Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Берлиндегі өнер мұражайы, Германия
Art museum in Berlin, Germany
a museum in Berlin
Gemäldegalerie (Сурет галереясы) – Берлиндегі өнер мұражайы және Берлин мемлекеттік мұражайларына (Staatliche Museen zu Berlin) тиесілі суреттердің негізгі таңдамасы көрсетілген мұражай. Ол алғаш рет 1830 жылы ашылды, ал қазіргі ғимарат 1998 жылы құрылысын аяқтады. Ол Потсдам алаңынан батысқа қарай орналасқан Културфорум мұражайлар ауданында орналасқан. Онда 13-дан 18-ғасырға дейінгі еуропалық суреттердің әлемдегі жетекші коллекцияларының бірі жиналған. Оның коллекциясына Альбрехт Дюрер, Лукас Кранах, Ханс Гольбейн, Роджер ван дер Вейден, Ян ван Эйк, Рафаэль, Боттичелли, Тициан, Караваджо, Питер Пауль Рубенс, Дэвид Тениерс кіші, Рембрандт, Иоганн Вермеер, Томас Гейнсборо, Джошуа Рейнольдс және Антонио Вивиани сияқты суретшілердің шедеврлері кіреді.
The Gemäldegalerie (, Painting Gallery) is an art museum in Berlin, Germany, and the museum where the main selection of paintings belonging to the Berlin State Museums (Staatliche Museen zu Berlin) is displayed. It was first opened in 1830, and the current building was completed in 1998. It is located in the Kulturforum museum district west of Potsdamer Platz. It holds one of the world's leading collections of European paintings from the 13th to the 18th centuries. Its collection includes masterpieces from such artists as Albrecht Dürer, Lucas Cranach, Hans Holbein, Rogier van der Weyden, Jan van Eyck, Raphael, Botticelli, Titian, Caravaggio, Peter Paul Rubens, David Teniers the Younger, Rembrandt, Johannes Vermeer, Thomas Gainsborough, Joshua Reynolds and Antonio Viviani.
Жинақ
Еуропаның көптеген ірі ұлттық коллекцияларынан айырмашылығы (Лондонның Ұлттық галереясынан басқа), Gemäldegalerie коллекциясы бұрынғы династиялық патшалық коллекцияның негізінде қалыптасқан жоқ, ал 1815 жылдан бастау алған Пруссия үкіметінің сатып алу арқылы құрылған. Мұражайдың мақсаты – еуропалық өнердің толық спектрін көрсету болды, бұл ежелгі патшалық коллекциялардан, соның ішінде Саксонияның патшалық коллекциясынан (қазір негізінен Дрездендегі Gemäldegalerie Alte Meister-де сақталады), неміс князьдерінің ең үздік коллекциясынан өзгеше бағытталды. Бұл коллекциялар, басқа патшалық коллекциялар сияқты, итальян өнерінде ең мықты. Жинақ кіреберістен бастап ең алыс бөлмеге қарай шамамен хронологиялық тәртіппен орналастырылған, бірақ ұзын орталық кеңістікке көптеген есіктер бар, сондықтан кез келген бөлмеге кез келген уақытта жету оңай. Келуші сол жақта негізінен итальян өнерін, ал оң жақта неміс және фламанд өнерін таңдай алады. Бұл айналымды аяқтағанда, келуші алдымен уақыт бойынша алға, содан кейін артқа қарай жылжиды. Музейдің солтүстік жағындағы нөмірлеу жүйесі негізінен Солтүстік Еуропа және британ өнерін қамтиды. Оңтүстік жақта итальян және Оңтүстік Еуропа өнерінің көптеген туындылары орналасқан. Бас қабаттағы галереяларда 53 бөлмеде 850-ге жуық туынды бар, ал төменгі қабаттағы дәлізден тыс бірнеше бөлмеде тағы 400-ге жуық туынды орналасқан, олар да келушілерге ашық. Gemäldegalerie өнерді жинау және көрсетудегі ғылыми әдістемесімен мақтанады. Әр бөлме белгілі бір кезеңдегі немесе стильдегі бірнеше суретшінің туындыларын көрсететін жекелеген тұжырым ретінде қарастырылуы мүмкін. Неміс коллекциясы әлемдегі ең жақсы және ең толық коллекциялардың бірі, оған Вена мен Мюнхен ғана бәсекелесе алады, ал ерте Нидерланд және итальян коллекциялары да өте толық. Испания, Франция және Ұлыбритания өнерінің қорлары одан әлдеқайда аз. Әсіресе сегізбұрышты Рембрандт бөлмесі және Рафаэльдің бес түрлі Мадоннасы бар бөлме ерекше көзге түседі. Жинақта Вермеердің екі картинасы бар: «Шарап шынысы» және «Мұржайлы әйел». Басқа да ерекше туындыларға мұражайдың солтүстік жағында орналасқан фламандтық моральдық картиналары жатады, олар суретшілердің меценаттарының діни мотивтері мен суретшілердің көбінесе сезімтал шабыттары арасындағы өзара әрекеттестікті көрсетеді. Мысалы, Ренессанс бөлімінде Караваджоның «Жеңісші Амор» картинасы Джованни Баглионенің «Құдайға бағышталған махаббат пен жалған махаббат» картинасымен бірге қойылған. Екі картина да тарихи тұрғыдан байланысты: Караваджоның «сүйіспеншілік бәрін жеңеді» тақырыбының скандалды бейнелеуін естігеннен кейін, Рим епископы Баглионеден Карваджо стилін, соның ішінде Амордың ерекшеліктерін еліктейтін жауап суретін тапсырыс берді.
Unlike most major national European collections (with the exception of the National Gallery, London), the Gemäldegalerie collection is not essentially formed around the former dynastic royal collection, but created by a process of acquisition by the Prussian government beginning in 1815. From the first the museum was intended to reflect the full range of European art, giving a different emphasis from that of older royal collections, including the royal collection of Saxony, now mostly in the Gemäldegalerie Alte Meister in Dresden, the finest German princely collection, which like other royal collections is strongest in Italian art. The collection is arranged more or less chronologically starting from the entrance and moving toward the farthest room; however there are many doors back to the long central space, so it is straightforward to reach any other room at any point. The visitor chooses between southern, mainly Italian, art to the left, and German and Flemish art to the right. Completing the circuit takes the visitor first forward, then backward, in time. The numbering system starting on the north side of the museum covers mostly Northern European art, then British art. A visitor following along the southern side will go through mostly Italian and Southern European art. The main floor galleries contain some 850 works in 53 rooms, with around 400 more in several rooms off a corridor downstairs, which are also open to visitors. The Gemäldegalerie prides itself on its scientific methodology in collecting and displaying art. Each room can be taken in as a single statement about one to five artists in a certain period or following a certain style. The German collection is the finest and most comprehensive in the world, rivaled only by Vienna and Munich, and the Early Netherlandish and Italian collections are also exceptionally comprehensive. The holdings of Spanish, French, and British art are much smaller. Especially notable rooms include the octagonal Rembrandt room and a room containing five different Madonnas by Raphael. There are two paintings by Vermeer in the collection, The Wine Glass and Woman with a Pearl Necklace. Other notable experiences include Flemish moralistic paintings which stretch across the north side of the museum, showing an interplay between the religious motives of the artists' patrons and the often sensual inspirations of the artists. In the Renaissance section, for example, Caravaggio's Amor Victorious is displayed alongside Giovanni Baglione's Sacred Love Versus Profane Love. The two paintings are historically connected; after hearing of the scandalous portrayal of the theme "love conquers all" in Caravaggio's work, a Roman bishop commissioned Baglione's reply, which mimics Carvaggio's style, including the features of Amor.
Ғимарат
Қазіргі галерея Културфорумның оңтүстік-батыс бұрышында орналасқан, ол ескі Музей аралына (Музей аралы) қазіргі заманғы стильдегі жауап ретінде салынған. Галереяны мюнхендік архитекторлар Хайнц Хилмер мен Кристоф Саттлер жобалаған. Ғимарат 72 бөлмеден тұрады, олардың жалпы ауданы екі километрді құрайды. Жоғарғы қабаттағы бөлмелер үлкен орталық залдың айналасында орналасқан, мұражай оны «медитация залы» деп сипаттайды. Залда кейде мүсіндер қойылады, бірақ көбінесе ол бос, бұл бөлмелер арасында оңай өтуге және мектеп топтарына отыруға мүмкіндік береді. Төменгі қабатта сонымен қатар жұмыстар, рамаларға арналған галерея және цифрлық галерея да бар.
The current gallery sits in the southwest corner of the Kulturforum, a modern styled answer to the old Museumsinsel (Museum Island). The gallery was designed by Munich architects Heinz Hilmer and Christoph Sattler. The building consists of 72 rooms providing a two kilometer (1.25 mi) floor. Upstairs the rooms flow around a large central hall, described by the museum as a "meditation hall". The hall sometimes displays sculpture, but is mostly empty, allowing easy crossing between rooms, and somewhere for school parties to sit. There are also works downstairs, a gallery devoted to frames, and a digital gallery.
Ажыратылған көшіру
2012 жылы галерея коллекциясы Берлиннің Музей аралындағы уақытша орынға көшірілуге тиіс болды, бұл Neue Nationalgalerie-ні кеңейтуге және Улла мен Хайнер Питцштің 20 ғасырлық коллекциясын толық көрсететін жағдайда табыс етілгеніне орын ашу үшін жасалды. Бұл ұсыныс дау тудырып, сынға ұшырады, әсіресе коллекцияны толық көлемінде көрсететін жаңа ғимараттың тұрақты жоспары болмағандықтан. Кейіннен, жаңа ғимараттарға байланысты қоғамдық наразылық пен қаржылық мәселелер туындағандықтан коллекцияны көшіру жоспарынан бас тартты. Суреттер қазіргі орнында қалады.
In 2012, the gallery's collection faced a pending move to a temporary site on Berlin's Museumsinsel, to make room for the expansion of the Neue Nationalgalerie and the 20th century collection of Ulla and Heiner Pietzsch, bequeathed on condition that it be displayed in its entirety. The proposal has provoked controversy and criticism, particularly since there are no permanent plans for a new structure that would house the collection in its full scope. The plan to move the collection was later scrapped following the public backlash and financial considerations regarding the new buildings. The paintings will remain in their current location.
Тарих
Жинақ алғаш рет 1830 жылы, Патшалық мұражайының құрылысы аяқталған соң, көпшілікке ашылды. Бұл мұражай қазір Альтес мұражайы ("Ескі мұражай") деп аталады және Карл Фридрих Шинкельдің жобасы бойынша Люстгартенге қарап, Үнтер-ден-Линден көшесінің ар жағында орналасқан. Суреттер жоғарғы қабатты, ал төменгі қабатта ежелгі заттар жинағы орналастырылған. Ол кезде жинақта шамамен 1200 сурет болды, оның ішінде 1815 жылы Парижде сатып алынған, 17 ғасырға жататын маркиз Винченцо Джустинианидің 160 суретінен тұратын негізгі бөлігі бар еді. Одан да маңызды сатып алу – 1821 жылы ағылшын саудагері Эдвард Соллидің Берлинде жинаған 677 суреті. Солли итальяндық Треченто мен Кватроченто суреттерін, сондай-ақ ерте Нидерланд суреттерін жинауды бастаған алғашқы коллекционерлердің бірі болды. 19 ғасыр бойы сатып алулар жалғасты, Густав Фридрих Ваагеннің 1830 жылдан 1868 жылға дейінгі директорлық кезеңінде 345 жұмыс қосылды. Алайда, суреттерге қарағанда ежелгі заттарға арналған бюджет шектеулі болды. 1871 жылы Берлин жаңа Германия империясының астанасы болғаннан кейін қаржы көлемі артып, сатып алулар қарқындады, себебі Берлин Еуропаның ең ірі жинақтарымен теңдесуге тырысты. 1874 жылы жинаққа Аахендегі өнеркәсіпші Бартольд Сюрмондттың, бизнесі құлағаннан кейін жинаған, негізінен Солтүстік Еуропа өнерінен тұратын ең бағалы коллекциясы қосылды. Бұл мәселені 1872 жылы мұражайға келген өнер тарихшысы Вильгельм фон Боде басқарды және ол Берлин мұражайларының ең көрнекті директоры атанды. Ол 1883 жылдан бастап мүсіндер жинағын, ал 1890 жылдан бастап суреттер жинағын басқарды, 1890 жылдан 1920 жылға дейін Берлин мұражайларының бас директоры болды. Рембрандт пен голланд суреттерін зерделеуші маман болған ол осы салаларда маңызды толықтырулар жасады, бірақ итальян суреттерін де назардан тыс қалдырмады. Оның басшылығымен "Gemäldegalerie" халықаралық деңгейде танымал болды. 1904 жылы "Gemäldegalerie" жаңа салынған Кайзер Фридрих мұражайына, қазіргі Боде мұражайына көшірілді, онда жинақ кеңейе берді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде мұражай көп зақым көрді, бірақ жинақтың көп бөлігі Германияның әртүрлі жерлеріндегі баспаналарда сақталды. Соғыс аяқталған кезде, алыс жасыру орындарына жеткізуге тым үлкен деп есептелген 400 жұмыс бомбадан қорғаныш мұнарасында өртеніп жойылды. Көптеген маңызды алтарьлық суреттер мен ірі жұмыстар жоғалып кетті, ал жинақтағы ірі суреттердің саны басқа еуропалық ірі жинақтармен салыстырғанда кем. Сонымен қатар, бірнеше жүз суретті орыс немесе американдық әскерлер тонады немесе Қызыл Армия тәркіледі, олар қайтарылмады. Алайда, 2006 жылдың маусым айында 1944 жылдан бері жоғалған Алессандро Аллоридің кішкентай суретін британдық журналист Чарльз Уилер тапты және қайтарды. Сақталған жинақ Шығыс Берлинде (негізінен Музейлер аралындағы Боде мұражайында) және Батыс Берлинде, Берлин Далемде орналастырылды. 1950 жылдардан бастап олар 1923 жылы салынған және соғыстан кейін кеңейтілген, бастапқыда Азиялық жинақтарға арналған ғимаратта орналастырылды. Батыс Берлин жинағына соғыстан кейін қайтадан сатып алулар басталды, Голландияның Алтын ғасыры, итальяндық барокко суреттері және ағылшын суретінің шағын бөлімін құру кезекті директорлардың басымдықтары болды. 1992 жылы Шығыс және Батыс мұражайларының басқарулары біріктірілді, бірақ жинақтарды физикалық біріктіру ұзаққа созылды. Мәдениет форумындағы қазіргі ғимарат 1998 жылы аяқталды және шамамен 1250 суретті көрсетеді, бірақ тағы бір орын ауыстыру мүмкіндігі бар сияқты (төменде қараңыз). Басқа жұмыстар да мұражай Берлин мемлекеттік мұражайларының бөлігі болғандықтан және көптеген мұражайлар сияқты жеке жинағы болмағандықтан басқа жерлерде көрсетіледі. Мысалы, Жан Антуан Уаттоның әйгілі суреті "Герсайнт дүкені" (1720 ж.) басқа туындылармен бірге Шарлоттенбург сарайында орналасқан. Берлин мемлекеттік мұражайларындағы көне шеберлердің батыс картиналарының жинағы шамамен 3000-ға жуық деп есептеледі. 1999 жылы "Gemäldegalerie" еврей өнер коллекционері Федерико Джентили ди Джузеппе мұрагерлеріне Джованни Баттиста Тиеполоның "Ринальдо Армиданы тастап кетуі" атты суретін қайтарды. Гентили ди Джузеппе өнерінің коллекциясы нацистер тонап, 1942 жылы Париждегі сатулар сериясы арқылы жойылды; "Gemäldegalerie" оны 1979 жылы француз өнер саудагерінен сатып алды. 2019 жылы Берлиндегі "Gemäldegalerie" (Ескі шеберлер галереясы) нацистер тонаған атақты еврей өнер коллекционері Гарри Фулд Сениордың мұрагерлеріне ортағасырлық екі панельді қайтарды. 1940 жылы итальян суретшісі Джованни ди Паолоның "Сент-Клэрге киім кигізу" және "Сент-Клэр кемеден құтқару" (шамамен 1455 ж.) панельдері өнер саудагері Карл Бүмминг арқылы сол кезде Кайзер Фридрих мұражайы деп аталған мұражайға қосылды. 2020 жылы Берлиндегі "Gemäldegalerie" Ганс Пуррманның мұрагерлеріне нацистердің қуғынына ұшырағаннан кейін өмір көрісінен айырылғаннан кейін коллекциясынан жұмысты сатуға мәжбүр болған Ганс Бальдунг Гриеннің 16 ғасырға жататын суретін қайтарды.
The collection was first opened to the public in 1830, on completion of construction of the Royal Museum, now called the Altes Museum ("Old Museum"), designed by Karl Friedrich Schinkel and sited by the Lustgarten opposite the Royal Palace on the other side of Unter den Linden. The paintings occupied the upper floor with the collection of antiquities on the lower. At this point, the collection contained nearly 1200 paintings, with a core of 160 from the 17th century collection of Marchese Vincenzo Giustiniani, bought in Paris in 1815. An even more important purchase was 677 paintings from the collection formed in Berlin by the English merchant Edward Solly, which were acquired in 1821; Solly was an early collector of Italian Trecento and Quattrocento paintings and Early Netherlandish painting. Purchases continued throughout the 19th century, with 345 works acquired during the inaugural directorship of Gustav Friedrich Waagen from 1830 to 1868, though paintings competed with antiquities for rather reduced purchasing budgets. After Berlin became the capital of the new German Empire in 1871 the funds available greatly increased, and purchases accelerated, as Berlin strove to catch up with the greatest European collections. In 1874 the collection acquired the best of the collection of mostly north European art formed by the industrialist Barthold Suermondt of Aachen after his business collapsed. This was handled for the museum by the art historian Wilhelm von Bode, who had joined in 1872, and was to be the Berlin Museums' greatest Director. He headed the sculpture collections from 1883, then the paintings from 1890, becoming general head of the Berlin Museums from 1890 to 1920. A specialist in Rembrandt and Dutch painting, he made very significant additions in those areas but did not neglect Italian painting. His leadership marked the rise of the Gemäldegalerie to international prominence. In 1904 the Gemäldegalerie moved to the newly built Kaiser Friedrich Museum, now the Bode Museum, where the collection continued to expand. The museum was badly damaged during World War II, but most of the collection survived the war in shelters across Germany. At the end of the war, however, 400 works that were regarded as too large to take to the remoter hiding places were destroyed in a fire in a Flak tower that served as a bomb shelter. Many important altarpieces and other large works were lost, and the collection remains short of very large works compared to the other major European collections. Furthermore, several hundred paintings were looted by Russian or American soldiers or confiscated by the Red Army and never returned, although in June 2006 a small painting by Alessandro Allori, missing since 1944, was returned by the British journalist Charles Wheeler, who had picked it up at the end of the war in Berlin. The surviving collection was divided between East Berlin (mostly at the Bode Museum on Museumsinsel) and West Berlin in Berlin Dahlem, where from the 1950s they were housed in a building originally used for the Asiatic collections, built in 1923, with post war additions. Purchases for the West Berlin collection eventually resumed after the war, with Dutch Golden Age painting, Italian Baroque painting, and the creation of a small section for English painting being priorities for successive directors before the Re unification of Germany. In 1992 the museum administrations of East and West were re united, but uniting the collections physically took longer. The current building on the Kulturforum was completed in 1998, and displays some 1,250 paintings, although yet another move currently seems likely (see below). Other works are displayed elsewhere, as the museum forms part of the Berlin State Museums and does not own a distinct collection as most museums do. For example, L'Enseigne de Gersaint, or "Gersaint's Shopsign", (1720), a famous painting by Jean Antoine Watteau, is displayed with other works in the appropriate setting of Charlottenburg Palace. The whole collection of Old Master Western paintings in the Berlin State Museums is usually said to be around 3,000. In 1999 the Gemäldegalerie restituted to the heirs of the Jewish art collector Federico Gentili di Giuseppe a painting by Giovanni Battista Tiepolo, entitled Rinaldo Abandoning Armida. Gentili di Giuseppe's art collection had been plundered by Nazis and disposed of via a series of Paris sales in 1942; the Gemäldegalerie had acquired it from the French art dealer Cailleux, in 1979. In 2019, Berlin's Gemäldegalerie (Old Master Gallery) returned two late medieval panels to the heirs of a famous Jewish art collector Harry Fuld Senior who had been looted by Nazis. In 1940 the panels by the Italian artist Giovanni di Paolo, The Clothing of St. Clare By St. Francis, and St. Clare Rescuing the Shipwrecked, (c 1455), were acquired via the art dealer Carl Bümming by what was then called the Kaiser Friedrich Museum. In 2020 Berlin's Gemäldegalerie restituted a 16th century painting by Hans Baldung Grien to the heirs of Hans Purrmann was forced to sell the work from his collection after losing his livelihood due to Nazi persecution.