Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қабырғадағы шұңқырына ұқсас қадам. Қабырғадағы шұңқырына ұқсас қадам.
Step like recession in a wall
step like recessions in walls
Артқа шегіну, нақтырақ айтқанда, бір қадам артқа жылжу – қабырғаның немесе басқа ғимараттың алдыңғы жағының қадамды пішіні, сондай-ақ шұңқыр немесе кері қабат деп те аталады. Маңыздысы, бір немесе бірнеше артқа шегіну ғимараттың салмақ орталығын төмендетіп, оны тұрақтырақ етеді. Барлық қабаттар бойынша кемінде бір бөлікке жасалған шұңқыр артқа шегіну деп үзілген бөлік немесе шұңқыр деп аталады және бұл альковтың ең көп таралған сыртқы түрі болып табылады. Көзге түсетін жоғарғы қабаттар артқа шегініп, бельведер құрауы мүмкін – ал тұрғын үйлерде пентхаус деп есептеледі. Егер олар шатырдың бөлігі болса, онда олар мансарда немесе шатыр/гарет болып табылады.
A setback, in the specific sense of a step back, is a step like form of a wall or other building frontage, also termed a recession or recessed story. Importantly, one or more step backs lowers the building's center of mass, making it more stable. A setback as a minimum one bay indent across all stories is called a recessed bay or recess and is the more common exterior form of an alcove. Notable upper stories forming a step back may form a belvedere – and in residential use are considered the penthouse. If part of the roof, then they are a loft or attic/garret.
Тарих
Кері шегінулер адамдарға саз, тас немесе кірпіш сияқты құрылыс материалдарының салдарынан туындаған ауырлық жүктемесін тарату арқылы тас құрылыстардың биіктігін арттыруға мүмкіндік берді. Бұл, әрбір қабаттың негізден алшақтап орналасқан сайын іздік аяғын үнемі азайту арқылы қол жеткізілді. Кері шегінулер сондай-ақ ғимараттың құрылымдық тұрақтылығына зиян келтірмей, табиғи эрозия процесінің жүруіне де жағдай жасады. Кері шегіну техникасының ең танымал мысалы – Месопотамия мен Ежелгі Египеттегі Теппе Сиалк зигураты немесе Джосер пирамидасы сияқты сатылы пирамидалар. Ғасырлар бойы, көп қабатты жүк көтергіш тас ғимараттар мен құрылымдар үшін кері шегінулер құрылымдық қажеттілік болып табылды. Архитекторлар кері шегінулерді сәулеттік элементтерге айналдыруды үйренген кезде, көптеген кері шегінулер сатылы пирамидалардағыдай айқын болмады және көбінесе бай әшекейлеу арқылы шеберлікпен жасырылды. 19 ғасырдың соңында болаттан жасалған қаңқалық жүйенің енгізілуі құрылымдық кері шегінулердің қажеттілігін жойды. Лифттер мен моторлы су сорғылары сияқты ыңғайлылықтармен үйлескен қаңқалы құрылыс технологиясы ірі қалалардағы ғимараттардың физикалық өсуіне және тығыздығына ықпал етті. Пайдалы еден ауданын барынша арттыруға ұмтылған кейбір құрылыс салушылар кері шегінулерді пайдаланудан бас тартып, көптеген жағдайларда өрт қауіпсіздігі мен денсаулыққа қауіп тудырды. Мысалы, 1915 жылы Нью-Йоркте салынған 38 қабатты Equitable Building үлкен көлеңке түсірді, оның "түске уақытта төрт блокқа созылатын көлеңке" екені айтылды. Осы себепті, төмен тығыздықтағы аудандарда ғимараттың периметрік қабырғаларының биіктігін шектеу үшін кері шегінулер қолданылуы мүмкін, одан жоғары ғимараттың қабырғасы көлденең болуы немесе рұқсат етілген биіктікке дейін артқа шегінуі керек. Көптеген қалаларда ғимараттардың кері шегінулері сыртқы кеңістіктерді пайдалану арқылы кері шегінуге жақын орналасқан жылжымайтын мүліктің құнын арттырады. Бұл кері шегінулердегі террасалар таза ауаға, көкжиегінің көрінісіне және бағбандарын жатқызу және ашық ауада тамақтану сияқты демалыс мүмкіндіктеріне қол жеткізуге мүмкіндік береді. Сонымен қатар, кері шегінулер ғимараттар мен олардың ілгекті бөліктерін бір-бірінен алшақтату арқылы өрт қауіпсіздігін арттырады және ғимараттар арасында өрт сөндіру техникасының өтуіне жағдай жасайды. АҚШ-та кері шегіну талаптары муниципалитеттер арасында әртүрлі. Мысалы, Чикагоның аймақтық кодексіндегі аспанға әсер ету деңгейі туралы ережелердің болмауы Чикагоның көкжиегін 1916 жылдан бері биік ғимараттардың құрылысы аймақтық регламенттермен басқарылатын Нью-Йорк көкжиегінен ерекшелендіреді. Нью-Йорк қаласының аймақтық регламенті қаладағы қоғамдық кеңістікті арттыруға бағытталған тағы бір кері шегіну нұсқауын да ұсынды. Бұл көше деңгейіндегі ең аз кері шегінуді арттыру арқылы жүзеге асырылды, нәтижесінде әр жағдайда ғимараттың алдында ашық кеңістік, көбінесе алаң деп аталатын кеңістік пайда болды.
Setbacks were used by people to increase the height of masonry structures by distributing gravity loads produced by building materials such as clay, stone, or brick. This was achieved by regularly reducing the footprint of each level located successively farther from the ground. Setbacks also allowed the natural erosion to occur without compromising the structural integrity of the building. The most prominent example of a setback technique is the step pyramids of Mesopotamia and Ancient Egypt, such as the Teppe Sialk ziggurat or the Pyramid of Djoser. For centuries, setbacks were a structural necessity for virtually all multi level load bearing masonry buildings and structures. As architects learned how to turn setbacks into an architectural feature, most setbacks were however less pronounced than in step pyramids and often skillfully masked by rich ornamentation. The introduction of a steel frame structural system in the late 19th century eliminated the need for structural setbacks. The use of a frame building technology combined with conveniences such as elevators and motorized water pumps influenced the physical growth and density of buildings in large cities. Driven by the desire to maximize the usable floor area, some developers avoided the use of setbacks, creating in many instances a range of fire safety and health hazards. Thus, the 38 story Equitable Building, constructed in New York in 1915, produced a huge shadow, said to "cast a noonday shadow four blocks long", Above that height, the buildings are required to set back behind a theoretical inclined plane, called sky exposure plane, which cannot be penetrated by the building's exterior wall. For the same reason, setbacks may also be used in lower density districts to limit the height of perimeter walls above which a building must have a pitched roof or be set back before rising to the permitted height. In many cities, building setbacks add value to the interior real estate adjacent to the setback by creating usable exterior spaces. These setback terraces are prized for the access they provide to fresh air, skyline views, and recreational uses such as gardening and outdoor dining. In addition, setbacks promote fire safety by spacing buildings and their protruding parts away from each other and allow for passage of firefighting apparatus between buildings. In the United States, setback requirements vary among municipalities. For example, the absence of sky exposure plane provisions in Chicago's Zoning Code makes the Chicago skyline quite different from the skyline of New York where construction of tall buildings was guided by the zoning ordinance since 1916. The New York City Zoning Ordinance also provided another kind of setback guideline, one that was intended to increase the amount of public space in the city. This was achieved by increasing the minimum setback at street level, creating in each instance an open space, often referred to as plaza, in front of the building.