Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса Сара Бланш Свит (18 маусым 1896 – 6 қыркүйек 1986) – американдық нұсқаусыз фильмдерде ойнаған актриса, карьерасын киноиндустрияның алғашқы күндерінде бастаған.
American actress
Sarah Blanche Sweet (June 18, 1896 – September 6, 1986) was an American silent film actress who began her career in the early days of the motion picture film industry.
Ерте өмір
Сара Бланш Свит (бірақ оның Сара есімі сирек қолданылды) 1896 жылы Иллинойс штатының Чикаго қаласында дүниеге келді. Ол биші Перл Александр мен шарап сатушы Гилберт Джоэл Свиттің қызы болды. Актерлер Антрим мен Гертруд Шорт Бланштің туыстары еді. Оның анасы оның нәресте кезінде қайтыс болды, оны анасының анасы Кора Бланш Александр тәрбиеледі. Он жыл өткен соң Свит Д.У. Гриффит режиссерлік еткен фильмде Бэрримордың ұлы Лайонелмен бірге түсті. 1909 жылы ол режиссер Д.У. Гриффитпен келісімшарт бойынша Biograph Studios-та жұмыс істей бастады. 1910 жылға қарай ол өткен жылы Гриффит үшін жұмыс ілеген Мэри Пикфордқа қарсылас болды.
Born Sarah Blanche Sweet (though her first name Sarah was rarely used) in Chicago, Illinois in 1896, she was the daughter of Pearl Alexander, a dancer, and Gilbert Joel Sweet, a wine merchant. The actors Antrim and Gertrude Short were cousins of Blanche. Her mother died when she was an infant, and she was raised by her maternal grandmother, Cora Blanche Alexander. A decade later, Sweet acted with Barrymore's son Lionel in a D. W. Griffith directed film. In 1909, she started work at Biograph Studios under contract to director D. W. Griffith. By 1910, she had become a rival to Mary Pickford, who had started for Griffith the previous year.
Жұлдыздық атаққа қол жеткізу
Свит өзінің энергиялы, тәуелсіз рөлдерімен танымал болды, бұл «идеалды» Гриффит типіндегі осал, көбінесе нәзік әйелдік бейнесіне қайшы келеді. Көптеген басты рөлдерден кейін, оның ең маңызды фильмі 1911 жылғы Гриффиттің «Лондейл операторы» триллері болды. 1913 жылы ол Гриффиттің алғашқы көркем фильмі «Бетхулияның Джудитінде» ойнады. 1914 жылы Гриффит Свиттің кандидатурасын «Ұлт тууы» (1915) эпопеясындағы Элси Стоунмен рөліне қарастырды, бірақ бұл рөл Лилиан Гишке берілді. Сол жылы Свит Гриффитпен жолдарын айырды және Paramount (кейін Famous Players–Lasky) студиясына, олар оған одан да жоғары жалақы төлей алатындықтан қосылды. Biograph компаниясы актерлердің есімдерін жариялаудан бас тартқандықтан, британдық дистрибьютор М. П. Сэйлс Свитті Дафни Уэйн ретінде таныстырды. 1910 жылдары Свит мансабын жалғастырып, фильмдерде көптеген маңызды рөлдерді ойнады және халық арасында танымал болды. Ол көбінесе Сесил Б. Демилль мен Маршалл Ниланның фильмдерінде түсті және сол кездегі жетекші киносыншылар оны бүкіл нұрсылтау дәуіріндегі ең көрнекті актрисалардың бірі деп мойындады. Дәл Нейланмен жұмыс істеген кезінде олардың арасындағы қарым-қатынас жарияланды, бұл оның бұрынғы актриса Гертруда Бэмбриктен ажырасуына себеп болды. Свит пен Нилан 1922 жылы үйленді. Олардың одағы 1929 жылы Свит Ниланды үнемі адалдықтан айырып, таратылды. 1920 жылдардың басында Свиттің мансабы дамып, ол 1923 жылы Анна Кристинің алғашқы фильмдік нұсқасында ойнады. Бұл фильм Юджин О'Ниллдің пьесасының киноға түсірілген алғашқы нұсқасы болды. «The New York Times» газеті Свиттің ойыны туралы: «Бұл талапкер рөлде кез келген актриса одан да жақсы ойнайтынын көзге елестету қиын» деп жазды.
Sweet was known for her energetic, independent roles, at variance with the 'ideal' Griffith type of vulnerable, often fragile, femininity. After many starring roles, her landmark film was the 1911 Griffith thriller The Lonedale Operator. In 1913, she starred in Judith of Bethulia, Griffith's first feature film. In 1914, Sweet was considered by Griffith for the part of Elsie Stoneman in his epic The Birth of a Nation (1915), but the role went to Lillian Gish. The same year, Sweet parted ways with Griffith and joined Paramount (then Famous Players–Lasky) for the much higher pay that studio was able to afford. Because the Biograph company refused to reveal the names of its actors, the British distributor M. P. Sales billed Sweet as Daphne Wayne. Throughout the 1910s, Sweet continued her career appearing in a number of highly prominent roles in films and remained a publicly popular leading lady. She often starred in vehicles by Cecil B. DeMille and Marshall Neilan, and she was recognised by leading film critics of the time to be one of the foremost actresses of the entire silent era. It was during her time working with Neilan that the two began a publicized affair, which brought on his divorce from former actress Gertrude Bambrick. Sweet and Neilan married in 1922. The union ended in 1929 with Sweet's charging that Neilan was a persistent adulterer. During the early 1920s, Sweet's career continued to prosper, and she starred in the first film version of Anna Christie in 1923. The film is notable as being the first Eugene O'Neill play to be made into a motion picture. Of Sweet’s performance, The New York Times wrote: “It would be difficult to imagine any actress doing better in this exacting role.”
Келесі жылдары ол Нейлан режиссерлік еткен «Тесс д’Эрбервиллер» және «Спорттық Венера» фильмдерінде түсті. Свит жақын арада жаңа құрылған MGM-нің ең ірі жұлдыздарының бірі ретінде мансаптық кезеңін бастады.
In successive years, she starred in Tess of the d'Urbervilles and The Sporting Venus, both directed by Neilan. Sweet soon began a career phase as one of the newly formed MGM's biggest stars.
Дыбысты фильмдер және кейінгі мансабы
Суиттің мансабы дыбысты фильмдердің пайда болуымен тоқырады. Суит үш ғана сөйлейтін фильмде ойнады, соның ішінде оның "Шоу қызы Голливудта" (1930) фильміндегі жоғары бағаланған рөлі, содан кейін 1930 жылы зейнеткерлікке шығып, 1935 жылы сахна актері Реймонд Хакеттке үйленді. Олардың некесі Хакетт 1958 жылы қайтыс болғанға дейін сақталды. Суит өзінің актерлық мансабының қалған бөлігін радиода және Бродвейдегі екінші пландағы рөлдерде өткізді. Бірақ ақырында оның осы екі саладагы мансабы да сөніп, ол Лос-Анджелестегі дүкенде жұмыс істеуге мәжбүр болды. 1960 жылдардың соңында кино зерттеушілер оны Еуропаға шақырып, оның еңбектерін мойындады, осылайша оның актерлық мұрасы қайта жанданды. 1975 жылы ол кино өнеріне қосқан үлкен үлесі үшін Джордж Истман сыйлығымен марапатталды. 1980 жылы Суит Кевин Браунлоудың "Голливуд" деректі фильмінде көптеген сақталған үнсіз фильм жұлдыздарының бірі ретінде ұзақ сұхбат берді. Суит Энтони Слайдтың 1982 жылғы "Бланш Суиттің портреті" атты деректі фильмінің басты кейіпкері болды, онда ол өмірі мен мансабы туралы әңгімелейді. 1984 жылдың 24 қыркүйегінде Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайында Суитке арналған құрмет кеші өтті. Ол 1925 жылы түсірген "Спорттық Венера" фильмін көрсетті.
Sweet's career faltered with the advent of sound films. Sweet made just three talking pictures, including her critically lauded performance in Show Girl in Hollywood (1930), then retired in 1930 and married stage actor Raymond Hackett in 1935. The marriage lasted until Hackett's death in 1958. Sweet spent the remainder of her performing career in radio and in secondary stage roles on Broadway. Eventually, her career in both of these fields faded, and she began working in a department store in Los Angeles. In the late 1960s, her acting legacy was resurrected when film scholars invited her to Europe to receive recognition for her work. In 1975, she was honored with the George Eastman Award for distinguished contribution to the art of film. In 1980, Sweet was one of the many featured surviving silent film stars interviewed at length in Kevin Brownlow's documentary Hollywood. Sweet is the subject of a 1982 documentary by Anthony Slide, titled Portrait of Blanche Sweet, in which she talks of her life and her career. On September 24, 1984, a tribute to Sweet was held at the Museum of Modern Art in New York City. Sweet introduced her 1925 film The Sporting Venus.
Өлім
Свит 1986 жылдың 6 қыркүйегінде Нью-Йорк қаласында инсульттан көз жұмды. Оның күлі кейін Бруклин ботаникалық бағында шашылды.
Sweet died of a stroke in New York City on September 6, 1986. Her ashes were later scattered within the Brooklyn Botanic Gardens.