Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса, Жаңа Зеландиялық педагог Хелен Гибсон (туған Роза Август Венгер; 27 тамыз 1892 - 10 қазан 1977) - американдық киноактриса, водевиль орындаушысы, радио орындаушысы, кино продюсері, трюк-айтқыш және родео орындаушысы; және алғашқы американдық кәсіби каскадер әйел болып саналады.
American actress
the New Zealand educator
Helen Gibson (born Rose August Wenger; August 27, 1892 – October 10, 1977) was an American film actress, vaudeville performer, radio performer, film producer, trick rider, and rodeo performer; and is considered to be the first American professional stunt woman.
Родео саяхаттары
Ол Роза Август Венгер ретінде Огайо штатының Кливленд қаласында Швейцариялық неміс ата-анасы Фред пен Энни Венгердің бес қыздарының бірі болып дүниеге келді. Әкесі ұлды болуды армандап, оны еркек бала болуға талпындырды. Хелен өзінің алғашқы "Дикий батыстың" шоуын 1909 жылдың жазында Кливлендте көрді және "Билборд" журналында "Миллер бауырлары 101 ранчо" атты қыздар үшін жарнамаға жауап берді. Олар оған атпен жүруге үйретті, ол 1910 жылы сәуірде Сент-Луисте өзінің алғашқы 101 ранчолық шынайы жабайы батыс шоуында өнер көрсетті. Ол былай деген: "Мен қазірдің өзінде жерден қолжазғышты толық жылдамдықпен көтеруді жаттықтырып жүрдім. Ақырында, менде үлкен күштер бар еді. Мұндай нәрселер басқаларға да болуы мүмкін, бірақ маған ешқашан болмайды деп сендім. Біз бүкіл АҚШ-ты аралап шықтық, ал маусым тым ерте аяқталды. Мен үйге қайтып оралған кезде қатты өкініп, 1911 жылдың көктемінде Бостонда ашылуды асыға күттім".
She was born Rose August Wenger in Cleveland, Ohio, one of five girls to Swiss German parents, Fred and Annie Wenger. Her father had wanted a son, and encouraged her to be a tomboy. Helen saw her first Wild West show in Cleveland in the summer of 1909 and answered a Miller Brothers 101 Ranch ad for girl riders in Billboard magazine. They taught her to ride, and she performed in her first 101 Ranch Real Wild West Show in St. Louis in April 1910. She was quoted as saying: "(I) was already practicing picking up a handkerchief from the ground at full gallop. When veteran riders told me I could get kicked in the head, I paid no heed. Such things might happen to others, but could never happen to me, I believed. We barnstormed all over the US and the season ended all too soon. I was sorry when I had to go home, and could hardly wait to open in Boston in the spring of 1911."
Ковбойлық қосымша
1911 жылы Миллер Арлингтон шоуы кенеттен жабылып, көптеген орындаушылар Калифорнияның Венеция қаласында қалды. Нью-Йорк кинокомпаниясының продюсері Томас Х. Инс барлық актерлерді қыста аптасына 2500 долларға жалдаған. Орындаушыларға аптасына 8 доллар төлеп, жылқылар қорасында тұратын Венецияда қонақ беретін. Олар фильмдер түсірілетін Топанга каньонына жұмыс істеуге күн сайын бес шақырым жол жүрді. 1912 жылы ол "Ранч қыздары" фильміндегі Рут Роландың әпкесі рөлінде аптасына 15 доллар табады. Көптеген ковбой экстралар сияқты, Хелен суреттер арасында родеоларда өнер көрсетуді жалғастырды. 1913 жылы екінші Лос-Анджелес родеосында ол "Жұмысшы әйелдер жарысында" көрінді және инвесторлардың біреуіне қатты әсер етті, ол оған родео турнирін қаржыландыруды ұсынды, барлық шығындарды төледі және ұтыстарды бөлісті. Орегон штатының Пендлтон қаласының сыртындағы инвестордың фермасында Хелен күн сайын оның жылқыларымен жұмыс істеп, аттанудың жаңа түрлерін үйренді. 1913 жылы маусымда Пендлтон қаласында ол Эдмунд Ричард "Хут" Гибсонмен (1892-1962) кездесті. Олар бірге жұмыс істей бастады, Солт-Лейк-Ситидегі родеода олар эстафета жарысында, әйелдер жарысында және ақылы атпен жүгіруде барлық нәрсеге ие болды, сонымен қатар Хут пони экспресс жарысында жеңіске жетті, бірақ родеоның промоутері қаладан қашып кетті және олар ақшалай сыйлықтан бір цент те алмады.
When the Miller Arlington Show suddenly closed in 1911, it left many performers stranded in Venice, California. Thomas H. Ince, who was producing for the New York Motion Picture Company, hired the entire cast for the winter at $2,500 a week. The performers were paid $8 a week and boarded in Venice, where the horses were stabled. They rode five miles each day to work in Topanga Canyon, where the films were being shot. In 1912, she made $15 a week for her first billed role as Ruth Roland's sister in Ranch Girls on a Rampage. Like many of the cowboy extras, Helen continued to perform in rodeos between pictures. At the Second Los Angeles Rodeo in 1913, she was featured in the Standing Woman Race, and so impressed one of the investors that he offered to finance a tour of rodeos for her, paying all expenses and splitting the winnings. At the investor's ranch outside of Pendleton, Oregon, Helen worked his horses every day, and learned new forms of trick riding. In Pendleton in June 1913, she met Edmund Richard "Hoot" Gibson (1892 1962). They began working together, and at a rodeo in Salt Lake City, they won everything – the relay race, the standing woman race, and trick riding, in addition to Hoot winning the pony express race, but the promoter of the rodeo skipped town and they did not get a cent of the prize money.</blockquote>
Хеленнің қауіптері
Тарихтағы ең ұзақ сериал деп саналатын "Хеленнің қауіптері" сериясының 119 эпизоды тараулардың орнына жеке-жеке оқиғалар болып табылады. Өте табысты серия алғашқы 49 эпизодтың басты рөлінде Хелен Холмспен басталды, бірақ Хелен Гибсонға Холмс ауырып қалған кезде екі фильмге алмастыру мүмкіндігі берілді және А Test of Courage және A Mile a Minute фильмдерінде аптасына 35 доллар төледі. Калем Нью-Йорк кеңсесінің қызметкерлері оның жұмысына қатты таң қалды, олар Глендейлге Хелен Холмс пен оның күйеуі, Хеленнің Hazards директоры Дж. П. МакГоуэн өз компаниясын құру үшін кеткен кезде оны ұстап тұруды тапсырды. Студияның "Гелен" деген атауын алған ол өзінің қабілетті актриса екенін дәлелдеді және тағы бірнеше фильм түсіргеннен кейін ол тәуекелге толы трюкқа негізделген бір роликке сюжет жазды. Ол қашып бара жатқан пойызға жету үшін, бір топ жылқыны бөліп алып, "аяқ тіккен әйел" ретінде оларға мініп, көпірден ілінген арқанды ұстап, онымен жылқылардан шығып, көпірдің астынан өтіп бара жатқан пойызға секіріп отыратын. Кейлем оған аптасына 50 долларға дейін жалақы көтереді. Оның ең жақсы трюктерінің бірі осы сериалда пайда болды: Гиссон жүгіріп бара жатқан жүк пойызының артынан қуып келе жатқан мотоциклмен толық жылдамдықпен жүріп, ағаш қақпадан өтіп, оны толығымен жарып, станцияның платформасына дейін және борттық вагондардың ашық есіктерінен өтіп, машинасы ауаға ұшып, өтіп бара жатқан пойыздың flatcar-ына қонғанға дейін. Ең бастысы, камераны төменге бұрып, уақытты дұрыс пайдалану керек еді. Сол кезде Калем, бір катушкалы фильмдердің продюсері, құлдырап кетті, және ұзақметражды фильмдер шығаруда қаржылық сәтсіздікке ұшыраудың орнына, 1917 жылы өндірісті тоқтатып, Витаграфқа сатылды. Universal оған үш жылдық келісімшарт ұсынды аптасына $125 екі катушка үшін және 1919 жылға дейін бес катушкалы суреттер; олардың арасында 1919 жылы Джон Фордтың екі фильмі, "Рустлер" және "Пушкалар туралы заң" болды. Оның Universal-пен келісімшарты 1919 жылдың қысында аяқталды және ол Capital Film Company-мен аптасына 300 доллар төлеп келісімшартқа отырды, бірақ Capital қазірдің өзінде ақша жоғалтып, 1920 жылдың мамырында істен шықты. 1918 жылы Рождествода армияның танк корпусына қосылған Хут Гибсон қайтып келді және Universal оған екі роликті вестерн фильмдерінде ойнауға келісім берді. Ол әйелі өзінің жоқтығында өте табысты кино жұлдызына айналғандығын, бірақ оның эгосы оны ұстай алмағанын және жұп 1920 жылы бөлініп кеткенін анықтады. 1920 жылғы санақ деректері олардың бөлек өмір сүргенін көрсетеді; Хут Гибсон өзін үйленген деп, ал Хелен өзін жесір деп жазды.
Considered the longest serial in history, the 119 episodes of The Hazards of Helen are stand alone stories, instead of chapters. The highly successful series had begun with Helen Holmes in the lead role for the first 49 episodes, but Helen Gibson was given her chance to replace Holmes for two pictures when she took ill, and starred in A Test of Courage and A Mile a Minute, for $35 a week. The Kalem New York office personnel were so impressed by her work, they instructed Glendale to keep her on when Helen Holmes and her husband, Hazards of Helen director, J. P. McGowan, left to form their own company. Now rechristened 'Helen' by the studio, she proved to be a capable actress, and after making several more pictures she wrote a story for a one reeler that was built around a risky stunt. To catch a runaway train, she would detach a team of horses, ride them "standing woman", and then catch a rope dangling from a bridge and use it to swing from the horses and onto the train as it came under the bridge. Kalem rewarded her by raising her salary to $50 a week. One of her best stunts appeared in this serial: traveling at full speed on a motorcycle chasing after a runaway freight train, Gibson rode through a wooden gate, shattering it completely, up a station platform, and through the open doors of a boxcar on a siding, with her machine traveling through the air until it landed on a flatcar in a passing train. The trick was to undercrank the camera and execute it all with flawless timing. By then Kalem, a producer of single reel films, was in decline, and rather than risk financial failure producing feature films, ceased production in 1917 and was sold to Vitagraph. Universal offered her a three year contract at $125 a week for two reel, and five reel pictures until 1919; among these were two 1919 John Ford films, Rustlers and Gun Law. Her Universal contract ended with the winter of 1919 and she signed with Capital Film Company for $300 a week, but Capital was already losing money and went out of business in May 1920. Hoot Gibson, who had joined the Army tank corps, returned during Christmas 1918 and Universal gave him a contract to appear in two reel Westerns. He found his wife had become a very successful movie star while he was away, but his ego could not handle it, and the couple separated in 1920. Census records for 1920 indicate that they were living separately; Hoot Gibson listed himself as married, and Helen listed herself as widowed.
Өндіруші
1920 жылы Гибсон өзінің басты рөлді атқаратын көліктерін шығару үшін Хелен Гибсон Продакшнс компаниясын құрды. Біріншісі "Ешкімнің әйелі" болды, ол батыс мелодрамасы, мейірімді би залы үй шаруасының баласын құтқаратын мейірімді үй шаруасы. Фильм аяқталғанға дейін ақша бөлініп, Гибсонның жеке басын банкротқа ұшыратты. Бір жылдан кейін фильмді басқа студия жаңа атаумен, Заңның тоғыз нүктесімен шығарды. 1921 жылдың наурыз айында Спенсер продюсерлік компаниясы Гибсонды "The Wolverine" (1921) фильмінде ойнауға жалдады. Олар оның өнерінен қатты қуанып, аптасына 450 доллар жалақысын төледі. Алайда екінші фильмнің түсірілімі басталғанға дейін оның кілегейі жарылып, перитонитпен күресіп ауруханаға түседі. Студия оны алмастырды.
In 1920, Gibson created Helen Gibson Productions to produce her own starring vehicles. The first was to be No Man's Woman, a Western melodrama about a kind hearted dance hall hostess rescuing a rancher's child. The money gave out before the picture was finished, and it bankrupted Gibson personally. A year later, the film was released by another studio with a new title, Nine Points of the Law. In March 1921, the Spencer Production Company hired Gibson to star in The Wolverine (1921). They were so pleased with her performance, they put her on the payroll at $450 a week. However, before shooting began on her second picture, her appendix ruptured, putting her in the hospital battling peritonitis. The studio replaced her.
Зейнеткерлік
Гибсон 1954 жылға дейін кейіпкерлердің рөлдерін және қосымша жұмыстарды алуды жалғастырды, содан кейін ерлі-зайыптылар денсаулық себептерімен Тахо көліне көшіп барды. Олар үйлерін сатуға тырысқаннан кейін, Сан-Фернандо аңғарындағы Панорама-Сити қаласында үй сатып алды. Гибсон 1957 жылы жеңіл инсульт алды, бірақ бұл оған кино мен теледидарда қосымша ретінде жұмыс істеуге кедергі болмады. Соңғы рөлі 1961 жылы Джон Фордтың "Либерти Валэнске атқан адам" ролі болды, ол үшін оған 35 доллар төленді; ол 69 жаста еді. 1962 жылы қаңтарда ол ай сайын 200 доллар және әлеуметтік қамсыздандыруға байланысты кино индустриясының зейнетақысымен зейнеткерлікке шықты. Ерлі-зайыптылар Розбургке (Орегон штаты) көшіп барды, ол соңғы жылдары балық аулап, кейде сұхбат берді. Хелен Гибсон 1977 жылы 85 жасында инсульттан кейін жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды.
Gibson continued to take character parts and extra work until 1954, when the couple moved to Lake Tahoe for health reasons. After trying unsuccessfully to sell real estate, they returned and bought a home in Panorama City, in the San Fernando Valley. Gibson suffered a slight stroke in 1957, but it did not prevent her working as an extra in film and television. Her last role was in 1961, John Ford's The Man Who Shot Liberty Valance, for which she was paid $35; she was 69 years old. She retired in January 1962, on a Motion Picture Industry pension of $200 a month plus social security. The couple moved to Roseburg, Oregon, where she spent her later years fishing and giving the occasional interview. Helen Gibson died of heart failure following a stroke in 1977 aged 85.