Атлантикалық Одақ: Демократиялық елдердің федералдық бірлесу идеясы
Atlantic Union
Атлантикалық Одақ: 1939 ж. К. Стрейт ұсынған демократиялық елдердің федералдық одағы туралы. Конгресте талқыланды, бірақ іске аспады. Тарихы мен мақсаты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кларенс Стрейттің әлемнің жетекші демократиялық елдерін федеративтік одаққа біріктіру жөніндегі ұсынысы. К.К. Стрейттің 1939 жылғы ұсынысы.
Clarence Streit's proposal to unite the world's leading democratic nations into a federal union
C. K. Streit's 1939 proposal
"Атлантикалық одақ" – журналист Кларенс Стрейт 1939 жылы алғаш ұсынған, әлемнің жетекші демократиялық елдерін АҚШ Конституциясы бойынша 1789 жылы біріккен он үш штат сияқты федеративтік одаққа біріктіру туралы ұсыныстың ең көп таралған атауы.
Atlantic Union was the most common name for the proposal, originally advanced by journalist Clarence Streit in 1939, to unite the world's leading democratic nations into a federal union, in much the way the thirteen states united in 1789 under the U. S. Constitution.
Тарих
Көптеген жылдар бойы Атлантикалық одақ туралы резолюция АҚШ Конгресінің әрбір сессиясында таныстырылды, оны бас демеушілер ретінде Пол Финдли, Дональд Фрейзер және Моррис Удалл ұсынды, ол "Атлантикалық конвенция" деп аталды, оның жақтастары елдерге ратификацияға жіберу үшін конституция жобасын әзірлеуді үміттенеді. 1960 жылы резолюция, ақыры қабылданды және конвенция өтті, бірақ концепцияны қолдамаған президент Линдон Б. Джонсон федерацияны жақтағандарды АҚШ делегаттары ретінде тағайындамады, сондықтан конвенциядан тек "көбірек ынтымақтастыққа" шақыратын жалпылама резолюция ғана шықты. Атлантикалық одақ идеясы Сесил Родс есімді ағылшынның ойынан туды. Осы мақсатта ол "Родос" қорын құрып, дарынды жас америкалықтардың Англияда білім алуына мүмкіндік берді. 1939 жылы Родос стипендиаты Кларенс Стрейт "Енді одақ" атты кітап жазды, онда АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы одақтан бастап, аймақтық одақтар арқылы толық әлемдік одаққа қадамдық жолмен ұсынылды. Американың барлық жерінде комитеттер құрылды, және мырза Стрейт екі миллионнан астам америкалықтың Ұлыбританиямен одақтасуды сұрап петицияға қол қойғанын хабарлады. Стрейттің өзінің сөзімен айтқанда, қазір Батыс Еуропаны қамтитын Атлантикалық одақ – жалқы әлемдік үкіметке жасалған алғашқы қадам болды: "Ол [Union Now] әлемдік үкіметтің қажеттігін жариялады және АҚШ-тан басқа ешбір елдің оған мұқтаждығы жоқ деді". Өмірінің бар сағатында коммунистер мен социалистердің жақын серігі болған Стрейттің коллективизмге қарсылығы болған жоқ. Ол "Union Now" кітабында былай деді: "Демократия адамзатқа капитализм мен коллективизмді еркін таңдауға ғана мүмкіндік бермейді, сонымен қатар марксистік үкіметтерді де қамтиды". Стрейт өзінің жарияламаларында: "Батыс Еуропаның кейбір демократиялық елдерінде социализмнің өркендеуі біздің олармен федерация құруымызға кедергі келтіре ме?" – деген сұрақ қояды. Ол: "Жоқ!" – деп нақты жауап береді. 1949 жылдың наурыз айында Федералдық одақ "Атлантикалық одақ комитеті" деп аталатын саяси әрекеттер бөлімін құрды. Бұл комитеттің алғашқы президенті – Жоғарғы соттың бұрынғы судьясы Оуэн Дж. Робертс, ол ұлттық егемендікті "мағынасыз сөз" деп есептейді. Атлантикалық одақ жөніндегі жұмыстарды "Стрейт кеңесі" жүзеге асырып жатыр.
For many years an Atlantic Union Resolution was introduced every session in the U. S. Congress, by Rep. Paul Findley, Donald Fraser, and Morris Udall as the lead co sponsors, to call an "Atlantic Convention" which its proponents hoped would draft a constitution to be submitted for ratification to the countries represented. In 1960, the resolution finally passed and the convention was held, but President Lyndon B. Johnson, who was not a supporter of the concept, did not appoint supporters of federation as the U. S. delegates, so nothing came of the convention except a broadly worded resolution calling for "greater cooperation". The idea of Atlantic Union had its origin in the fertile brain of an Englishman named Cecil Rhodes. To this end he established the Rhodes Foundation, providing for the education in England of bright young Americans. In 1939, a Rhodes Scholar named Clarence Streit wrote a book called Union Now, which advocated a gradual approach to final world union by way of regional unions, starting with the union between the US and Britain. Committees were set up all over America, and Mr. Streit reported that over two million Americans had signed petitions asking for union with Britain. In Streit's own words, the Atlantic Union, now expanded to include Western Europe, was the first step towards total world government: "It [Union Now] proclaimed the need of world government and insisted that no country needed this more urgently than the United States." Streit, who has been a close associate of Communists and socialists all his adult life, had no hostility towards collectivism. He said in Union Now: "Democracy not only allows mankind to choose freely between capitalism and collectivism, but it includes Marxist governments." In his pamphlets Streit asks the question: "Does the rise of socialism in some Western European democracies prevent our federating with them?" He answers with an emphatic "No!" In March 1949, Federal Union set up a political action unit called the Atlantic Union Committee. The first president of this Committee was former Supreme Court justice Owen J. Roberts, who said he considers national sovereignty a "silly shibboleth." The work for Atlantic Union is being worked towards by the Streit Council.