Кіріспе

"Дене суретшісі" - Дон ДеЛиллоның 2001 жылы жазған новелласы. Ол жас өнерпаз Лорен Харткенің, одан әлдеқайда үлкен күйеуінің өзіне-өзі қол жұмсауынан кейін күйреу және қайғы кезеңдерін зерттейді. Новелла кейде Лорен күйеуі қайтыс болғаннан кейін үйдің жоғарғы қабатындағы бөлмеде жасырынып отырған түсініксіз бір тұлғаның пайда болуына байланысты әуесқойлардың қызығушылығын тудыратын оқиға ретінде сипатталады.

Сюжеттің қысқаша мазмұны

Лорен Хартке және оның күйеуі, режиссер Рей Роблс Нью-Йорк қаласының сыртындағы оқшау үйде тұрады. Олар таңғы асқа дейін аздап сөйлеседі, кейін Рей машинамен жүре бастайды. Сол күні таңертең Рей өзінің бірінші әйелімен Манхэттендегі пәтерінде өзін-өзі атып өлтірген күйі табылды. Кейін Рейдің өмірінің жиі екіжақты мәліметтерін, оның депрессиялық тарихы мен Лореннің Рейдің үшінші әйелі болғаны туралы некролог жазылған. Қайғылы Лорен достары мен туыстарының кеңестеріне қарамастан үйде жалғыз қалады. Ол уақытша әлемнен және өз денесінен ажыратылады, жиі және түсініксіз дежа-вуды бастан кешіреді. Лорен келесі сағаттарды, күндерді және апталарды осы байланыссыздықты зерттеумен өткізеді. Ол өзінің тәнін орындау үшін әзірлеген "дене жұмысының" аэробика және созу әдістерін қолданады. Лорен күнделікті рәсімдерді орындайды, мысалы, отын шауып, бірнеше сағат бойы Финляндияның Котка қаласында жолдың веб-камерасы арқылы түсірілген бейнелерін бақылайды. Бір күні таңертең Лорен үйдің жоғарғы қабатынан бір шу естіп алады. Ол үйдің жоғарғы қабатына шығып, барлығын тексеріп шықты. Лорен келесі күні қайтадан жоғары көтеріледі. Бұл жолы ол бір бөлмеде отырған ер адамды табады. Ол әр кезде кейіпкердің келбеті өзгеріп тұрады. Лорен оны Мистер Таттл деп атайтын бұл жасы жоқ адам өзінің шығу тегі туралы анық емес; ол Лорен мен Рейдің өзін-өзі өлтіруінен бұрын өткен әңгімелерін қайталайтын үзінділерде ғана айтады. Бұл эхолар өте таңғажайып, олар дене қимылдары мен интонацияларды қамтиды, Лорен оны үйге алып кіруге, жууға және оны саудаға шығаруға мәжбүр етеді, бұл кезде ол өзінің "ескертулерінің" көзін, яғни Лорен мен оның қайтыс болған күйеуінің арасындағы сөйлесулерді іздеуге тырысады. Лорен үйінде Мистер Таттлдың болуын өңдейді, сонымен бірге өзінің дене өнерін жалғастырады, өз практикасы арқылы егжей-тегжейлі, кейде күнделікті көркем ұстанымдардың йогикалық / кинезиологиялық сериясы, ақырында оның терең жоғалтуының сублимациясымен толығады. Мистер Таттл Рейдің сөздерін "каналға" түсіргендіктен, Лорен оны марқұм күйеуінің аватары ретінде көруге кіріседі, ал оған деген сүйіспеншілігі жыныстық қатынасқа дейін жетеді. Мистер Таттл Лорен мен Рейдің арасындағы әңгімені қайталайды, Рей әйелімен Манхэттенге қарай сапар шегіп, өзін-өзі атып өлтіреді. Көп ұзамай мырза Таттл жоғалып кетеді. Бірнеше уақыт іздегеннен кейін, Крикор мистер Таттлдің дауысын сіңіріп алған сияқты көрінеді, ал Лореннің досы Мариелланың мақаласында Лореннің дене суретшісі ретінде "өңдеуін" қамтитын спектакльді қабылдағаны анықталады. Айтылыс аяқталғанда, Лорен ерлі-зайыптылардың үйінде қайғыруын жалғастырады, ал үй иесі келіп, үйде сақталған шкафты алып келуге болатынын сұрайды. Осы сапардан кейін Лорен қайғысын өңдеуді жалғастырады, бұл психикалық күй мәтіннің барлық бөлігінде қайталану / баяндаудың табандылығында көрінеді.

Фильм

2014 жылдың желтоқсан айында Variety басылымы француз режиссері Бенуа Жакко осы романды киноға бейімдеуді жоспарлап отырғанын хабарлады. Фильм "À jamais" (немесе ағылшын тілінде "Ешқашан") деп аталады және 2016 жылдың 9 қыркүйегінде 73-ші Венеция халықаралық кинофестивалінде тұңғыш рет көрсетілді, содан кейін 2016 жылғы Торонто халықаралық кинофестивалінде де көрсетілді.