Герхард Фрей: Германиялық баспагер, бизнесмен және саясаткердің өмірі мен қызметі
Gerhard Frey (politician)
Герхард Фрей: неміс баспагері, бизнесмен және саясаткер. 1971 ж. құрылған «Deutsche Volksunion» партиясының негіз қалаушысы және қаржы демеушісі. Өмірбаяны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс баспашысы, кәсіпкер және саясаткер Герхард Майкл Фрей (18 ақпан 1933 – 19 ақпан 2013) – неміс баспашысы, кәсіпкер және саясаткер. Ол 1971 жылы өзі құрған «Дойче Фольксюнион» оңшыл партиясының төрағасы және бас қаржы демеушісі болды. 2009 жылдың қаңтар айында төрағалық лауазымынан қанағаттанды.
German publisher, businessman and politician
the publisher
Gerhard Michael Frey (18 February 1933 – 19 February 2013) was a German publisher, businessman and politician. He was the chairman and main financial backer of the right wing party Deutsche Volksunion, which he founded in 1971. He resigned as chairman in January 2009.
Өмірбаян
Герхард Фрей 1933 жылғы 18 ақпанда Шам қаласында дүниеге келген. Ол құқық тағылымдарын оқыған. 1960 жылы Фрей докторлық диссертациясын қорғап (Dr. rer. pol.), Австрияның Грац университетінен ғылым кандидаты атағын алған. Оның диссертациясы Австрия мен Германия арасындағы сауда қатынастарын зерттеуге арналған. Ол Регина Фрейге үйленген, олардан төрт бала дүниеге келген. Оның қызы Микаэла (1965 жылы туған) – адвокат, ұлы Герхард кіші (1969 жылы туған) – заңгер. Фрей 2013 жылғы 19 ақпанда, 80 жасқа толу күнінен кейін Мюнхен қаласына жақын Грэфелфингте қайтыс болды. Ғалым Кас Мудде Фрейді «соғыстан кейінгі Германияның оңшыл экстремистік ағымындағы ең ықпалды тұлғалардың бірі» және «бірнеше газеттің иесі және баспагері» болған «көп миллиондық медиа магнаты» деп сипаттады. Фрей 1959 жылы оңшыл «Deutsche Soldaten Zeitung» газетін басқаруға көшкен, кейін оны «National Zeitung» деп атады және газет таралымын 1958 жылы 27 500-ден 1967 жылы 131 000-ға дейін арттырды. Газет беттерінде тарихи ревизионизм мен Израильге қарсы мақалалар жиі жарияланды. 1967 жылы ол Израильді қолдайтындарды «үстел басындағы кісі өлтіруші» (Schreibtischtäter) деп атады, олардың пікірінше, осылайша сол жерде жасалған қылмыстарға серік болу қаупіне ұшырайды. Фрей көбінесе жомарт емес адам ретінде танымал болған, бірақ партиялық шараларында Дэвид Ирвингті шақырып, оған жомарт сыйлықтар жасаған және жалға алынған люкс автомобильмен қамтамасыз еткен. «National Zeitung» газетіндегі жарнаманың көп бөлігі Фрейдің басқа бизнесіне қатысты болғандықтан, әдеттегіден көп ақша Фрейге қайтарылған. Осындай бизнеске «Deutsche Reisen» саяхат агенттігі және кітаптар, медальдар мен тулар сататын «Deutscher Buchdienst» кірген. Фрейдің «DVU» партиясы оның қаржылық тәуелділігіне байланысты «Фрей партиясы» деп аталған. «Irish Times» газеті 1998 жылғы Саксония-Анхальт штатындағы сайлауда партияның жетістігінен кейін «DVU» партиясын «нағыз саяси партия емес, миллионердің қауіпті ойыншығы» деп сипаттады, партиялық құрылымы болмаған. Ол кезде Фрейдің жеке капиталы 500 миллион герман маркасынан асып кеткені бағаланған. Фрей консервативті саясаткерлермен, мысалы, 1977-1978 жылдары Баварияның ішкі істер министрі Альфред Зайдльмен, сондай-ақ Еуропалық оңшыл және ұлтшыл лидерлермен, Жан-Мари Ле Пен мен Владимир Жириновскиймен жақсы қарым-қатынаста болды, бірақ басқа неміс оңшыл лидерлерімен қарым-қатынасы оңай болған жоқ, олар оның қаржылық күші оларды басып тастауы мүмкін деп қорқып жүрген.
Gerhard Frey was born on 18 February 1933 in Cham. He studied law. In 1960 Frey received his PhD (Dr. rer. pol.) from the University of Graz, Austria. His dissertation was a study of the trade pattern between Austria and Germany. He was married to Regine Frey, with whom he had four children. His daughter Michaela (born 1965) is an attorney, his son Gerhard Jr. (born 1969) is a lawyer. Frey died on 19 February 2013, the day after his 80th birthday, in Gräfelfing near Munich. The scholar Cas Mudde described Frey as "One of the most influential people in the German post war extreme right scene" and a "multi millionaire media czar who owns and publishes several newspapers". Frey took control of the far right Deutsche Soldaten Zeitung in 1959, later renamed National Zeitung, and raised the paper’s circulation from 27,500 in 1958 to 131,000 in 1967. The paper frequently published historical revisionist and anti Israel articles. In 1967 it used the term desk murderer (Schreibtischtäter) referring to people who support Israel as, in its view, they thereby take the risk to become accomplices in crimes committed there. Frey has been described as rarely generous, except at his party functions where he hosted David Irving, whom he paid generously and provided a hired luxury car for. A large amount of advertising in National Zeitung were for Frey's other businesses, thus more money than usual went back to Frey. Such businesses included Deutsche Reisen, a travel service, and the Deutscher Buchdienst, selling books, medals and flags. Frey's party, the DVU, was described as the "Frey Party" because of its financial dependency on him. The Irish Times, after the party's success in the 1998 Saxony Anhalt state elections, described the DVU as "less a political party than the dangerous plaything of a millionaire", without any real party structure. At the time, Frey's personal fortune was estimated to be in excess of DM 500 million. Frey enjoyed good relations with some conservative politicians like Alfred Seidl, interior minister of Bavaria 1977 78, with European far right and right wing leaders like Jean Marie Le Pen and Vladimir Zhirinovsky but his relationship with other German far right leaders was less friendly as they feared his financial power could overwhelm them.