Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Етқоректілер түрі
Species of carnivore
Шығыс нүктелі сканк (Spilogale putorius) – Солтүстік Америкада, АҚШ-тың орталық және оңтүстік-шығыс бөліктерінде, сондай-ақ Канада мен Мексиканың шағын аудандарында кездесетін кішкентай, салыстырмалы түрде жіңішке денелі сканк. Шығыс нүктелі сканк – өте кішкентай сканк, ол жақсы өскен ағаш тиінінен артық емес. Оның дене пішіні жолақты сканкқа қарағанда көбірек күзенге ұқсас. Шығыс нүктелі сканктың арқасында төрт үзіліс сызықтары бар, бас сүйегінің ұзындығы... Ол басқа сканктарға қарағанда әлдеқайда белсенді. Оның жыртқыштары басқа сканктарға тән (ірі мысықтар, бобкаттар, сұлулар, адамдар және т.б.). Қыс айларында жер астындағы қуыста сегіздей сканк бірге тұруы мүмкін. Ол сонымен қатар ағашқа өрмелеп, олардың арасында паналауға да қабілетті. Шығыс нүктелі сканк орман шеттері мен жоталы далалық шалғынды жерлерді, әсіресе жартастар мен бұталардың шоғырлары бар жерлерді ұнатады. Батыс аймақтарда ол көбінесе орманды бұталар мен орманды жерлер бар жағалау бойындағы жолақтарға тәуелді. Ағаш қоршаулар, ерекше участақтар және тастап кетілген шаруашылық ғимараттары да маңызды мекендеу ортасы болып табылады.
The eastern spotted skunk (Spilogale putorius) is a small, relatively slender skunk found in North America, in the central and parts of the southeastern United States and in small areas of Canada and Mexico. The eastern spotted skunk is a very small skunk, no larger than a good sized tree squirrel. Its body is more weasel like in shape than the more familiar striped skunk. The eastern spotted skunk has four broken stripes on its back, Skull length is
It is much more active than any other type of skunk. It has mostly the same predators as any other skunk (big cats, bobcats, owls, humans, etc.). Up to eight skunks may share an underground den in the winter. It can also climb and take shelter in trees. The Eastern spotted skunk seems to prefer forest edges and upland prairie grasslands, especially where rock outcrops and shrub clumps are present. In western counties, it relies heavily on riparian corridors where woody shrubs and woodland edges are present. Woody fencerows, odd areas, and abandoned farm buildings are also important habitat.
Сипаттама
Шығыс нүктелі сканкінің денесі кішкентай, мысықша денелі, жұқа, тығыз қара түкпен жабылған, үстінде 4-6 үзіліс-үзіліс ақ жолақтары бар. Екі жолақ дененің ортасынан, ал төрт жолақ басының арт жағынан құйрығына дейін бойлай орналасқан. Екі жағында да, екі бетінде де, сондай-ақ құйрығының ұшында ақ дақтар кездеседі. Бұл апосемалық түс схемасы деп аталады және ол хищниктерге ескерту ретінде қызмет етеді деп саналады. Шығыс нүктелі сканкінің денесінің ұзындығы , ал құйрығының ұзындығы , осының нәтижесінде жалпы ұзындығы құрайды. Аяқтары ұзын, ал алдыңғы аяқтарындағы тырнақтары шамамен ұзын, ал артқы аяқтарындағы тырнақтары шамамен ұзын. Аяқтарының табанында өрмелеуге көмектесетін төсемдер бар. Алдыңғы аяқтарының үлкен тырнақтары сканкіге қазуға және жемтігін ұстауға көмектеседі. Ересектердің жалпы дене салмағы құрайды.
The eastern spotted skunk has a small weasel like body with fine, dense black fur that has 4 to 6 broken, white stripes. Two of the stripes are located at the median of the body and four stripes are placed on the side running from the back of the head to the rear. White markings are present on both cheeks, as well as on the tip of the tail. This is known as an aposematic fur pattern and is thought to act as a warning to predators. The typical body length of eastern spotted skunks is with a tail length from , resulting in a total length of The feet are long, and the forefeet have claws approximately long, while the hind feet have claws that are around The feet are equipped with pads on the soles that aid in climbing. The large claws of the forefeet help the skunk dig and grasp prey. The total body weight of adults ranges from .
Мінез-құлық
Шығыс нүктелі скункс - өте құпия және жасырын жаратылыс, сондықтан адамдар оларды көру өте сирек кездеседі. Олар түнгі жануарлар және ыстық, ылғалды түндерге қарағанда құрғақ, салқын түндерде көбірек белсенді болады. Бұл скункстар қыстамайды, бірақ қатты ыстық жазды немесе суық қысты бастан өткергенде белсенділігін күрт азайтады. Әдетте, ана скункс бір ретте 4-5 балалай (бала скункс) туады. Жаңа туған скункстардың толыққанды ересек скунксқа айналуына 12 апта, ал өзін қорғау үшін скункс мускусын дамытуына 2 ай уақыт қажет.
Eastern spotted skunks are quite secretive and elusive creatures, and it is a rarity for humans to see them. They are also nocturnal and tend to be more active during dry cool nights rather than warm wet nights. Although these skunks do not hibernate, they do tend to greatly reduce their activity when enduring intensely warm summers or very cold winters. On average the female skunk gives birth to 4–5 baby skunks (kits) at a time. It takes twelve weeks before newborn skunks will become fully developed into adult skunks and two months before they develop skunk musk to use as self defense.
Қорғау
Шығыс нүктелі сканк бірнеше штаттарда, әсіресе Орта батыста (Минесота және Висконсин сияқты) қоныстану саны күрт азайды. Санның азаю себебі әлі анықталған жоқ, бұл қызық, себебі бұл түр адам қонысына өте жылдам бейімделіп, 20 ғасырдың екінші жартысына дейін аулау үшін жиі ұсталған. Одан бұрын олар жиі шаруашылық жерлерде кездесетін, қоралардың қабырғаларының астында қуыстар қазып, сақталған астыққа тартылған тышқандарды аулап жейтін. Минесота штатында 1949 жылы ауланған сканктардың саны ең жоғары деңгейге жеткен, сол жылы ғана 19 400-ден астам сканк ауланды, ал келесі жылдары штат бойынша ауланған сканктардың саны күрт төмендеді. Пестицидтердің қолданылуы, шаруашылық техникаларының жаңартылуы, сканктарды көптеп аулау, қоралардың және басқа да адам жасаған құрылыстардың біріктірілуі – барлығы шығыс нүктелі сканктардың санына кері әсер еткен деп саналады. Нәтижесінде, бұл түр бірнеше Орта батыс штаттарында жойылып қалған болуы мүмкін және жалпы алғанда осы аймақта азайып келеді. АҚШ-тың шығыс бөлігінде де, мысалы Пенсильванияда, оның саны төмендеп жатыр. Азаймаған жерлерде шығыс нүктелі сканк сирек кездеседі, бірақ Оңтүстік Флоридада кең таралған. Алабама, Каролина және Вирджиния штаттарында жүргізілген халықтық сараптамаға сәйкес, Аппалачи нүктелі сканкы (S. p. putorius), атаулы түршесі, 2014 және 2020 жылдар аралығында жылына шамамен 3% төмендеген, ал өлім көрсеткіші шамамен 50% құрады. Барлық ареалда өлімнің басты себебі құстардың шабуылдары болды, бірақ Солтүстік Каролинада иттердегі аурудың пайда болуы бірнеше күн ішінде белгіленген (және белгісіз) сканктардың жартысын өлтірді.
The eastern spotted skunk has seen sharp declines in populations from several states, particularly those in the Midwest (such as Minnesota and Wisconsin). The exact reason behind the decrease in numbers is not known, which is puzzling considering the species was very quick to adapt to human settlement, and was commonly trapped up until the second half of the 20th century. Before then, they were frequently seen on farmlands, and were known to dig burrows under the sides of barns and prey on mice that were attracted to stored grains. In Minnesota, after a peak in the number of reported trapped specimen in 1949, during which over 19,400 spotted skunks were taken in that year alone, yearly reports of trapped spotted skunks in that state sharply fell in the following years. Pesticide use, modernization of farming techniques, over trapping and consolidation of barns and other man made structures are all believed to have had a negative effect on eastern spotted skunk populations; as a result, it has become possibly eradicated from several midwestern states, and on the whole is declining in that region. It is also declining in parts of the eastern US, such as Pennsylvania. Where it is not declining, the eastern spotted skunk is uncommon, although it remains common in Southern Florida. According to a population survey done in Alabama, the Carolinas, and Virginia, the Appalachian spotted skunk (S. p. putorius), the nominate subspecies, underwent a decline of about 3% per year between 2014 and 2020, with about a 50% mortality rate; predation from owls constituted the main reason for mortality throughout most of the range, but in North Carolina, a canine distemper outbreak killed half the marked (and a few unmarked) individuals over a few days.