Кіріспе
Британдық әскери офицер генерал сэр Уолтер Колйер Уокер, (11 қараша 1912 – 12 тамыз 2001) – британдық армияның жоғары шенді офицері, 1969 жылдан 1972 жылы зейнетке шыққанға дейін Солтүстік Еуропадағы одақтас күштердің бас қолбасшысы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Бирмадағы жапон армиясына қарсы 4/8 Гурха атқыштар полкіне қолбасшылық етті. 1950-1953 жылдары 1/6 Гурха атқыштар жасағына, ал 1957-1959 жылдары Малайядағы төтенше жағдай кезінде 99-шы Гурха жаяу әскер бригадасына басшылық етті. Уокер 1962-1965 жылдары Индонезия-Малайзия қақтығысы кезінде Борнеодағы операциялар директоры қызметін атқарды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол 1970-ші жылдардың ортасында Ұлыбританиядағы саяси ахуал туралы пікірлерін жариялап, қылықтарымен дау тудырды.
General Sir Walter Colyear Walker, (11 November 1912 – 12 August 2001) was a senior British Army officer who served as Commander in Chief of Allied Forces Northern Europe from 1969 until his retirement in 1972. He commanded the 4/8th Gurkhas Rifles against the Japanese Army in Burma during the Second World War. He commanded the 1/6 Gurkha Rifles from 1950 to 1953 and he commanded the 99th Gurkha Infantry Brigade Group from 1957 to 1959 during the Malayan Emergency. Walker was Director of Operations in Borneo from 1962 to 1965 during the Indonesia Malaysia confrontation. In retirement, he attracted some controversy by publicising his views on the political situation in Britain during the mid 1970s.
Ерте өмір
Уокер Британдық Үндістандағы шай плантациясында әскери отбасында төрт ұлының бірі болып дүниеге келді. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Уокер отбасымен бірге Ұлыбританияға оралды және ол Девондағы Бланделл мектебінде оқыды. Бала кезінен-ақ Уокерде әскерилік бейімділік болды; ол өзінің "Fighting On" естеліктерінде бұрын "бос, патриоттық сезімі жоқ, шалақы" оқушыларды "парад алаңындағы жақсы тәртіптің мағынасын мектепке көрсетуге" бұйырғанын жазады. Оның ұстаздары Уокердің қатаң мінез-құлқына алаңдап, "әмір беру" мен "жетекшілік ету" арасындағы айырмашылықты түсіндіруге тырысты.
Әскери мансап
Уолкер содан кейін Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжіне түсті. 1933 жылы Шервуд орманшыларына қысқа ғана уақытқа қосылғаннан кейін, ол Кветтадағы 1/8 Гурка атқыштарына қосылды, бұл полктің бұрынғы командирі оның әкесі болған. 1935 жылы ол сол қалада болған күшті жер сілкінісінен аман қалды. Батальон содан кейін Ассамға көшті және 1939 жылдың басына дейін онда қалды. 1938 жылы Уолкер батальонның адъютанты болып тағайындалды. 1939 жылы Уолкер батальонымен бірге Үндістанның Солтүстік-Батыс шекарасындағы Вазиристанға қараған Размакқа көшті. 1936 жылдан бері шекарада жағдай тұрақсыз болды, операциялар үздіксіз жүріп тұрды, қорғаныс және шабуылдық операциялардың араласуы, соның ішінде Үндістанның Солтүстік-Батыс шекарасындағы тайпаларға қарсы «жазалау операциялары» да болды. Уолкер өзін ерекше көзге көрсетті және Әскери крестке ұсынылды, ол жоғары шенді офицерлердің назарына ілікті және Размак бригадасы штабында штаб капитаны болып тағайындалды. Оның бұл қызметтегі ептілігі оған үлкен жетістіктерге жете алды. 1939 жылдан 1941 жылға дейін Солтүстік-Батыс шекарасындағы операциялардағы рөлі үшін ол екі рет құрметті түрде еске алынды. 1942 жылы Уолкер Кветтадағы штаб колледжіне оқуға қабылданды. Осыдан кейін ол генерал-лейтенант Слимнің Бирма корпусы штабында 3-дәрежелі бас штаб офицері болып тағайындалды, 1942 жылдың сәуір айының ортасында Йенангяунгтағы мұнай кендеріне жақын жерде олармен қосылды. Уолкер штаб-пәтермен бірге Үндістанға қайтып келді, содан кейін Кветта штаб колледжінде оқытушы болып тағайындалды. 1944 жылдың басында Уолкер 4/8 Гурка атқыштары полкының жаңа командирімен бірге командирдің орынбасары болып тағайындалды, бұл полк Аракан кампаниясында ауыр шығынға ұшыраған. Наурыз айында батальон Имфал аймағына көшірілді, онда жапондықтар ірі шабуыл жасады және бірнеше ай бойы қатал шайқастар жүрді. Қарашада ол полк командирі болды, қатаң жаттығу режимін енгізді және полктің ұраны – «Қатал өмір сүр, қатал күрес, қажет болған жағдайда қатал өл» болды. Әрқашан тәртіпті талап етуші, ол қатал талапкер және қатал жаттығуларға берілген, адалдығы, жомарттығы және жылылығымен теңдестірілген толыққанды кәсіби әскери болды. 1945 жылдың басында ол IV корпустың бір бөлігі болған 4/8 Гурка атқыштарын Иравади өзенінен өткізіп, Бирмадағы жапон армиясының негізгі күштеріне қарсы қатал шайқас жүргізді. Маусым айында ол өзінің дивизиясының (7-индиялық дивизия) штабында 1-дәрежелі бас штаб офицері болып тағайындалды, бірақ жағдай оның 4/8 Гурка атқыштарына командир ретінде жартылай уақытпен қайта оралуын талап етті. Бұл өте ерекше жағдай еді. Ол құрметті түрде еске алынды және соғыс аяқталғанда Ерекше қызмет орденімен (DSO) марапатталды. Соғыстан кейінгі алғашқы қызметі – Делидегі Бас штабтың әскери операциялар директорының 1-дәрежелі бас офицері болды. 1948 жылы GHQ Үндістанның бақылауына берілгенде, ол болашақ Үндістан армиясының бас штабына тапсырылды және Куала-Лумпурдағы Малайя округінің бас штабына 1-дәрежелі бас офицер болып тағайындалды. 1948 жылы Малайяда төтенше жағдай жарияланды. Уолкердің негізгі міндеті Феррет күштерін жаттықтыру және жарақтандыру болды. 1948 жылдың соңында ол Жохор-Бахрудағы Қиыр Шығыс құрлық әскерлерін оқыту орталығының командирі болып тағайындалды, оның міндеті Ұлыбританиядан келген бөлімдерді джунглидегі шайқасқа даярлау болды. Кейіннен ол Кота Тингидегі Джунгли соғыс мектебіне айналды. Ол джунглидегі соғыс дайындығы жөніндегі еңбегі үшін OBE орденімен марапатталды. Ол өзінің DSO орденіне «табан» қосылды және Малайядағы төтенше жағдай кезінде екі рет құрметті түрде еске алынды. 1957 жылы ол Малайядағы 99-шы Гурка жаяу әскер бригадасының бригадирі және командирі болды. Бұл армиядағы ең қиын және маңызды міндет еді, Жохордағы ең қауіпті қалған террористерді Жохор операциясы кезінде жеңу міндетімен. Уолкер полицияның арнайы бөлімімен жақсы қарым-қатынаста болды, ол барлауды дамытуға көп көңіл бөлді және жиі тұзақтарды қолданды. Малайяда ол 1939-1941 жылдары Үндістанның Солтүстік-Батыс шекарасындағы Вазиристанда алғашқы үйренген тұтқыншылық дағдыларын көрсетті. Ол әскерлерді жаттықтырудағы дарындылығымен танылды және сенімділік пен құлшыныс сезімін ояту қабілетіне ие болды. 1959 жылы 99-шы бригада алдағы сайлау алдында Сингапурға жіберілді. Уолкерге Сингапур аралының ішкі қауіпсіздігін басқару тапсырылды. 99-шы бригада жоғары білікті джунглилік жауынгерлер болды, бірақ қалалық Сингапур өте басқа орта болды, ал ішкі қауіпсіздік – мүлдем жаңа міндет. Уолкер дереу әдеттегідей толық жаттығу бағдарламасын енгізді. Бұл тақырып бойынша нұсқаулық болған жоқ, сондықтан Уолкер оны жазды. Қаладағы ішкі қауіпсіздік осы тақырыптағы армия стандартына айналды. Сайлау бейбіт өтті. Уолкер Гуркаларды тарату туралы қауесеттерге қатысты, ол Непал королі мен сол елдегі АҚШ елшісін қорғау үшін ептілік танытты. Бұл оны Империя Бас штабының бастығына ұнамады және ол қызметтен босатылуға жақын болды. Алайда, 8 желтоқсан 1962 жылы, ол Непалда Гурка зейнеткерлерін Гималайда барып көріп, көлік құралдарынан бірнеше күн жол жүргенде, Брунейде бүлік шықты. Уолкер 9 күннен кейін Сингапурға жетті. 19 желтоқсанда Уолкер COMBRITBOR болып тағайындалды, ол Саравак және Солтүстік Борнео колонияларындағы және Бруней протекторатындағы барлық британдық күштерге (құрлық, теңіз және әуе) басшылық етті. Бүлік тез басылды және Саравактағы бастапқы бүліктер британдық және Гурка әскерлерінің келуімен алдын алды. Алайда, бүлікшілерге индонезиялық симпатияның және туындаған жауырықшылықтың белгілері Уолкерді алаңдатты. Жағдай біртіндеп қақтығысқа ұласты. Алайда, Уолкер жағдайды толық бақылауда ұстады және қауіпті шектеу үшін тиімді операциялық тұжырымдама мен тактиканы әзірледі, ең бастысы – әскери бастаманы сақтап қалды. Нәтижесінде 1966 жылдың тамызында аяқталған сәтті кампания болды. Уолкер 1965 жылдың наурызында командирліктен кетті. Кампания кезінде ол Лейбористтік қорғаныс және армия министрлерімен (Денис Хили және Фред Малли) жақсы қарым-қатынас орнатты. Ол CB орденімен марапатталды және DSO орденіне екінші «табан» қосылды. Уолкер 1964 жылдан 1975 жылға дейін 7-ші (Эдинбург герцогінің өз) Гурка атқыштары полкінің полковнигі болды. Уолкердің немересі Аннабель Веннинг Уолтердің және оның бес бауырласының соғыс тәжірибесін жан-жақты зерттеді, нәтижесінде «To War with the Walkers [2019] Hodder and Stoughton, London» жарық көрді.
Walker's first post war posting was as GSO 1 to the Director of Military Operations in General Headquarters (GHQ), Delhi. When GHQ was transferred to Indian control in 1948 he handed over to a future Indian Chief of Army Staff and was appointed GSO 1 in Malaya District Headquarters in Kuala Lumpur. In 1948, the Emergency was declared in Malaya. Walker's immediate role was to train and equip the irregular Ferret Force. In late 1948 he was appointed commandant of the Far East Land Forces Training Centre in Johore Bahru with the task of training British units, arriving from UK, in jungle fighting. It later became the Jungle Warfare School at Kota Tinggi. He was appointed OBE for his work on Jungle warfare training. He was awarded a Bar to his DSO and was twice mentioned in dispatches during the Malayan Emergency. In 1957, he was promoted to brigadier and commander of 99th Gurkha Infantry Brigade Group in Malaya. This was the most demanding and important command in the Army with the task of finally defeating the most formidable remaining terrorists in Johore in Operation Tiger. Walker maintained an excellent relationship with police Special Branch; he took great pains in the development of intelligence, and made frequent use of ambushes. In Malaya, he demonstrated his mastery in ambush skills which he had initially learnt in Waziristan on India's North West Frontier in 1939 to 1941. He was recognised as a gifted trainer of troops, and had the gift of inspiring confidence and enthusiasm. In 1959, 99th Brigade was sent to Singapore in advance of the forthcoming elections. Walker was told to take charge of internal security throughout Singapore Island. The 99th Brigade were highly skilled jungle fighters, but urban Singapore was a very different environment, and internal security an entirely new assignment. Walker immediately instituted a typically thorough training programme. No manual existed on the subject, so Walker wrote one. Internal Security in a City became the army standard on the subject. The elections passed peacefully. Walker relinquished command
Rumours about the axing of the Gurkhas emerged and Walker played an astute hand involving the King of Nepal and the U. S. Ambassador there to protect them. It did not endear him to the Chief of the Imperial General Staff and he came close to being sacked. However, on 8 December 1962, while he was in Nepal visiting Gurkha pensioners in the Himalayas and some days walk from transport, a revolt broke out in Brunei. Walker reached Singapore 9 days later. Walker was appointed COMBRITBOR on 19 December with command over all British forces (land, sea and air) in the colonies of Sarawak and North Borneo, and the protectorate of Brunei. The revolt was quickly mopped up and incipient revolts in Sarawak prevented by an influx of British and Gurkha troops. However, clues of Indonesian sympathy for the insurgents and emerging hostility caused Walker concern. The situation gradually evolved into the Confrontation. However, Walker was master of the situation and developed an effective operational concept and tactics to contain the threat, and most importantly retain the military initiative. The outcome was a successful campaign ending in August 1966. Walker handed over as commander in March 1965. During the campaign he established good relations with the Labour Defence and Army ministers (Denis Healey and Fred Mulley). He was appointed CB and awarded a second bar to the DSO. Walker was colonel of 7th (Duke of Edinburgh's Own) Gurkha Rifles from 1964 to 1975. Walker's granddaughter Annabel Venning has carried out extensive research into the war experience of Walter and his five siblings which have been published as To War with the Walkers [2019] Hodder and Stoughton, London.
Саясат
Содан кейін Уолкер теледидарда сұхбаттар берді, сосын "Генералдың өмірінен бір күн" деген деректі фильмге қатысты, бірақ қауіпсіздік себептерімен ол көрсетілмеді. Уолкер бұл фильмнің өзінің "саясаткерлер халықтан жасырып жатқан шындық жағдайды ашып көрсеткендігі үшін" тыйым салынғанын сенді. 1974 жылға қарай Уолкер елдің жалпы жағдайына, әсіресе кәсіподақтардың "әрекетке дайындығына" "қатты ойып" қалды. Сол жылдың шілде айында ол "Дейли телеграфқа" жазған хатында "елді партиялық мүдделерден жоғары қоятын, жандандыратын, көтеріңкі басшылыққа" шақырды, сондай-ақ елді "біздің арамыздағы коммунистік Троян жылқысынан құтқару" үшін шақыру жасады. Хат жарияланғаннан кейін Уолкер флот адмиралы сэр Варил Беггтен, Корольдік әуе күштері маршалы сэр Джон Слессордан, бірнеше британдық генералдардан, бұрынғы депутаттардан, комик Майкл Бентиннен және кеме индустриясының лорды Кейзерден жағымды жауап алғанын мәлімдеді. Біраз уақыттан кейін Лондонның "Evening News" газеті Уолкерге бірінші бетте сұхбат алып, британдық армияның Британияны басып алу мүмкіндігін көріп-көре ала ма деп сұрады. Уолкер: "Мүмкін, ел анархияға қарағанда қарулы билікті таңдауға баруы мүмкін", - деп жауап берді. Уолкер оның кемінде 100 000 мүшесі бар екенін мәлімдеді, бұл Қорғаныс министрі Рой Мейсонды "жақындаған фашистік толқын" деп айыптап, демалысын тоқтатуға мәжбүр етті. 1975 жылы Уолкер ақша мен қолдау табу ниетімен Лондон қаласындағы түрлі кеңселерге барды. Маргарет Тэтчер Консервативтік партияның жетекшісі болып сайланғаннан кейін Уолкер мен Азаматтық көмек бұқаралық ақпарат құралдарында көрінбей кетті. Дегенмен, ол әлі де шетелге сапарлады, соның ішінде Родезия мен Оңтүстік Африкаға барды. Уолкер журналистерге жеке түрде Харольд Уилсонды "дәлелденген коммунист" деп ойлағанын және Даунинг-стритте "коммунистік ұя" бар екенін айтты. Ол Энох Пауэллді премьер-министр етіп тағайындауды жақтады және ИРА-ға қарсы "қатаң" шараларды қолдады. Ол Консервативтік дүйсенбілік клубының ертедегі мүшесі болды және 1984 жылы өмірінің соңына дейін сақтап қалған өте консервативті және антикоммунистік Батыс мақсаттары институтының қамқоршысы атанды. 1980 жылы оның консервативтік саясаткер Джулиан Америдің алғы сөзімен жазылған "The Next Domino?" кітабы Ұлыбританияда, АҚШ-та және Оңтүстік Африкада бірдей уақытта жарық көрді. 1980-ші жылдары Уолкердің денсаулығы нашарлап, әскери госпитальдерде екі жамбас операциясы жасады. Бұл оны мүгедек қалдырды, нәтижесінде Уолкер 1990 жылы Қорғаныс министрлігіне сотқа шағымданды. Сот ісі соттан тыс шешілді, нәтижесінде 130 000 фунт стерлинг төленді.
Жарияланымдар
Арқадағы есікке түскен аю, генерал сэр Уолтер Уокер, Лондон, 1978. Келесі Домино?, генерал сэр Уолтер Уокер, ККБ, CBE, DSO, Рт. Һон. Джулиан Америдің алғы сөзімен, П. С., М. П. (1-ші басылым, 1980, Лондон; 1982 жылғы 20 тамызда жарық көрген қайта қарастырылған басылым, Лондон). "Күресіс жалғасуда", генерал сэр Уолтер Уокер, Лондон, 1997.