Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Конгрессмендерді іріктеу кокусы – американдық конгрессмендердің өздерінің саяси партиясынан президенттікке және вице-президенттікке кімді ұсынбаққа келісетін бейресми жиналыстардың атауы.
The congressional nominating caucus is the name for informal meetings in which American congressmen would agree on whom to nominate for the presidency and vice presidency from their political party.
Тарих
Бұл жүйе Джордж Вашингтон екінші мерзімі аяқталған соң зейнетке шығуын жариялағаннан кейін, Демократиялық-республикалық партия мен Федералистік партияның партиялық принциптер бойынша сайлауға қатыса бастаған кезде енгізілді. Екі партия да 1796 жылы кандидаттарды анықтау үшін бейресми жиналыстар өткізген болуы мүмкін. 1796 жылғы сайлаудағы ұйымсыз дауыс беруден кейін, екі партия да 1800 жылы президенттік кандидаттарды таңдаған ресми жиналыстар (кокустар) өткізді (1804 жылы 12-ші түзетуді қабылдауға дейін әр партия екі президенттік кандидатты ұсынды). Федералистер мамыр айының басында құпия түрде жиналысын өткізді, бірақ кейін президент Джон Адамс пен Чарльз Котесворт Пинкнидің кандидатураларын жариялады. Демократиялық-республикалықтар да мамыр айында құпия кездесіп, Томас Джефферсон мен Аарон Бёррді президенттікке бірдей қолдауға келісті. Федералистер 1800 жылдан кейін тағы кокус өткізбеді. 1804 жылы 12-ші түзету қабылданғаннан кейін Демократиялық-республикалықтар қайтадан жиналды. Кокус барысында Джордж Клинтон Джон Бреккенриджді жеңіп, Джефферсонның вице-президенттікке кандидаттығына ұсынылды. 1808 жылғы кокуста Джеймс Мэдисонның қолдаушылары Клинтон мен Джеймс Монроны Мэдисонның орнына ұсынуға жасалған әрекеттерге қарсы шықты. Клинтон вице-президенттікке кандидат ретінде ұсынылды, бірақ ол кокус жүйесінің заңдылығын сынады, ал Клинтон мен Монро президенттікке үміткер болуды қарастырды. Федералистер бұл арада 1808 жылы Нью-Йоркте ұлттық конвенцияның алғашқы нұсқасын өткізді, онда олар Чарльз Котесворт Пинкни мен Руфус Кингті ұсынды. 1812 жылы Мэдисон партияның толық қолдауымен қайтадан сайлануға ие болды. Алайда, Нью-Йорк заң шығарушы органының Демократиялық-республикалық мүшелері кокус жүйесін заңсыз деп айыптады және оның орнына Джордж Клинтонның туысы ДеУит Клинтонды ұсынды. Федералистер 1812 жылы тағы бір алғашқы конвенция өткізді, онда олар Клинтонды қолдауға келісті. Клинтон сайлауда жеңіліп қалды, бірақ Мэдисонға күшті қарсылық көрсетіп, 89 сайлаушы дауысын алды. 1816 жылы Джеймс Монро Уильям Х. Кроуфордтан партияның кандидаттығын шамалы басымдықпен жеңіп алды. Кокус нәтижесіне наразылық білдірмей, Кроуфорд Монроның кандидатурасын қолдады және болашақ сайлауға дейін күтіп отыруға шешім қабылдады. 1820 жылы тағы бір Демократиялық-республикалық кокус өтті, бірақ кандидатты ұсынбастан таратылды. Монроның 1820 жылғы қайта сайлану кампаниясына ешқандай қарсылық болған жоқ, өйткені федералистер ұлттық деңгейде өте әлсіз болды және ешқандай Демократиялық-республикалық Монроға қарсы шыққан жоқ, бұл Монроны Вашингтондан бері маңызды қарсылықсыз қайта сайланған жалғыз президент етті. 1824 жылы Кроуфорд кокуспен ұсынылды, бірақ тағы үш Демократиялық-республикалық кандидат та президенттікке үміткер болды, олардың бірі Джон Куинси Адамс сайлауда жеңіске жетті. 1824 жылдан кейін Демократиялық-республикалық партия Эндрю Джексонның және Адамстың қолдаушылары арасында бөлінді; екі кандидат та кокус жүйесін сынады және 1828 жылы кокус өткізілмеді. 1831 жылдан бастап Конгресс кокусы ұлттық президенттік конвенциялармен ауыстырылды. 19-ғасырдың басындағы федералистер мен Демократиялық-республикалықтар кейінірек партиялар сияқты штаттық және әсіресе федералдық деңгейде осыншалықты ұйымдасқан емес, сондықтан Конгресс мүшелері ұлттық партиялық лауазымдарды иеленетін жалғыз топ болды. Көптеген адамдар Конституцияда көрсетілмегендіктен кокус жүйесін заңсыз деп сынады. Кокус партия ішіндегі күрес нысанына да айналды, әсіресе 1808 жылы Мэдисонның қарсыластары оның таңдалуын айыптағанда. Кокус жүйесі биліктің бөлінуіне қатысты алаңдаушылықтар тудырды, өйткені заң шығарушы тармақтың мүшелері атқарушы тармақтың басшысын тағайындады. 1812 жылғы соғысқа дейін қайта сайланудың маңыздылығы Мэдисонды соғысқа дейін белсендірек ұстанымға итеруі мүмкін. Кокус жүйесін сынаған көптеген адамдар штаттар кандидаттарды ұсынуда басты рөл атқаруы керек деп ұсынды. Алайда, кокус жүйесінің қолдаушылары бірнеше штаты бар елде ұлттық кандидаттарды таңдау үшін бұл ең жақсы жүйе деп мәлімдеді.
The system was introduced after George Washington had announced his retirement upon the end of his second term, when the Democratic Republican Party, and Federalist Party began contesting elections on a partisan basis. Both parties may have held informal caucuses in 1796 to try to decide on their candidates. After the disorganized electoral voting of 1796, both parties held formal caucuses in 1800 that selected their respective presidential candidates (prior to the ratification of the 12th Amendment in 1804 each party ran two presidential candidates). The Federalists secretly held their caucus in early May, but later made their ticket of President John Adams and Charles Cotesworth Pinckney public. The Democratic Republicans also secretly met in May, and agreed to equally support Thomas Jefferson and Aaron Burr for president. The Federalists did not hold another caucus after 1800. In 1804, after the passage of the 12th Amendment, the Democratic Republicans caucus met again. In a ballot of the caucus, George Clinton defeated John Breckinridge and was nominated as Jefferson's running mate. At the 1808 caucus, supporters of James Madison defeated attempts to nominate Clinton or James Monroe instead of Madison. Clinton was nominated as the vice presidential nominee, but Clinton criticized the legitimacy of the caucus system and both Clinton and Monroe considered running for president. The Federalists meanwhile, held a proto national convention in New York in 1808, where they nominated Charles Cotesworth Pinckney and Rufus King. In 1812, Madison won unanimous re nomination by the caucus. However, the Democratic Republican members of the New York legislature denounced the caucus system as illegitimate, and instead nominated DeWitt Clinton, the nephew of George Clinton. The Federalists held another proto convention in 1812, there they agreed to support Clinton. Clinton ultimately lost the election, but provided a strong challenge to Madison and won 89 electoral votes. In 1816, James Monroe narrowly won his party's nomination over William H. Crawford. Instead of contesting the caucus result, Crawford supported Monroe's candidacy and decided to bide his time until a future election. Another Democratic Republican caucus met in 1820, but adjourned without making a nomination. Monroe's 1820 re election campaign went unopposed, as the Federalists had become extremely weak at the national level and no Democratic Republican challenged Monroe, making Monroe the only presidential candidate since Washington to have been re elected without serious opposition. In 1824, Crawford was nominated by the caucus, but three other Democratic Republican candidates also ran for president, of whom one, John Quincy Adams, won the election. After 1824, the Democratic Republican Party fractured between supporters of Andrew Jackson and supporters of Adams; both candidates condemned the caucus system, and no caucus was held in 1828. From 1831 onwards, the congressional nominating caucus was replaced with national presidential nominating conventions. The Federalists and Democratic Republicans of the early 19th century were not as organized on the state and especially federal level as later parties would be, so members of Congress were the one group of national party officials who met regularly. Many criticized the caucus system as illegitimate since it was not mentioned in the Constitution. The caucus also became the subject of intra party struggles, particularly in 1808 when opponents of Madison denounced his selection. The caucus system produced concerns about separation of powers, as members of the legislative branch nominated the head of the executive branch. The importance of earning re nomination may have pressured Madison into taking a more aggressive posture in the lead up to the War of 1812. Many critics of the caucus system proposed that the states should play the primary role in nominating candidates. However, supporters of the caucus system argued that it was the best system for choosing national candidates in a country with several states.