Grateful Dead: Еуропа '72 саяхатының тікелей альбомы
Europe '72
Grateful Dead тобының 1972 жылғы Еуропалық турнесінен шыққан тікелей концерттік альбомы туралы ақпарат. "Jack Straw", "Brown Eyed Women" және т.б. әндері бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Europe '72 - 1972 жылы қарашада шыққан Grateful Dead тобының үш live альбомы. Бұл топтың үшінші концерт альбомы және жалпы алғанда сегізінші альбомы. Ол сол жылдың сәуір мен мамыр айларында Батыс Еуропадағы топтың турнесін қамтиды және тікелей эфирдегі сүйікті әндерді, кеңейтілген импровизациялар мен "Jack Straw" және "Brown Eyed Women" сияқты бірнеше жаңа әндерді көрсетеді. Альбомға алғаш рет пианист Кит Годшо және оның әйелі, вокалист Донна Джин Годшо қосылды, ал соңғысында оның құрылтайшы мүшесі Рон "Пигпен" МакКернан болды, ол шығарылғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Еуропалық тур қымбат және логистикалық жағынан күрделі болды, ал топтың жазба компаниясы концерттік альбом шығындарын өтейтін болады деп үміттенді. Нәтижесінде, турдың барлық бөлігі жазылды, ең бастылары соңғы релизде болды. Europe '72 - Dead-тің коммерциялық жағынан ең табысты және сыншылардан жоғары баға алған альбомдарының бірі. Бұл RIAA алтын сертификат алған алғашқы үш реттік рок альбомдарының бірі болды; альбом содан бері екі есе платина сертификатына ие болды. 2011 жылы екінші том шығарылды, ол 22 күндік турнемен бірге Europe '72: The Complete Recordings деп аталды.
Europe '72 is a live triple album by the Grateful Dead, released in November 1972. It is the band's third live album and their eighth album overall. It covers the band's tour of Western Europe in April and May that year, and showcases live favourites, extended improvisations and several new songs including "Jack Straw" and "Brown Eyed Women". The album was the first to include pianist Keith Godchaux and his wife, vocalist Donna Jean Godchaux, and the last to feature founding member Ron "Pigpen" McKernan, who died shortly after its release. The European tour was expensive and logistically complicated, and the band's record company hoped that a live album would recoup its costs. Consequently, the entire tour was recorded, with highlights making it onto the final release. Europe '72 is one of the most commercially successful and critically acclaimed albums by the Dead. It was one of the first triple record rock albums to be certified gold by RIAA; the album has since been certified double platinum. A second volume was released in 2011, in conjunction with the release of the entire 22 date tour as Europe '72: The Complete Recordings.
Тур
Grateful Dead-тің 1972 жылы Батыс Еуропа гастроліне дейін топ бірнеше рет өзгерді. Барабаншы / перкуссионист Микки Харт 1971 жылдың басында топтан кетіп, Билл Кройцманды топтың жалғыз барабаншысы етіп қойды. 1971 жылдың қыркүйегінде клавишашы Кит Годшо жұмысқа қабылданды, бастапқыда ол ауруханаға түсіп, денсаулығы нашарлап бара жатқан құрылтайшы мүше Рон "Пигпен" МакКернанды күшейту үшін. Сонымен қатар, Godchaux әйелі Донна (Перси Следж және Элвис Преслимен жұмыс істеген бұрынғы сессиялық әнші) наурыз айында гастроль басталғанға дейін топқа қосалқы вокалист ретінде ресми түрде қосылды. Топ танымал бола бастағаннан кейін, олар үлкен орындарға орналасты, гастрольдік этнорға қосымша жол командасы, әкімшілік қызметкерлер, достары мен туыстары кірді, олар "Grateful Dead Family" деп аталатын 43 адамға дейін өсті. Турне 1972 жылдың 7-8 сәуірінде Уэмблидегі Империя бассейніне екі түнде басталды. Ол Дания, Германия (соның ішінде телешоу Beat Club-да пайда болды) және Франция арқылы өркендеді. The Dead 7 мамырда (Крейтсманның туған күні) Бикершоу фестивалінде ойнауға Ұлыбританияға оралды, қайтадан континенттік Еуропа арқылы (оның ішінде Люксембург радиосына жазылған шоу) өтіп, 23-26 мамырда Лондонның Лисей театрында төрт түндік стендпен аяқталды. Соңғы шоу Маккернанның жетекші вокалисі ретінде соңғы болды; ол келесі айда бір шоуда өнер көрсетті, кейін музыкалық қызметтен зейнеткерлікке шығып, 1973 жылы наурыз айында қайтыс болды. Тур басталған кезде жетекші гитарист Джерри Гарсия Гибсон SG-ді 1959 жылғы Fender Stratocaster-ге ауыстырды. Ол әншіге американдық кантри және дәстүрлі музыканың әсері арта түсті. "Jack Straw" сияқты әндер осы әсерлерден туындаған, ал "Cumberland Blues" және "Tennessee Jed" әндерінің американдық тарихи мәдениетке қатысты сөздері болды. "Truckin'", ол кезде топтың ең үлкен хиті болды, ол топтың жолдағы тәжірибесі туралы әңгімеледі. The Dead "China Cat Sunflower" (Aoxomoxoa) әнін "I Know You Rider" әнінің медлиі ретінде орындай бастады, бұл олардың психоделикалық өткенін топтың жаңа бағытымен байланыстырды.
Prior to the Grateful Dead's 1972 tour of Western Europe, the band had undergone several changes in personnel. Drummer/percussionist Mickey Hart left the group in early 1971, making Bill Kreutzmann the group's sole drummer once again. Keyboardist Keith Godchaux was recruited, in September 1971, initially to augment founding member Ron "Pigpen" McKernan, who had been hospitalized and was experiencing increasingly poor health. Additionally, Godchaux's wife Donna (a former session singer who had worked with Percy Sledge and Elvis Presley) officially joined the band as a backup vocalist in March, shortly before the tour commenced. As the band became more popular and they were booked into larger venues, the touring entourage encompassed extra road crew, administrative staff, friends and relatives, growing to 43 people who became known as the "Grateful Dead Family". The tour began with two nights at the Empire Pool, Wembley on April 7–8, 1972. It progressed through Denmark, Germany (including an appearance on the TV Show Beat Club) and France. The Dead returned to the UK to play the Bickershaw Festival on May 7 (Kreutzmann's birthday), progressing through Continental Europe again (including a show recorded for Radio Luxembourg) and ending with a four night stand at the Lyceum Theatre, London on May 23–26. The final show was the last that featured McKernan as a lead vocalist; he performed at one more show the following month before retiring from music, dying in March 1973. By the time the tour started, lead guitarist Jerry Garcia had switched from using the Gibson SG to a 1959 Fender Stratocaster. He had become increasingly influenced by country and traditional American music. Songs such as "Jack Straw" stemmed from these influences, while "Cumberland Blues" and "Tennessee Jed" had lyrics relating to American historical culture. "Truckin'", which was then the band's biggest hit single, talked about the band's experiences on the road. The Dead began performing "China Cat Sunflower" (from Aoxomoxoa) as a medley with the traditional "I Know You Rider", linking their psychedelic past with the group's new direction.
Жазу
Топ Еуропаға қымбат сапарды турне туралы деректі альбомының шығарылуымен қаржылай өтеледі деп үміттенді. Нәтижесінде Dead-тің лейблі Warner Bros. тобының кәсіби 16 тректі диктофонмен саяхаттауына ақы төледі. Europe '72 - бұл Dead тобының соңғы жылдары шыққан үшінші концерт альбом, бұл топтың беделі концертке негізделгенін көрсетті. Альбом негізінен жаңа материалдан тұрады, сонымен қатар алдыңғы студиялық альбомдардағы тректердің тірі аранжировкалары бар. Гарсия ән жазуда әнші Роберт Хантермен бірлесіп жұмыс істеді. Ритм-гитарист Боб Уэйр де Хантермен бірге жұмыс істеді, бірақ кейіннен жұптар бір-бірінен бөлініп кетті, бұл Уэйрді Еуропа '72 жылдан кейін Джон Перри Барлоумен бірлесіп жұмыс істеуге әкелді. Пигпен Dead альбомына үшінші ән жазу үлесін қосты, Хантермен "Мистер Чарли" жазды. Жаңа әндер студиялық форматта ешқашан ресми түрде шығарылмаған, "One More Saturday Night" әнінен басқа, ол турды насихаттау үшін сингл ретінде шыққан, содан кейін Боб Уэйрдің сололық альбомы Ace-де пайда болды. Нәтижесінде Europe '72 жаңа материал шығару ретінде, сондай-ақ терезеде ретроспектива ретінде қарастырылды, ал альбомдағы жаңа әндер түпкілікті нұсқалар ретінде қарастырылды. Europe '72 концерттік альбом ретінде жарнамаланғанымен, әндер әртүрлі студиялық аудармаларға, әсіресе вокалға ұшырады. Гарсияның жетекші вокалмен бірге орындаған бірнеше әндер жарты қадамға дейін өткір болды. Кейінірек Вейр бұл репортаж бенд пен дискілеу компаниясының өзара шешімі екенін және екеуі де альбомды шығару үшін оны жылтыратуды қалайтынын айтты.
The band hoped that the expensive trip to Europe would be financially offset by the release of a live album documentation of the tour. Consequently, the Dead’s record label, Warner Bros., paid for the band to travel with a professional 16 track recorder. Europe '72 was the third live album by the Dead in as many years, showcasing how the group's reputation was based on live shows. The album contained mostly new material, in addition to live arrangements of tracks found on previous studio albums. Garcia continued his songwriting collaboration with lyricist Robert Hunter. Rhythm guitarist Bob Weir also collaborated with Hunter, though the pair subsequently fell out, leading Weir to collaborate with John Perry Barlow after Europe '72. Pigpen made his third singing songwriting contribution to a Dead album, writing "Mr. Charlie" with Hunter. The new songs were never officially released in studio form except "One More Saturday Night", which came out as a single to promote the tour and then appeared on Bob Weir's solo album, Ace. Consequently, Europe '72 was treated as a new material release as much as a live retrospective, and the new songs on the album were considered definitive versions. Although Europe '72 is billed as a live album, the songs were subject to various studio overdubs, particularly vocals. Several of the songs with Garcia on lead vocals were pitched sharp by as much as a half step. Weir later said that the overdubbing was a mutual decision by the band and the record company, and both were happy to polish up the album for release.
Қақпағы
Europe '72, басқа Grateful Dead обложкалары сияқты, Альтон Келли және Стэнли Маус (Келли/Маус студиясы деп белгілі) жасаған. Альбом бастапқыда үш дискілік LP ретінде және қосымша буклетпен бірге жарық көрді. Топтың бұрынғы альбомдарынан өзгеше, көркемдік безендіру ақ, көбінесе бос қалған панельдерге (бастапқыда үш бөліктен тұратын қақпаққа) орналастырылған. Алдыңғы обложкада Атлант мұхитынан Еуропаға қадам басатын үлкен "Truckin'" аяғы бейнеленген. Артқы обложкада сәйкес "Truckin' Fool" маңдайына балмұздақ ұрып жатқан көрініс көрсетілген. Ауадағы балмұздақ тамшылары "LIVE" сөзін шамалы байқалатындай етіп жазылған мәтіндік амбиграмма ретінде бейнеленген. Буклеттегі тізімде саяхат тобының барлық 43 мүшесі, мысалы, Каролин "Тау қызы" Гарсия бар. Түсті буклет Еуропалық орындар мен концерттердің суреттерін (Ньюкасл қаласында DFDS паром күтіп тұрған серіктерінің бір бөлігін қоса), "Аян" және "Ақымақтар мерекесіне" сілтемелерді, сондай-ақ турдың "Бозостар" және "Болостар" деп аталған екі топқа қалай бөлінгендігі туралы толық мәліметтерді қамтиды. Соңында "Grateful Dead концертінен жақсырақ ештеңе жоқ" деген сөздің алғашқы пайда болуы орын алады. Альбомда Кит пен Донна Жан Годшолар алғаш рет пайда болды. Бұл МакКернанның соңғы ресми қатысуы болды. Ол жетекші орында орындаған бірнеше ән Лицейдегі турдың соңғы концертінен кейін тоқтатылды. Альбомның "Sugar Magnolia" әнінің өңделген нұсқасы 7 дюймдік сингл ретінде, "Mr. Charlie" әнімен бірге B-жағы ретінде шығарылды.
Europe '72, like other Grateful Dead cover art, was designed by Alton Kelley and Stanley Mouse (known as Kelly/Mouse studios). The album was originally published as a triple LP with an accompanying booklet. In contrast to the band's previous albums, the artwork is set against white, mostly empty panels of (originally) a triple gatefold sleeve. The front cover shows a large "Truckin'" foot stepping across the Atlantic to Europe. The back cover depicts the corresponding "Truckin' Fool" smashing an ice cream cone against his forehead. Airborne drops of ice cream are drawn as a text ambigram, indistinctly spelling the word "LIVE". The inside credits list all 43 members of the touring entourage such as Carolyn "Mountain Girl" Garcia. A color booklet contains photos of European sites and the concerts (including part of the entourage waiting to board a DFDS ferry at Newcastle), references to Revelation and the Feast of Fools, and a long account of how the tour split into two factions, the "Bozos" and the "Bolos". The conclusion is the first appearance of the epithet "There is nothing like a Grateful Dead concert". The album was the first to feature Keith and Donna Jean Godchaux. It was also the last to feature McKernan. Several songs on which he sang lead were retired after the tour's finale at the Lyceum. An edited version of the album's "Sugar Magnolia" was released as a 7" single, with "Mr. Charlie" as the B side.
Қайта шығарылғандар
Europe '72 1990 жылы екі дискілік CD ретінде қайта шығарылды және 2001 жылы бонус тректермен бірге The Golden Road (1965–1973) жинағының бір бөлігі ретінде қайта шығарылды. Бұл нұсқа кейіннен 2003 жылы жеке түрде жарық көрді, оның обложкасы кері бұрылып, алдыңғы жағында "Ақымақ" бейнеленген. 2011 жылы "Еуропа '72 Том 2" атты жалғасы шықты. Онда турда орындалған, бірақ түпнұсқа альбомға енбеген әндер бар, соның ішінде "Dark Star" және "The Other One" әндерінің ұзақ джем-сессиясы да кірген. Жанкүйерлер бұл альбомды жоғары бағалады және турдың толық жазбаларын тыңдауға үлкен сұраныс болды. 2011 жылдың қыркүйегінде барлық 22 концерт Europe '72: The Complete Recordings, 73 дискілік жинақ ретінде жарық көрді. Күткеннен асып түскен сұранысқа байланысты, жинақтың 7200 нөмірленген данасы төрт күннің ішінде алдын ала тапсырыспен сатылып кетті. Алғашқы үш мың данаға жекелеген тапсырыс бойынша бағыттау мүмкіндігі ұсынылды. Музыка ғана кіретін нұсқасы (жинақтың саяхат қорабы мен аксессуарларызсыз) шектеулі санымен шығарылды.
Europe '72 was reissued as a two disc CD in 1990 and again in 2001, with bonus tracks, as part of The Golden Road (1965–1973) box set. This version was subsequently released independently in 2003, which also has the covers reversed, with "The Fool" on the front. A sequel, Europe '72 Volume 2, was released in 2011. It contains songs that were played on the tour but not included on the original album, including a lengthy jam of "Dark Star" and "The Other One". Fans have rated the album highly, and there was demand to hear recordings of the entire tour. In September 2011, all 22 shows were released as Europe '72: The Complete Recordings, a 73 CD box set. Due to higher than expected demand, the 7,200 numbered copies of the box set sold out as a pre order in less than four days. The first three thousand copies ordered had an option for custom personalisation. A music only version (without the box set's steamer trunk and accoutrements) was also given a limited release.
Қабылдау
Europe 72 коммерциялық сәттілікке қол жеткізді және АҚШ альбомдық тізімінде 24 апта бойы сақталды. Албом музыка сыншылары тарапынан жақсы қабылданып, мақтауға ие болды. Том Дюпридің Rolling Stone журналындағы заманауи шолуы дыбыстың сапасы мен музыканттардың шеберлігін, әсіресе Гарсияның жетекші гитарада ойнауын жоғары бағалады: «Ол гитара тақтасын және оның рок музыкасына енгізілуін – бірақ оны жоғарырақ деңгейге көтермей – мен білетін кез келген музыканттан артық көрсетеді». Ол сондай-ақ «әртүрлі рифтер кеңінен таралған» деді. AllMusic журналының кейінгі шолуы Пигпеннің үлесін мақтап, оларды оның мансабындағы ең жақсыларының бірі деп атады және үш LP форматы топтың концерттік импровизацияларын жазбада нақты бейнелеуге мүмкіндік берді. Modern Drummer журналындағы шолуда «Europe '72» – «Dead тобының музыкалық өркендеген шағы, оларға қауіпті есірткілерге тәуелділік келгенге дейін, тығыз және музыкада рухани кеңістіктерді зерттеуге құштар болған кездегі бір сәт» деп жазылған.
Europe 72 was a commercial success, remaining in the US album charts for 24 weeks. The album was well received by music critics. Tom Dupree's contemporary review in Rolling Stone praised the sound fidelity and musicianship, especially Garcia's lead guitar playing: "He displays more sheer savvy of the guitar fretboard and its incorporation — but not sublimation — into the rock milieu than anyone I can think of". He also said "there are riffs of all kinds liberally scattered throughout". A retrospective AllMusic review praised Pigpen's contributions, ranking them as some of the best in his career, and noted the triple LP format allowed the group's extended concert jams to be presented faithfully on record. A retrospective in Modern Drummer said Europe '72 was "a snapshot of the Dead at what many believe was its musical peak, before fatal drugs took hold, tight and hungry to explore spiritual spaces within music."