Генри Монтгомери Лоуренс: Британдық офицер және Үндістан тарихындағы рөлі
Henry Lawrence (Indian Army officer)
Генерал Генри Монтгомери Лоуренс (1806-1857): британдық әскери шенеунік, Индиядағы әкімші, «Жас жігіттер» тобының жетекшісі, Лакхнау қоршауында қаза тапты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық армия офицері (1806–1857)
British Army officer (1806–1857)
Бригад генерал-майоры сэр Генри Монтгомери Лоуренс (28 маусым 1806 – 4 шілде 1857) – британдық әскери офицер, картограф, әкімші және мемлекет қайраткері. Ол ең көп танымалдығы Пунджабтағы әкімшілер тобын басқарғанымен, олар Генри Лоуренстің «Жас жігіттері» деп лақапталған, Лоуренс әскери оқу орындарын құрғандығымен және 1857 жылғы Үндістан көтерілісі кезінде Лакхнау қамалында қаза болғандығымен.
Brigadier General Sir Henry Montgomery Lawrence, (28 June 1806 – 4 July 1857) was a British military officer, surveyor, administrator and statesman in British India. He is best known for leading a group of administrators in the Punjab affectionately known as Henry Lawrence's "Young Men", as the founder of the Lawrence Military Asylums and for his death at the Siege of Lucknow during the Indian Rebellion of 1857.
Өмірбаян
Лоуренс 1806 жылғы маусымда Цейлонның Матара қаласында Ольстер шотландтық отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы екеуі де Ирландияның солтүстік провинциясы – Ольстерден шыққан. Оның анасы Летиция – пастор Джордж Нокстың Донегал графтығынан болған қызы, ал әкесі, подполковник Александр Уильям Лоуренс, Лондондерри графтығының Колерайн қаласынан шыққан диірмен иесінің ұлы болып дүниеге келді. Ол Британ армиясына қатысып, 1799 жылғы Серингапатнам қамалдарының қоршауында көзге түсті. Лоуренстердің жеті ұлы болды, біріншісі нәресте кезінде, ал бесіншісі он сегіз жасында қайтыс болды. Қалған бесеуі Үндістанда атаққа ие болды, олардың ішінде сэр Джордж Лоуренс және лорд Лоуренс ерекше даңққа бөленді. 1812 жылы Лоуренс ағалары Александр мен Джорджпен бірге Ольстердің Дерри қаласындағы Фойл колледжіне жіберілді, онда олардың ағасы пастор Джеймс Нокс директор болып жұмыс істеді. 1818 жылы ол ата-анасына қосылып, олар қоныстанған Бристольде білімін аяқтады. 1820 жылдың тамыз айында ол ағаларының ізімен Суррейдегі Аддискомбедегі Шығыс Үндістан компаниясының әскери семинариясына түсті. Семинарияда оқу кезінде оны курсант Роберт Гатри Макгрегор судан құтқарды. Тағы бір жағдайда ол кедей әйелге аянып, отбасынан ескі киімдер сұрап алып, оларды Лондон көшелерімен әкеп берді. Сол әйел оның өсиетімен отыз бес жылдан кейін еске алынды. Аддискомбтегі оның курстастарының арасында сэр Фредерик Эбботт та болды.
Lawrence was born in June 1806 into an Ulster Scots family at Matara in Ceylon. Both his parents were from Ulster, the northern province of Ireland. His mother Letitia was the daughter of the Rev. George Knox from County Donegal, while his father, Lieutenant Colonel Alexander William Lawrence, was born the son of a mill owner from Coleraine, County Londonderry, entered the service of the British Army and achieved distinction at the 1799 Siege of Seringapatnam. The Lawrences had seven sons, the first died in infancy and the fifth at the age of eighteen. The remaining five all achieved distinction in India; of them Sir George Lawrence and Lord Lawrence would achieve particular fame. In 1812, Lawrence, along with his elder brothers Alexander and George, was sent to Foyle College in Derry, a city in Ulster, where their uncle Rev. James Knox was headmaster. In 1818 he rejoined his parents in Bristol where they had since settled, and completed his schooling there. In August 1820 he again followed his elder brothers by entering the East India Company Military Seminary in Addiscombe, Surrey.) Whilst at the seminary, he was saved from drowning by a fellow cadet Robert Guthrie MacGregor. On another occasion, he developed sympathy for a lady in poverty, and begged old clothes from his family which he then carried to her through the streets of London. That same lady would be remembered in his will some thirty five years later. Contemporaries in his class at Addiscombe included Sir Frederick Abbott.
Ерте мансап
1822 жылы Аддискомбтен бітіргеннен кейін Бенгалия артиллериясының екінші лейтенанты болып тағайындалды және келесі жылы Үндістанға келді. Ол Калькуттаның Dum Dum қалашығында орналасқан, сол кезде Генри Хавлок та осында дислокацияланған. Көп ұзамай ол Бірінші ағылшын-бірман соғысына қатысты. 18 жасында Лоуренс генерал Джозеф Моррисон басқарған Читтагонг колоннасының бір бөлігі болған, Арканның орманды төбелерімен өтетін батареяға қолбасшылық етті. Ол екі жыл бойы Бирмада қызмет етті, экспедиция қызбадан құрып, Лоуренс өлімге жуық ауруға шалдықты. Ол Дум-Думға қайтып оралды, содан кейін Пенангқа, одан әрі Кантонға емделуге жіберілді. Алайда, климаттың өзгеруі оның денсаулығына жақсарту әкелмеді, сондықтан ол Англияға қайта оралды. Лоуренс 1829 жылдың 2 қыркүйегінде ағасы Джонмен бірге Үндістанға қайта аттанды, Джон жақында Шығыс Индия компаниясының колледжін бітірген еді. Ағалар Калькуттада ажырасып кетті, ал Лоуренс сикк шекарасындағы Карналдағы өз полкіне қайта қосылды, онда оның үлкен ағасы Джордж тағы да орналасқан еді.
On passing out from Addiscombe in 1822 he was commissioned as a second lieutenant in the Bengal Artillery, arriving in India the following year. He was based at the Calcutta suburb of Dum Dum, where Henry Havelock was also stationed about the same time. He soon saw action in the First Anglo Burmese War, and at the age of 18 Lawrence commanded a battery forming part of the Chittagong column which General Joseph Morrison led over the jungle covered hills of Arakan. He served for two years in Burma, until the expedition was decimated by fever, and Lawrence nearly perished of the illness. He returned to Dum Dum, before being sent first to Penang and then Canton to convalesce. As these changes in climate failed to affect his health for the better, he was invalided back to England. Lawrence set sail for India on 2 September 1829 with his brother John, who had recently completed his studies at the East India Company College. The brothers parted company in Calcutta, and Lawrence rejoined his regiment in Karnal on the Sikh frontier, where his elder brother George was now stationed.
Үндістанның кіріс зерттеуі
1833 жылы лорд Уильям Бентинк оны Горакпурдағы Үндістанның кіріс сараптамасына көмекші етіп тағайындады. Оған белгілі бір ірі аудандардағы ауылдар мен егістік жерлердің шекараларын картаға түсіріп, белгілеу, топырақтың сапасы мен жер иеліктерінің мөлшеріне сәйкес жіктеу, сондай-ақ талапкерлердің құқықтарын зерттеп, тіркеу міндеті жүктелді. Көп ұзамай ол көбірек каналдар мен жақсырақ жолдардың қажеттігін сезінді, «фермер, әскер, полицей, саяхатшы, саудагер – барлығына көбірек жол керек. Барлық бағытта жолдар салыңыздар» деді. Лоуренс бұл уәдені сәтті орындады және Джеймс Томасон оның «барлық кедергілерді жойған күшті күші» үшін оны «Оқ-дәуіл» деп атады. 1835 жылы әкесі қайтыс болды, осылайша оның әскери зейнетақысы да тоқтатылды, анасы Летиция мүлде ақшасыз қалды. Лоуренс бауырларымен бірге анасына жәрдемақы төлеуді өз міндетіне алды. 1837 жылдың шілдесінде сүйіктісі Хонория Маршалл Хуглиге келді, ал 21 тамызда Калькуттадағы миссионерлік шіркеуде олар үйленді. Хонория Лоуренспен бірге Горакпурға барды, онда ол оның жұмысына белсенді көмекші болды. 1837 жылдың соңында Лоуренс Горакпурдағы жұмысын аяқтап, келесі пункті – Аллахабадқа аттанды. Ол 1838 жылдың тамызына дейін сараптама жұмыстарын жалғастырды, содан кейін Ауғанстанмен соғыс қаупі туғанда әскеріне қайта қосылуға дайын болуға бұйрық алды.
In 1833 he was appointed an assistant to the Revenue Survey of India by Lord William Bentinck based at Gorakhpur. He was tasked with mapping out and marking the boundaries of villages and fields in certain large districts, classifying them in accordance with the quality of soil and extent of holdings and to investigate and record the rights of claimants. He soon perceived the urgent need for more canals, and more and better roads, urging that "the farmer, the soldier, the policeman, the traveller, the merchant, all want more roads. Cut roads in every direction." Lawrence went on to successfully accomplish this guarantee, and earned the nickname "Gunpowder" from James Thomason for his "explosive force which shattered all obstacles". In 1835 his father died, and as such his military pension also ceased, leaving his mother Letitia penniless. Lawrence, along with his brothers, took on the responsibility of remitting allowances for their mother. In July 1837, his sweetheart Honoria Marshall arrived in Hooghly and they married at the Mission Church in Calcutta on 21 August. Honoria accompanied Lawrence to Gorakpur where she became an enthusiastic assistant in his work. By the close of 1837, Lawrence had completed his work in Gorakpur and set out for Allahabad the next district on his list. He continued with the survey until August 1838 when he was ordered to stand ready to rejoin his troop amid talk of war with Afghanistan.
Ферозепор
1838 жылдың қазан айында, Бірінші ағылшын-афған соғысына дейін, Лоренс Аллахабадтан Александр Бернстің атты артиллериясына, «Инд армиясының» құрамына қосылу үшін кетті. Осы кезде ол Калькутта газетінен соғыс кезінде корреспондент болып жұмыс істеу үшін айына жүз рупия төлеу туралы ұсыныс алды. Ол атын жасыру шартымен келісті, бұл ретте құпия емес ақпаратты ғана беруге міндеттенді және ақша Калькуттадағы жетімдер үйі мен қайырымдылық қорына бөлінетінін ұсынды. Әскерге тұруға бұйрық берілген соң, ол сер Джордж Рассел Клерктің көмекшісі болды, бұл оның Фэрозопур ауданын басқарудағы саяси тәжірибесін арттырды. 1839 жылдың маусым айында Махараджа Ранджит Сингх қайтыс болды және сикх империясымен соғыс болуы мүмкін деген әңгіме тарады. Лоренс осы кезеңнің көп бөлігін сикх империясының тарихы мен мәдениетін зерттеуге арнады және аймақ туралы көбірек білуге ниеттілерге көмектесу үшін Пәнджаб туралы роман жазды.
In October 1838, in the run up to the First Anglo Afghan War, Lawrence departed Allahabad to join Alexander Burnes's Horse Artillery, part of an 'Army of the Indus.' At the time he received an offer of a hundred rupees a month from a Calcutta paper to act as a correspondent during the war, agreeing on the condition of anonymity, that he would not supply any information that was not above board, and that the money would be divided between the Calcutta Orphan Asylum and the Benevolent Institution. When the army was ordered to stand fast, he instead became assistant to Sir George Russell Clerk, adding to his political experience in the management of the district of Ferozepore. In June 1839 Maharaja Ranjit Singh died and talk of war with the Sikh Empire began. Lawrence, spent much of the period acquainting himself with knowledge of the history and culture of the Sikh Empire, and penned a romance of the Punjab to aid those who cared to learn more about the region.
Пешавар қаласы
1841 жылғы қарашада Кабулдан келген апат хабарынан кейін, ол бастапқыда сэр Роберт Сэйл мен Джалалабад гарнизонына көмек көрсету үшін күштерді жинаумен тапсырылды. Оның міндеті – Фирозепур мен Хайбер арасындағы 400 шақырымдық қашықтықта көмекке келген әскерлерге жол ашу еді. Ол сикх билігінен қару-жарақ сұрады, олар бастапқыда қарсы болған артиллерияшылардың келісімімен келісті. Ол Пешаварға көшіп, онда сикх одақтастарын бақылауға алып, сэр Джордж Поллок армиясын дайындауға көмектесуге жауапты болды. Ол 1842 жылы Кабул жорығында Поллокпен бірге жүруді үміттенеді, бірақ оның әріптесі Фредерик Маккесонға басымдық берілді. Оның орнына Хайбер өткелі бағындырылғанға дейін бұрынғы полкінде қалуға рұқсат алды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол Фирозепурға оралды, онда Үндістанның генерал-губернаторы Поллок, Сэйл және Нотт әскерлерімен кездесті. 1843 жылғы қаңтарда Лоренс Дехрадунның басқарушысы болып тағайындалғаннан кейін Фирозепурден кетіп қалды. Бірақ, әскери шенеуніктердің бұл лауазымға тағайындалуына тыйым салынғаны тез білінді, сондықтан ол Лахордағы елшінің көмекшісі ретінде Амбалаға ауыстырылды. Қызметке келгеннен кейін көп ұзамай, оған Хытулға әскери жорыққа жетекшілік ету және одан кейін аймақты басқару тапсырылды. Хытулдағы қысқа уақытына қарамастан, Лоренс салықтарды төмендету, мәжбүрлі еңбекті жою, әділ сот жүйесін орнату және парақорлықпен күрес сияқты бірқатар реформалар енгізді. Сонымен қатар, қажет болған жағдайда ол шаруаның жағдайы жақсарғанша жер салығын тоқтатып, оның орнына құдық қазу сияқты қоғамдық жұмыстарды істеуге міндеттеді. Лоренс соғысқа қосқан үлесіне лайықты баға берілмегеніне және жұмысын жиі ауыстыруына көңілі тоңды. Келгеннен кейін жақсы қарым-қатынас ретінде Хонорияға күйеуімен бірге болуға ерекше рұқсат берілді. Непалда, елдің ішкі істеріне араласпау нұсқауымен, Лоренс көп уақытын әдебиетпен айналысуға арнады, оған әйелі көмектесті. Ол сэр Уильям Макнагтенді қорғап, 1857 жылғы көтерілістің алға басуын көрсететін жазбалар жазды, онда ол Үндістандағы британдық саясаттың соқыр сенімділігіне, наразылыққа дайынсыздыққа, жеткіліксіз жабдықталғандыққа және британдық гарнизондардың әлсіздігіне өкінді. Ол сондай-ақ сэр Джон Кей басқарған «Калькутталық шолу» журналына мақалалар жазды. «Біздің Үнді империясының әскери қорғанысы» деген мақаласында ол үкіметтің кез келген уақытта соғысқа дайын болуы керек екенін қатыстыра айтты, бірақ бұл пікір редакторымен келіспеді. Лоренс және оның әйесі Катмандуда британдық офицерлердің балалары үшін салқын төбелерде үй салу идеясын алғаш рет ұсынды.
When news of disaster came from Kabul in November 1841 he was at first tasked with pushing up supports for the relief of Sir Robert Sale and the garrison of Jalalabad. He was to prepare the way for a relief force through the four hundred miles between Ferozepur and the Khyber. He requested the assistance of guns from the Sikh authorities, who agreed on the condition of the willingness of the gunners themselves, who at first proved unwilling. He relocated to Peshawar where he was responsible for getting the Sikh allies in hand, and helping to prepare the army of Sir George Pollock. He had hoped to accompany Pollock in the Kabul Expedition in 1842, however his fellow agent Frederick Mackeson was preferred. Instead he was allowed to remain with his old corps until the Khyber Pass was won. At the conclusion of the war, he returned to Ferozepur where the Governor General of India met the armies of Pollock, Sale and Nott. In January 1843, Lawrence left Ferozepur when he was appointed superintendent of Dehradun. It soon emerged that military officers were barred from this post, and so he was instead transferred to Ambala as the assistant to the envoy at Lahore. Soon after taking charge, he was instructed to lead a military expedition in Khytul and was thereafter ordered to administer the region. Despite his short time in Khytul, Lawrence introduced a number of reforms including reduced taxes, the abolition of forced labour, a prompt system of justice and punishing bribery and corruption. In addition where required he remitted the land tax owed by a cultivator until he could improve his condition, and made the cultivator undertake public works such as digging wells in lieu of payment. Lawrence soon became somewhat disappointed by his lack of recognition for his contribution in the war and constant moving between jobs. Shortly after arriving, as a gesture of goodwill, Honoria was granted a rare exception to join her husband. During his time in Nepal, under instruction not to interfere in the internal administration of the Kingdom, Lawrence devoted much of his time to literary pursuits, ably assisted by his wife. He wrote a defence of Sir William Macnaghten which included passages foreshadowing the later mutiny of 1857, in which he lamented the blind self confidence of British policy in India, the unpreparedness for disaffection, a lack of supplies, and the weakness of British garrisons. He also became a contributor to the Calcutta Review edited by Sir John Kaye. In an article titled the Military Defence of our Indian Empire, he insisted on the need for the Government to be ready for war at all times, a view which was challenged by his editor. It was whilst in Kathmandu that Lawrence and his wife first proposed the idea of homes in the cooler hills for the children of serving British officers.
Пунджаб
1845 жылы Сикх империясындағы тұрақсыздық көршілес провинциялармен қарым-қатынасты шиеленістірді. Лоуренстің «Калькутталық шолу» журналында жариялаған мақалалары Үндістанның жаңа генерал-губернаторы Генри Хардингеге әсер етті, ол аймақ туралы оның біліміне тәнті болды. Хардингж Бірінші Ағылшын-Сикх соғысының басында майор Джордж Бродфут қайтыс болғаннан кейін Лоуренсті өзінің саяси көмекшісі етіп тағайындады. Ол соғысты аяқтаған шешуші Собраон шайқасында болды. Саяси агент ретінде ол Собраонда жетекші Сикх басшылары өз елдерін сатқан және шайқасты британдықтарға өткізген деген айыптамаларға жауап берді, Сикх басшыларының опасыздығы және британдық шенеуніктердің араласуы туралы ешқандай білімі жоқ екенін мәлімдеді. Лоуренс кейіннен күнделіктерінде өзінің қызметіндегі мақсаттары туралы жазды:
In 1845, instability in the Sikh Empire led to growing tensions with neighbouring provinces. Lawrence's articles in the Calcutta Review had caught the attention of Henry Hardinge, the new Governor General of India, who was impressed by his knowledge of the region. Hardinge appointed Lawrence as his political assistant following the death of Major George Broadfoot at the start of the First Anglo Sikh War. He was present at the decisive Battle of Sobraon which brought the war to a conclusion. As political agent, he responded to allegations that leading Sikh chiefs had betrayed their countrymen at Sobraon and sold the battle to the British, denying any knowledge of treachery on the part of the Sikh chiefs and interference by British officials. In his diaries, Lawrence would later write of his intentions in his role:
Осы кезеңде ол Кашмирді Гүлаб Сингхке, Джамму Раджасына соғыс өтемі ретінде сатуға көмектесті, бұл Лахордағы жағдайды ушықтырды. Лал Сингх бастаған, қазіргі Сикх губернаторын қолдаған көтеріліс болғанда, Лоуренс жеке өзі Сикх әскерлерін Гүлаб Сингхті қолдау үшін Кашмирге алып барды. Гүлаб Сингхті қолдауы арқылы Лоуренс Джамму мен Кашмирдің жаңа махараджасына айтарлықтай ықпал етуге қол жеткізді, оны өзінің билігінде сати, әйел балаларды өлтіру және бала құлдығын жоюға итермеледі, сондай-ақ оның кейінгі қайырымдылық жобаларына мол қаржылық қолдау тартуға мүмкіндік берді. Лоуренс резиденттік қызметке тағайындалды және Генри Лоуренстің «Жас жігіттері» деп аталған офицерлердің көмекшілерінен команда құрастыруды бастады.
During this time, he assisted in the sale of Kashmir to Gulab Singh, the Raja of Jammu as war indemnity, a move which caused considerable unrest in Lahore. When a rebellion broke out, presumed to have been instigated by Lal Singh in support of the existing Sikh governor, Lawrence personally accompanied a body of Sikh troops to Kashmir in support of Gulab Singh. Through his support of Gulab Singh, Lawrence was able to wield significant power over the new Maharajah of Jammu and Kashmir, inducing the leader to abolish sati, female infanticide and child slavery throughout his dominions, and attracting considerable financial support for his later philanthropic endeavours. Lawrence was appointed to the role of Resident, and began assembling a team of officer assistants, who would become known as Henry Lawrence's "Young Men".
Аралық
1848 жылы Пәнджабта бір жылға жуық бейбітшілік орнасқаннан кейін Лоуренске денсаулығына байланысты демалыс берілді және ол Генри Хардингемен бірге Англияға кетті, онда Хардингенің ұсынысымен Бат орденінің командирі аталды. Наурыз айында Лоуренс Лахордағы британдық резиденттік қызметінен сэр Фредерик Кэрримен ауыстырылды. Мултан қаласында оның екі көмекшісі – Патрик Ванс Агню мен В. А. Андерсон қанымен өлтірілгені және Екінші ағылшын-сикх соғысының басталуы оның Үндістанға қайта оралуын жеделдетті. Ол Чилианвала шайқасына қатысты, және ресми өкілеттігі болмаса да, Лорд Гофты шайқастан кейін әскерін шығарудан бас тартуға ықпал етті. Соғысты Британ Ост-Индія компаниясы жеңіп алды, ал Пәнджаб Бенгал басқармасының провинциясына айналды.
In 1848, following a year of relative peace in the Punjab, Lawrence was granted sick leave and accompanied Henry Hardinge to England where he was made a Knight Commander of the Bath on Hardinge's recommendation. In March, Lawrence was officially replaced as the British Resident at Lahore by Sir Frederick Currie. The murder of two of his assistants, Patrick Vans Agnew and W. A. Anderson in Multan, and the outbreak of the Second Anglo Sikh War hastened his return to India. He was present at the Battle of Chillianwala, and although lacking an official capacity, he played a key role in persuading Lord Gough not to withdraw his troops after the battle. The war was won by the East India Company and the Punjab became a province of the Bengal Presidency.
Әкімшілік кеңес
Жаңа Пәнджаб провинциясы Әкімшілік кеңесінің бақылауымен басқарылатын болды және Лоренс оның президенті тағайындалды. Кеңесте оған ағасы Джон мен Чарльз Гренвилл Мансел көмектесті, ол олардың қарамағында өзі таңдаған көмекшілер тобын сақтап қалды. Президент ретінде Лоренс провинция бойынша кеңінен саяхат жасады, әр жылы үш-төрт ай бойы жолға шығып, күн сайын әдетте отыз-қырық шақырымдай атпен жүрді. Әрбір бекетте ол мемлекеттік кеңселерге, түрмелерге, базарларға барып, түрлі топтардан келген адамдарды қабылдады, Пәнджаб полктерін және полицияны тексерді, сондай-ақ күнделікті өтініштерді қабылдады, кейде олардың саны жүздермен жететін. Ол күнделігінде өзінің басшылығымен бес атты және жаяу әскер полкі, алты өте жақсы әскери полиция полкі және 2700 атты полиция құрылғанын, мыңдаған ағаштар отырғызылғанын, басты жолдар бойында серлердің үнемі болуы қамтамасыз етілгенін, екі-үш шақырым сайын полиция бекеттері орнатылғанын және білім беру саласында да қадамдар жасалғанын жазды. Әкімшілік кеңесінің жетістісіне қарамастан, ішкі шиеленістер туындады және жаңа генерал-губернатор Лорд Далхаузи билікті бір ғана әкімшіге жүктеуді жөн көрді. Мұның бір себебі Лоренстің екінші ағылшын-сик соғысында жеңілген сик ақсүйектері мен аристократиясына өтемақы төлеу туралы талабы болды. Лоренс, наразы аристократтардың наразылық тудыруы мүмкін екенін ескере отырып, оларға кең көлемде қаржылай көмек көрсетті, бірақ бұл саясатқа оның ағасы Джон мен Далхаузи қарсы болды. Раджпутанада әйелі Хонория қайтыс болғаннан кейін оның денсаулығы нашарлай бастады, алдымен Лакхнаудағы резиденттікке сэр Джеймс Оутрамның орнын басуға ниеттенді, бірақ ол осы лауазымға азаматтық қызметкер ретінде тағайындалмады, содан кейін Англияға демалысқа шығуды жоспарлады. 1856 жылы Шығыс Үндістан компаниясы Оудхты ішкі басқарудағы тәртіпсіздіктерді желеу етіп басып алды. Келесі наурыз айында Лоренс Оудхтың Бас комиссары болып тағайындалды. Оның алдағысы Колвилл Коверли Джексонның кезінде жергілікті аристократияның көп бөлігі құрметтен айырылып, кеңінен тараған тәртіпсіздіктер орын алды. Тағы бір алаңдатарлық мәселе – Бенгал армиясының сепойлары арасындағы наразылықтың күшеюі болды, олардың көп бөлігі Оудхтан келгендіктен провинцияда қолдау табуға мүмкіндік алды. Лоренс сепой армиясына ұзақ уақыт бойы қызығушылық танытып, оның кемшіліктерін байқап, генерал-губернаторларға сарбаздардың проблемаларын тыңдап, реформалар жүргізу қажеттігі туралы кеңес берді. Сондықтан ол сепойлардың кез келген көтерілісі кең ауқымды азаматтық тәртіпсіздікке ұласуы мүмкін деп сақтықпен қарады.
The new Punjab province was to be administered under the superintendence of a Board of Administration and Lawrence was made its president. He was assisted on the Board by his brother John and Charles Grenville Mansel, under whom he retained his troop of hand picked assistants. As President, Lawrence travelled extensively in the province, each year travelling three or four months, each day riding usually thirty to forty miles. At each station he would visit public offices, gaols, bazaars, receive visitors of all ranks, inspect the Punjab regiments and police, and receive daily petitions sometimes numbering in the hundreds. In his diary he noted that under his administration they had raised five regiments of fine cavalry and infantry, six regiments of very good military police and 2,700 cavalry police, planted thousands of trees, ensured serais were ever present on main roads, police posts every two or three miles, and steps were taken in education. Despite the success of the Board of Administration, internal tensions had arisen and the new Governor General, Lord Dalhousie, preferred to invest power in the hands of single administrator. Part of the reason for this was Lawrence's insistence on compensating the Sikh nobility and aristocracy who had suffered ruin following defeat in the Second Anglo Sikh War. Lawrence, mindful of the potential for discontent to be sewn by disgruntled aristocrats, liberally offered financial assistance, a policy opposed by both his brother John and Dalhousie Whilst in Rajputana his wife Honoria died and his health began to fail, prompting first a desire to succeed Sir James Outram as Resident at Lucknow, for which he was overlooked for a civilian, and thereafter a desire to undertake leave to England. In 1856, Oudh had been annexed by the East India Company on the grounds of internal maladministration. The following March, Lawrence was appointed to the prestigious post of Chief Commissioner of Oudh. Under his predecessor Colville Coverley Jackson, much of the local aristocracy had fallen from grace and widespread unrest had come to the fore. An added concern was growing discontent amongst the Sepoys of the Bengal Army, a large proportion of whom were drawn from Oudh, and thus able to command support in the province. Lawrence had long taken an interest in the sepoy army, noting its defects, and advising successive Governor Generals of the need to listen to concerns of the soldiery and implement reform, and as such was wary that any insurrection amongst the sepoys could instigate a wider civil unrest.
Лакхнау қоршауы
1857 жылы мамыр айында, Оудтағы лауазымына келгеннен кейін екі ай өткен соң, 1857 жылғы Үндістан көтерілісі басталды. Лоуренс Лакхнау маңындағы жергілікті әскери полктің көтерілісін жылдам және шешуші түрде басқарғаны үшін мақтауға ие болды, ал генерал-губернатор лорд Кэннинг оған толық әскери және азаматтық билік берді. Ол Лакхнауда 1700 сарбаздан тұратын гарнизон ұйымдастырып, британдық резиденциясына сиынды. Оның дағдарысты басқарудағы сенімділігі соншалық болды, Британ үкіметі мен Шығыс Үндістан компаниясының директорлар кеңесі лорд Кэннинг қайтыс болған немесе отставкаға кеткен жағдайда оны Үндістанның уақытша генерал-губернаторы етіп тағайындау қажет деп шешті. 30 маусым күні таңертең, әлсіздігіне және ауруына қарамастан, ол Лакхнауға жақындап келе жатқан көтерілісші полктермен шайқасу үшін Навабгунжға қарай әскер шақырып жүрді. Лакхнаудан шамамен 6-7 шақырым жерде ол 30 зеңбірекпен 15000 сарбазға кездесті, жақын арада Оудтың артиллериясы оның басшылығынан бас тартып, көтерілісшілерге қосылды. Осы епитафия оның Резиденция зиратындағы қабірінде жазылған.
In May 1857, two months after assuming his post in Oudh, the Indian Rebellion of 1857 commenced. Lawrence earned praise for the prompt and decisive handling of an insurrection of an irregular native regiment near Lucknow, and was in turn awarded full military and civil authority by the Governor General, Lord Canning. He arranged for a garrison in Lucknow of some 1700 men, and took refuge in the British residency. Such was his assured handling of the crisis, that the British government and Board of Directors of the East India Company found it necessary to nominate him as provisional Governor General of India in the event of the death or resignation of Lord Canning. On the morning of 30 June, despite being weak and exhausted with illness, he led a march towards Nawabgunj to confront some mutinous regiments approaching Lucknow. Around six or seven miles from Lucknow he encountered 15,000 soldiers with thirty guns and soon after the artillery of the Oude irregular force deserted his command and joined the mutineers. This epitaph appears on his tombstone at the Residency graveyard.
Білім беру мекемелері
Лоренс британдық Үндістанның төрт аймағында британдық сарбаздардың балаларына білім беру үшін Лоренс әскери бейімдемелері деп аталатын мекемелер құрды. Осы мекемелердің үшеуі бүгінгі күні Санавардағы (ХП, Үндістан) беделді Лоуренс мектебі, Ловдейлдегі (ТН, Үндістан) Лоуренс мектебі және Гора Галидегі (Мурри, Пәкістан) Лоуренс колледжі ретінде сақталды: ал төртіншісі, қазір сақталмаған, қазіргі Раджастхандағы Абу тауында орналасқан. 1843 жылғы бөліністен кейін, сэр Джеймс Оутраммен бірге Лоренс, 1830 жылы Дафф құрған Бас Ассамблея институтына қарсылас ретінде Калькуттада Александр Даффтың Ерақыт шіркеу институтын құруына көмектесті. Бұл екі мекеме кейіннен Шотландия шіркеулері колледжі болып біріктірілді, ол 1929 жылдан бастап (Шотландия шіркеуі біріккен кезде) Шотландия шіркеуі колледжі деп аталады.
Lawrence established institutions for the education of the children of British soldiers, known as the Lawrence Military Asylums, at four places in British India. Three of these institutions survive today as the prestigious Lawrence School, Sanawar (HP, India), Lawrence School, Lovedale (TN, India) and Lawrence College, Ghora Gali (Murree, Pakistan): the fourth, which does not survive, was at Mount Abu, in present day Rajasthan. Following the Disruption of 1843, along with Sir James Outram, Lawrence supported Reverend Alexander Duff in establishing the Free Church Institution in Calcutta, as a rival institution to the General Assembly's Institution, which had been founded by Duff in 1830. These two institutions would later be merged to form the Scottish Churches College, known since 1929 (when the Church of Scotland was unified) as Scottish Church College.
Отбасылық өмір
Лоуренс 1837 жылғы 21 тамызда Калькуттадағы Сент-Джон шіркеуінде Хонория Маршаллға үйленді. Олардың төрт баласы болды. 1858 жылы оның үлкен ұлы Александр, әкесінің қызметтерін ескеріп, Лакхнаудың 1-ші баронеті Лоуренс титулына ие болды.
Lawrence married Honoria Marshall at St. John's Church, Calcutta, on 21 August 1837. They had four children. In 1858, his eldest son Alexander was created 1st Baronet Lawrence, of Lucknow, in consideration of his father's services.