Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1733 жылы Джованни Баттиста Перголезидің операсы «Қызметші қызға айналған» (La serva padrona) – Геннаро Федериконың либреттосына, Жакопо Анжелло Неллидің пьесасы негізінде жазылған 1733 жылғы интермеццо. Ол шамамен 40 минуттық, екі бөлімнен тұрады және овертурасыз. Бұл опера Перголезидің «Il prigionier superbo» операсының актілері арасында сахналаған жеңіл ойын-сауық ретінде жазылған. Нақтырақ айтқанда, екі бөлім де бір киім-шешім бөлмесінде, үш актілік операның үзілісінде орындалып, өз орындарында отырған көрермендерді көңіл көтеру үшін қойылған. Федериконың либреттосын 1781 жылы Джованни Паизиелло да музыкаға қосты.
1733 opera by Giovanni Battista Pergolesi
La serva padrona, or The Maid Turned Mistress, is a 1733 intermezzo by Giovanni Battista Pergolesi (1710–1736) to a libretto by Gennaro Federico, after the play by Jacopo Angello Nelli. It is some 40 minutes long, in two parts without overture, and was written as light hearted staged entertainment between the acts of Pergolesi's serious opera Il prigionier superbo. More specifically each of the two parts, set in the same dressing room, played during an intermission of the three act opera to amuse people who remained in their seats. Federico's libretto was also set by Giovanni Paisiello, in 1781.
Өнер тарихы
La serva padrona және онымен байланысты opera seria 1733 жылдың 6 қыркүйегінде Сан-Бартоломео театрында тұңғыш рет қойылды. Бұл өткен жылы Неапольде болған жер сілкінісінен кейін барлық театрлар жабылып, театр қайта ашылғаннан кейінгі алғашқы қойылым болды. Екеуі де бірнеше күн бұрын Брансвик-Вольфенбюттельдік Елизавета Кристинаның туған күніне арналған еді. Il prigioniero superbo замандастарына ұнамағанмен, композитордың туған қаласы Джесиде бірнеше рет сахналанды және 1997, 1998 және 2009 жылдары жазылды, соңғысы түсірілімге алынды. Алайда, La serva padrona бірден үлкен сәттілікке ие болып, жеке тұрған туындыға айналды. Көрермендер оны жақын кейіпкерлерінің арқасында тартымды деп тапты: ашкөз қызметші мен қартайған қожайын арасындағы қарым-қатынас. Одан да маңыздысы, ол опера буффа жанрының үлгісі болды және барокко мен классикалық дәуірлерді байланыстыратын ерекше туынды саналды. Жаңа финалмен француз тіліндегі нұсқасы атақты Querelle des Bouffons дау-жанжалына түрткіс болды.
La serva padrona and the opera seria it punctuates were premiered at the Teatro San Bartolomeo on 6 September 1733, the first performances there after an earthquake the previous year in Naples had closed all theatres. Both were written for the birthday of Holy Roman Empress Elisabeth Christine of Brunswick Wolfenbüttel a few days earlier. Il prigioniero superbo was unsuccessful in its day but has been staged in the composer's home town of Jesi several times and recorded there in 1997, 1998 and 2009, being filmed during the latter year. But La serva padrona was an immediate hit and became its own stand alone work. Audiences found it appealing for its relatable characters: wily maid versus aging master. More significantly it became a model for the opera buffa genre and a quintessential piece bridging the Baroque and the Classical periods. With a new finale its French version provided the catalyst for the infamous Querelle des Bouffons.
Ұпайлар
Операның ноталары әртүрлі. Эдвин Ф. Кальмустың бір нұсқасында көптеген маңызды бөліктер жіберіліп, қате ноталар мен көптеген сөйленетін диалогтар бар. Boosey & Hawkes Сеймур Барабтың опереттаға бейімдеуін ұсынады, бұл нұсқада әуенді сермеу өте қарапайым және көптеген сөйленетін диалогтар бар. Casa Ricordi операны толығымен әнмен орындалатындай ұсынады; ол ең көп қолданылатын нұсқа болып табылады. W. W. Norton & Company толық нотадан үзінділерді (скрипкалар мен континуо үшін) қамтиды, олар Ricordi нұсқасынан көптеген мелодиялық айырмашылықтарға ие, бірақ Зигмунд Нимсгернмен жасалған жазбамен сәйкес келеді.
The scores of the opera vary. Edwin F. Kalmus has one with massive omissions, wrong notes, and much spoken dialogue. Boosey & Hawkes has the score in an operetta adaptation by Seymour Barab, with highly simplified accompaniment and much spoken dialogue. Casa Ricordi presents the opera as sung through; it is the version most used. W. W. Norton & Company includes excerpts of the full score (for strings and continuo) that have numerous melodic differences from the Ricordi edition but correlate with the recording with Siegmund Nimsgern.