі ашылды. Күн сайын алты пойыз, жексенбіде үш пойыз жүреді. Қазір Бишоп Уолтхамында тұрақты жолаушылар мен жүктерді орналастыру үшін шаралар қабылданды, бірақ жер қазу жұмыстары мен жұмысты қаржыландыруды ұйымдастыру қажеттілігі мәселелерді кешіктірді; жаңа ғимараттар 1865 жылдың наурыз немесе сәуір айында ғана қол жетімді болды.
Accordingly on 1 June 1863 the line was opened, worked by the LSWR. A train service of six trains each way daily, three on Sundays, was instituted. Steps were now taken to provide permanent passenger and goods accommodation at Bishop's Waltham, but difficulty with groundworks and the necessity to arrange finance for the work delayed matters; the new buildings were not available until March or April 1865.
Бишоптың Уолтхам және Петерсфилд темір жолы
1863 жылы Петерсфилд және Бишоп Валтем темір жолы ұсынылды. Бұл Ботлиден келетін бағыттың қарама-қарсысы, солтүстік-шығыстан Бишоп Валтемге жақындады. BWR бұл олардың желісінде көлікті арттырады деп ойлаған болуы керек, бұл оны Гилфорд бағытынан қолжетімді темір жолға айналдырады. LSWR бастапқыда оған қарсы болды, бірақ кейіннен қарсылығын қайтарып алды, ал Петерсфилд және Бишоптың Уолтхам темір жолы 1864 жылдың 29 шілдесінде заңмен бекітілді. Шын мәнінде ақша нарығының жағдайы соншалықты қиын болды, компания өз желісін салу үшін жазылымдарды жинауға мүмкіндік бермеді және ол Сауда кеңесіне бас тарту туралы куәлік алуға өтініш берді, ол 28 шілдеде берілді. Компания 2,337 фунт стерлинг жұмсады, негізінен парламенттік шығындарға. Жексенбіде пойыздар тоқтатылды, бірақ одан да жаман жағдай болды. Бишоп Валтем Клей компаниясы, ол Бишоп Валтемдегі шұңқырлардан ірі минералдық экспедитор болған, жоюға түсті. Содан кейін 1867 жылдың басында Ридлидің серіктесі Рилсон деген адам 3 204 фунт стерлинг сомасында оның кепілдемесін төлеуді талап етті. Шын мәнінде, 1867 жылы 6 мамырда өткен басқарма отырысында жалпы сомасы 11000 фунт стерлинг болатын қарыздар санамаланды, оларды төлеуге ешқандай құрал жоқ. Бұл трансферт келісілді және бухгалтерлік мақсаттар үшін 1881 жылдың 4 тамызында жүзеге асырылды деп саналды, сол жылы кейіннен келісімдермен санкцияланды. Басымдықтарды анық көрсету үшін LSWR 1904 жылы 5 қарашада Basingstoke және Alton Жеңіл теміржолында теміржол моторлары қызмет еткенін, бірақ орын-жайдың жеткіліксіздігі мен желдеткіштің нашарлығы туралы шағымдар бойынша тоқтатылғандығын мәлімдеді. Сондықтан олар Бишоптың Уолтем желісінде жұмыс істеуге дайын болды. 1905 жылы олар 13 жоғары және 12 төмен қызметтерін жүргізді; сонымен қатар қозғалтқышпен жұмыс істеген тауарлар сапары болды. 1907 жылы жексенбілік ғибадат қайтадан қалпына келтірілді. Жолаушылар мен жүк бизнесі 1920 жылдан бастап едәуір төмендеді, өйткені автомобиль көлігі тиімді болды. Сонымен қатар, Бишопс Уолтемнен Портсмут пен Саутгемптонның үлкен қалаларына жолаушылар екі рет пойызды ауыстыруы керек болды, Ботлиде және тағы да Фархэм немесе Истлиде. 1931 жылдың 1 ақпанынан бастап жексенбілік пойыз қызметі тоқтатылды, ал кешкі жұмыс күндері қызметтері қысқартылды. 1932 жылдың 31 желтоқсанында соңғы пойыз жүріп шыққаннан кейін жолаушылар пойызы қызметі толықтай тоқтатылды.
In 1863 a Petersfield and Bishop's Waltham Railway was proposed. This would approach Bishop's Waltham from the north east, opposite the approach from Botley. The BWR must have assumed this would increase traffic on their line, making it a through railway accessible from the Guildford direction. The LSWR were against it at first, but later withdrew their opposition, and the Petersfield and Bishop's Waltham Railway was authorised by Act of 29 July 1864. In fact the state of the money market turned so difficult that the company was unable to raise subscriptions to build its line, and it applied to the Board of Trade for a certificate of abandonment, which was granted on 28 July 1868; the company had expended £2,337, mainly on parliamentary expenses. The Sunday train service was withdrawn as a means of economy, but much worse was to come. The Bishop's Waltham Clay Company, which had been a major mineral forwarder from pits at Bishop's Waltham, went into liquidation. Then in early 1867 a man called Rilson, a partner of the contractor Ridley, now served a demand for payment of his bond, in the amount of £3,204. In fact at a Board Meeting on 6 May 1867 a total of £11,000 in debts was listed, with no means of paying them. The transfer was agreed and for accounting purposes considered to have taken place on 4 August 1881, sanctioned retrospectively by agreements later in the same year. In a clear indication of priorities, the LSWR stated on 5 November 1904 that railmotors had been in service on the Basingstoke and Alton Light Railway, but had been taken off because of complaints about inadequate accommodation and poor ventilation. They were therefore available to work on the Bishop's Waltham line. In 1905 they operated 13 up and 12 down services; there was also an engine worked goods trip. In 1907 a Sunday service was finally reinstated. Passenger and goods business had declined substantially since the 1920s, as road transport became more efficient. In addition passengers from Bishop's Waltham to the large towns of Portsmouth and Southampton needed to change trains twice, at Botley and again at Fareham or Eastleigh. From 1 February 1931 the Sunday train service was withdrawn, and evening weekday services were reduced. After the last train on 31 December 1932 the passenger train service was completely withdrawn.
Жабылу
Жолаушылар саны 1932 жылы тоқтағанша азайып кетті, бірақ жүк пойыздары 1962 жылға дейін аптасына үш рет қызмет көрсетті. Жүк пойыздарын пайдалану да азайды, соңғы жүк пойызы 1962 жылдың 27 сәуірінде жүрді.
Passenger traffic had dwindled so far that services ceased in 1932, but freight trains ran a service three times a week until 1962. Goods train usage declined as well, and the last goods train ran on 27 April 1962.