Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Полковник сэр Эдвард Ридли Колборн Брэдфорд, 1-ші баронет, (27 шілде 1836 – 13 мамыр 1911) – британдық Үнді армиясының офицері, кейін 1890 жылдан 1903 жылға дейін Лондон қаласының полиция комиссары, Лондон метрополитен полициясының бастығы қызметін атқарды.
Colonel Sir Edward Ridley Colborne Bradford, 1st Baronet, (27 July 1836 – 13 May 1911) was a British Indian Army officer who later served as Commissioner of Police of the Metropolis, head of the London Metropolitan Police, from 1890 to 1903.
Әскери мансап
Брэдфорд Букингемширде, Уильям Муссаж Кирквалл Брэдфордтың (1806–1878) ұлы болып дүниеге келді. Ол Гэмпширдегі Вест-Мион қаласының пасторы болды және 1846 жылдан бастап Марлборо колледжінде білім алды. 1853 жылы Шығыс Үндістан компаниясының 2-ші Мадрас жеңіл жаяу әскеріне (Жалнада орналасқан) офицер болып қабылданып, 1855 жылы лейтенант шеніне көтерілгеннен кейін 6-шы Мадрас атқыштар әскеріне (Мхоуда орналасқан) ауысты. Ол Персияда (1856–1857) 14-ші Корольдің жеңіл драгун полкіне тіркеліп, Үндістан көтерілісінің соңғы кезеңдерінде полкінің сол қанатының адъютанты ретінде қызмет етті. 1858 жылы ол Майннің қалыптасқан емес кавалериясына (кейін Орталық Үндістанның 1-ші ат полкі) ауысты және 1858 жылдың 25 қазанында оның екінші командирі болып тағайындалды. Ол бірнеше шайқаста, әсіресе Каунпурдағы Тантия Топеге қарсы айрықша көзге түсті. 1860 жылдың қыркүйегінде ұзақ науқандардың салдарынан денсаулығы нашарлағандықтан, Англияға емделуге жіберілді. 1862 жылы Үндістанға оралып, Батыс Мальвада саяси кеңесші болып тағайындалды. 1863 жылдың 10 мамырында Гунаның жанындағы аң аулау кезінде жолбарыс шалып, сол қолын жоғалтты. Ол тістерімен баулыны ұстап, шошқаға мініп жүре берді, бірақ оның әскери мансабы аяқталды.
Bradford was born in Buckinghamshire, the son of William Mussage Kirkwall Bradford (1806–1878), the rector of West Meon, Hampshire, and was educated from 1846 at Marlborough College. He was commissioned into the East India Company's 2nd Madras Light Infantry (based at Jalna) in 1853, transferring to the 6th Madras Cavalry (based at Mhow) on his promotion to lieutenant in 1855. He saw active service in Persia (1856–1857), attached to the 14th The King's Light Dragoons, and in the latter stages of the Indian Mutiny, where he served as adjutant of the left wing of his regiment. In 1858, he transferred to Mayne's Irregular Cavalry (later the 1st Regiment of Central India Horse), of which he became Second in Command on 25 October 1858. He distinguished himself in a number of actions, especially against Tantya Tope at Cawnpore. In September 1860, with his health suffering from extended campaigning, he was ordered home to England to recuperate. In 1862, he returned to India and was made Political Assistant in West Malwa. On 10 May 1863, he was mauled by a tigress during a hunt near Guna and lost his left arm. He continued to ride in pigsticking, holding the reins between his teeth, but his active military career was over.
Үндістанның мемлекеттік қызметі
Ол Үндістан армиясында қызметін жалғастырды, бірақ Жайпур, Багелханд, Бхаратпур және Меварда саяси агент ретінде табысқа жетті. 1865 жылы капитан, ал 1873 жылы майор шеніне көтерілді. 1866 жылы Элизабет Адела Найтқа үйленді. 1874 жылы Вице-корольдің құпия полициясы қызметін атқарған «Тугаги және Дакоти» департаментінің бас бақылаушысы болып тағайындалды. 1878 жылдың наурыз айында Раджпутанада генерал-губернатордың өкілі және Аджмердің бас комиссары болып тағайындалды, ол Раджпут князьдерімен қарым-қатынас мәселелерімен айналысты, олар оны құрметтеді және сыйлады, соның ішінде жолбарыспен кездесуден аман қалғаны үшін де. Бірақ жеке өмірінде ол оларға қызығушылық танытпады, оларды жалқау, мақтанқор, ақымақ және алдағыш деп есептеді. 1879 жылы подполковник, 1884 жылы полковник шеніне ие болды. 1876 жылы Үндістан жұлдызы орденінің (CSI) серігі атанғаннан кейін, 1885 жылдың маусым айында қызметтері үшін Үндістан жұлдызының (KCSI) қолбасшысы болып сарайлық атаққа ие болды. 1887 жылы Лондонға Үндістан кеңсесінің саяси және құпия бөлімінің хатшысы ретінде оралды, бірақ келесі жылы Кларенс герцогы, Принц Альберт Викторды ел бойынша сапарға шығару үшін Үндістанға қайта оралды, 1889 жылы Англияға оралды. Ол Виктория патшайымының жеке көмекшісі болып тағайындалды (1893 жылға дейін осы лауазымды сақтап қалды) және Кейп колониясының губернаторы лауазымы ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты.
He remained in the Indian Army, but served as Political Agent at successively Jaipur, Baghelkhand, Bharatpur and Mewar. He was promoted captain in 1865 and major in 1873. In 1866, he married Elizabeth Adela Knight. In 1874, he was made general superintendent of the Thuggee and Dacoity Department, which effectively acted as the Viceroy's secret police. In March 1878, he was appointed governor general's agent for Rajputana and chief commissioner of Ajmer, in charge of relations with the Rajput princes, by whom he was respected and admired, not least because he had survived an encounter with a tiger. In private, however, he had no time for them, regarding them as lazy, vain, stupid and underhand. He was promoted lieutenant colonel in 1879 and colonel in 1884. Having been appointed a Companion of the Order of the Star of India (CSI) in 1876, in June 1885, he was knighted as a Knight Commander of the Star of India (KCSI) for his services. In 1887, he returned to London as secretary of the Political and Secret Department of the India Office, but the following year returned to India to conduct Prince Albert Victor, Duke of Clarence on a tour of the country, returning to England in 1889. He was made an Aide de Camp to Queen Victoria (holding the post until 1893), and was offered the governorship of Cape Colony, but refused it.
Полиция комиссары
1890 жылғы маусымда Брэдфорд Джеймс Монроның полиция комиссары лауазымын иеленді. Оның алғашқы мақсаты – Қара дүйсенбі мен Қанды жексенбідегі тәртіпсіздіктерден кейін тұрақтылықты қалпына келтіру, сондай-ақ соңғы екі жылда үш комиссардың отставкаға кетуіне байланысты жағдайды түзету болды. Ол – тамаша таңдау еді. Оның әскери тәжірибесі оған басшылыққа билік пен тәжірибе берді (дегенмен оның мінезі көбінесе жайлы болды), ал Үндістандағы қызметі әкімшілік, қылмыстық тергеу және мемлекеттік қызметтің қалай жұмыс істейтіні туралы білімді ұсынды. Оның Метрополитенді басқарған жылдары көбінесе бейбіт және тұрақты болды, полицияның қоғамдық пікірдегі беделі нығайып, үнемі өсіп отырды. 1899 жылы Лондондағы қылмыс көрсеткіші тарихтағы ең төменгі деңгейге жетті. Брэдфорд 1890 жылғы полиция ереуілін, лауазымға тағайындалғаннан кейін бірнеше күн өткен соң сәтті шешті, сондай-ақ жаңадан құрылған Лондон округі кеңесінің ішкі істер министрлігінен полиция күштерін алу әрекеттеріне қарсы тұрды. Ол полиция бөлімдерінің әрқайсысына барып, өзінің қызметкерлерімен сөйлесіп, олардың ойларын тыңдады – осылай істеген алғашқы комиссар осылай танылды. Патрульдік қызметтің бірқалыптылығын азайту үшін маршруттарды өзгертіп, жаңадан қабылдаған полицейлердің білім деңгейін жақсартуға тырысты. Ол полиция бөлімдерінің санын көбейтіп, олардың жағдайын жақсартты, барлық станциялардың телеграф арқылы байланысқа ие болуын қамтамасыз етті (бірақ телефондар мен теріс машиналар сияқты кейбір жаңа технологияларды мақұлдамады және оларды енгізбеді), велосипедтерді пайдалануды кеңейтті, өзінің қызметкерлері арасында спорттық іс-шараларды қолдады және жеңіл жазғы форма киюді енгізді. Брэдфорд комиссар ретінде қызмет еткен кезеңінде көптеген наградаларға ие болды. 1890 жылы Бат орденінің қолбасшысы (KCB) дәрежесіне ие болды, 1897 жылы Бат орденінің үлкен крестімен (GCB) марапатталды, ал 1902 жылы туған күніне орай Корольдік Виктория орденінің үлкен крестімен (GCVO) марапатталды (оны 1902 жылғы 18 желтоқсанда Букингем сарайында король Эдуард VII белгілерімен марапаттады). Ол король Эдуард VII-нің (кейінге шегерілген) тағына отыруына орай 1902 жылғы 26 маусымда жарияланған құрметтер тізімінде барондық атағын алған алғашқы комиссар болды. 1902 жылғы 24 шілдеде ол Лондон графтығындағы Вестминстер қаласындағы Саут-Оудли-стриттен барон болды. 1903 жылғы 4 наурызда зейнеткерлікке шықты.
In June 1890, Bradford was appointed to succeed James Monro as Commissioner of Police. His immediate concern was to restore stability after the Black Monday and Bloody Sunday riots and the resignation of three Commissioners in the past two years. He was an ideal choice. His military background gave him authority and experience of command (although his personality was generally easy going), while his experiences in India gave him knowledge of administration, criminal investigation and the workings of the civil service. His years in control of the Met were generally peaceful and stable, with the police's standing in public opinion rising steadily. In 1899, crime in London fell to its lowest point in recorded history. Bradford successfully settled the police strike of 1890, days after he took up office, and resisted the efforts of the new London County Council to take over his force from the Home Office. He visited every one of his police stations and talked and listened to his men, becoming the first Commissioner to do so. He varied the beats to ease the tedium of patrol duty and attempted to improve the educational standard of new recruits. He built more police stations and improved the quality of the section houses, ensured that all stations were linked by telegraph (although he disapproved of some other new technologies, such as telephones and typewriters, and would not introduce them), extended the use of bicycles, encouraged sporting activities among his men, and introduced a lighter summer uniform. Bradford received many honours during his time as Commissioner. He was appointed Knight Commander of the Bath (KCB) in 1890, Knight Grand Cross of the Order of the Bath (GCB) in 1897, and Knight Grand Cross of the Royal Victorian Order (GCVO) in the 1902 Birthday Honours list (he was invested with the insignia by King Edward VII at Buckingham Palace on 18 December 1902). He became the first Commissioner to be created a baronet, announced in the 1902 Coronation Honours list published on 26 June 1902 for the (subsequently postponed) coronation of King Edward VII, and on 24 July 1902 he was created a Baronet, of South Audley Street, in the city of Westminster, in the county of London. He retired on 4 March 1903.
Кейінгі жылдар
Отставкаға шыққаннан кейін Брэдфорд көп уақытын түлкі аулауға арнады, ол әрекетпен аптасына бірнеше күн айналысты. Ол сондай-ақ Бас пошта қызметкерлерінің жалақысын зерттеу үшін құрылған комиссия төрағасы болды. Ол Эдуард VII және Жорж V патшалардың жеке атбасары қызметін атқарды.
After his retirement, Bradford devoted much of his time to fox hunting, an activity in which he indulged several days every week. He also chaired a committee to enquire into the wages of General Post Office employees. He served as an extra equerry to both Edward VII and George V.
Брэдфорд Вестминстердегі үйінде күрт қайтыс болды және 1896 жылы қайтыс болған бірінші әйелінің қасында, Хэмпшир графтығындағы Чаутон шіркеуінің қорымына жерленді. Оның екінші әйелі – Эдит Мэри Николсон, ол 1898 жылы оған үйленді. Бірінші некесінен Элизабет Адела Найттан (1841–96) бір қызы мен бес ұлы болды. Олардың үлкен ұлы Монтег Эдвард Брэдфорд (1867–1890) Үндістанда холерадан қайтыс болды. Екінші ұлы, Сифорт Хайленд полкіндегі подполковник сер Евлин Ридли Брэдфорд (1869–1914) барондық атағын мұраға алды және 1914 жылдың 14 қыркүйегінде Франциядағы шайқаста қаза тапты. Олардың үшінші және төртінші ұлдары, Дэрил Колборн Брэдфорд (1871–74) және Герберт Левкенор (1873–74) екеуі де Үндістанда қайтыс болды. Олардың қызы Берил Адела (1875–?) ешқашан тұрмысқа шыққан жоқ. Бесінші ұлы, подполковник Эдвард Остин Брэдфорд, DSO (1879–1958) 60-шы атқыштар полкінде қызмет етті.
Bradford died suddenly at his home in Westminster and was buried in the churchyard at Chawton, Hampshire, next to his first wife, who had died in 1896. He was survived by his second wife, Edith Mary Nicholson, whom he had married in 1898. By his first marriage to Elizabeth Adela Knight (1841–96), he had a daughter and five sons. Their eldest son, Montagu Edward Bradford (1867–1890), died of cholera in India. His second son, Lieutenant Colonel Sir Evelyn Ridley Bradford (1869–1914) of the Seaforth Highlanders, succeeded to the baronetcy and was killed in action in France on 14 September 1914. Their third and fourth sons, Daryl Colborne Bradford (1871–74) and Herbert Lewkenor (1873–4) both died in India. Their daughter Beryl Adela (1875–?) never married. Their fifth son, Lt. Col. Edward Austen Bradford, DSO (1879–1958) served with 60th Rifles.