Сифартфа темір зауыты: Уэльстегі 18-19 ғасырлардағы маңызды металлургия орталығы. 1765 ж. ірі кенші, саудагер Энтони Бэкон құрған, тарихы, құрылысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сифарфа темір зауыттары – 18 және 19 ғасырлардағы ірі темір өндіріс орындары, Оңтүстік-Батыс Уэльстегі Мертир Тидфил қаласының солтүстік-батыс жиегінде орналасқан.
The Cyfarthfa Ironworks were major 18th and 19th century ironworks in Cyfarthfa, on the north western edge of Merthyr Tydfil, in South West Wales.
Бастауы
Цифарфа жұмыстары 1765 жылы Энтони Бэкон (сол кезде Лондондағы саудагер) бастады, ол сол жылы Уильям Браунриггпен бірге, Уайтхейвен, Камберлендтен келген жерлес, Мертир Тидфилдегі Таф өзенінің батыс жағындағы жер учаскесінде кен өндіру құқығын жалға алды. Олар Браунриггтің қайын інісі Чарльз Вудты сонда балқыту пеші салып, ол және оның ағасы патент алған құмыра жасау және штамптау процесін пайдалануға жұмысқа алды. Бұл өзен суымен қоздырылды, су арнасы алтыға бөлініп, қыш диірменін (құмыра жасау үшін), екі штамптағыш, екі балғалы соққыш және тазарту станогын қуаттандырды. 1766 жылдың тамызында алғашқы кокс пешінің құрылысы басталды. Ол 50 фут биіктікте болуы және дәстүрлі үрлегіштердің орнына, құйма темірден жасалған үрлеу цилиндрлерімен жабдықталуы тиіс болды. Ол 1767 жылдың күзінде іске қосылған болуы мүмкін. Осы уақытта Плимут темір зауыты қорытуға қажетті шойынды жеткізу үшін жалға алынды. Браунригг 1777 жылы серіктестіктен шығып, үлесі үшін 1500 фунт стерлинг алды. Сол кезден бастап Ричард Кроушей Бэконның Ордендер кеңесіне зеңбіректерді жеткізу келісім-шарттарында серіктесі болды, бірақ темір зауытында емес. Бұрын Бэкон зеңбірек құюды Джон Уилкинсонға тапсырған, бірақ енді оларды Цифарфада жасады, бұл оның Пэнарттан конвоймен алып жүруге болатын кемелерді сұрауынан көрінеді. Бэкон 1770-ші жылдардың соңында темір зауытына көмір жеткізу үшін Цифарфа каналын, қысқа ванналық қайықтар жүретін су жолын салғызды. 1782 жылы Бэкон (парламент мүшесі ретінде) үкіметтік келісім-шарттардан бас тартуға мәжбүр болды және зеңбірек құю бизнесімен бірге балқыту және тесіп жасау шеберханасын Фрэнсис Хомфрейге берді. Бірақ ол 1784 жылы оны Дэвид Таннерге берді, сонда оның ұлдары Пенидаррен темір зауытын құра алады. Алайда Дэвид Таннер ұзақ тұрмады, 1786 жылы, Бэконның қайтыс болған жылы, жұмыстан бас тартты. Таннердің басқарушылары Джеймс Кокшут, Томас Трехарн және Фрэнсис Уильям Боузер болды. Бэкон заңды емес балалары бар отбасы қалдырды және Канцелярия ісіне түсті. Сот бүкіл жұмысты Ричард Кроушейге жалға берді, ол Уильям Стивенс (лондондық саудагер) және Джеймс Кокшутті серіктестер етіп алды. Ричард Кроушей Генри Корттан оның сулылау процесін пайдалануға лицензия алды және қажетті доңғалақты салуға кірісті. Алайда, сулылау процесінде қиындықтар туындады және олар 1791 жылға дейін шешілмеді. 1790 жылы Кроушей тиімділігі төмен серіктестікті тоқтатты және жұмысты жалғыз жалғастырды, келесі жылдары қосымша пештер салды.
The Cyfarthfa works were begun in 1765 by Anthony Bacon (by then a merchant in London), who in that year with William Brownrigg, a fellow native of Whitehaven, Cumberland, leased the right to mine in a tract of land on the west side of the river Taff at Merthyr Tydfil. They employed Brownrigg's brother in law Charles Wood to build a forge there, to use the potting and stamping process, for which he and his brother had a patent. This was powered by water from the river, the race dividing into six to power a clay mill (for making the pots), two stampers, two helve hammers and a chafery. The construction of the first coke blast furnace began in August 1766. This was intended to be 50 feet high with cast iron blowing cylinders, rather than the traditional bellows. It was probably brought into blast in autumn 1767. In the meantime, Plymouth ironworks was leased to provide pig iron for the forge. Brownrigg retired as a partner in 1777, receiving £1500 for his share. From about that time Richard Crawshay was Bacon's partner in his contracts to supply cannon to the Board of Ordnance, but perhaps not in the ironworks. Bacon had previously subcontracted cannon founding to John Wilkinson, but henceforth made them at Cyfarthfa, as is indicated by his asking for ships carrying them to be convoyed from Penarth. Bacon had the Cyfarthfa Canal, a short tub boat waterway, constructed during the latter part of the 1770s to bring coal to the ironworks. In 1782, Bacon (as a Member of Parliament) had to give up government contracts and passed the forge and boring mill with the gunfounding business to Francis Homfray. However, he gave it up in 1784 to David Tanner, so that his sons could establish the Penydarren Ironworks. However, David Tanner also did not stay long, giving up the works in 1786, the year of Bacon's death. Tanner's managers were James Cockshutt, Thomas Treharne, and Francis William Bowzer. Bacon left a family of illegitimate children and was the subject of Chancery proceedings. The court directed a lease of the whole works to Richard Crawshay, who took as his partners, William Stevens (a London merchant) and James Cockshutt. Richard Crawshay took out a licence from Henry Cort for the use of his puddling process, and proceeded to build the necessary rolling mill. However, difficulties remained with the puddling process and it was not until perhaps 1791 that these were resolved. In 1790, Crawshay terminated the partnership, which had been barely profitable, and continued the works alone, adding further furnaces in the following years.
Ричард Кроушай 17391810
Ричард Кроушайдың басшылығымен Cyfarthfa зауыты темір өнімдерін өндіруші маңызды кәсіпорынға айналды. Осы кезеңде Ұлыбритания Британ империясы аумағында түрлі теңіз шайқастарына қатысты, сондықтан пушкалар мен басқа қару-жараққа деген сұраныс өте жоғары болды. Cyfarthfa зауыты соғыс күш-жігерінің сәтті болуына үлкен үлес қосты, тіпті адмирал Нельсон 1802 жылы зауытқа жеке сапар жасады. Кроушейлер отбасының гербінде олардың темір зауытының маңызды рөлін білдіретін пушка доптары бейнеленген. Ричард зауытты басқару жауапкершілігін ұлы Уильямға жүктеді, бірақ ол әкесінен гөрі зауытқа аз қызығушылық танытты. Олар жергілікті таспен берік және мықты салынған, ал жобасын жергілікті теміржолдар үшін көптеген көпірлер мен виадуктар салған инженер Роберт Лугар жасаған. Ол нормандық және готикалық стильдегі қамал қабырғалары, мұнаралары мен бастиондары бар, "жалған" немесе сәндік қамал түрінде салынды және Уильям Кроушей II мен оның отбасының резиденциясы болды. Ол көгалдандырылған парктің ортасында тұрды және әлі де тұр, өзен арғы бетіндегі отбасылық темір зауытына қадағалап қарады. Cyfarthfa каналы Уильям Кроушей II басқарушы болған 1830-шы жылдардың соңында жұмысын тоқтатты.
Under Richard Crawshay, the Cyfarthfa works rapidly became an important producer of iron products. Great Britain was involved in various naval conflicts during this time around the British Empire, and the demand for cannon and other weapons was great. Cyfarthfa works became critical to the success of the war effort, so much so that Admiral Nelson paid a personal visit to the works in 1802. The Crawshay family crest included a pile of cannonballs in token of the crucial role of their ironworks. Richard passed on the responsibility for the works to his son, William, but the latter was less committed to the works than his father.). They were solidly and massively built of local stone, and designed by Robert Lugar, the same engineer who had built many bridges and viaducts for the local railways. It was designed in the form of a "sham" or mock castle, complete with crenellated battlements, towers and turrets, in Norman and Gothic styles, and occupied by William Crawshay II and his family. It stood, and still does, amid of landscaped parkland, and overlooked the family owned ironworks just across the river. The Cyfarthfa Canal ceased operation in the late 1830s during William Crawshay II's time as manager.
Роберт Томпсон Кроушай 18471879
Роберт Томпсон Кроушай – Кроушай әулетінің соңғы, көрнекті темір өндірушісі болды. Шетелдік бәсекелестік пен темір кенінің өсудегі құны (оның көп бөлігі жергілікті қоры таусылғандықтан импортталуға тура келді) Сайфартфа зауытына зор зиян келтірді. Роберт болат өндірісіне көшуге құлшынбады, бірақ 1875 жылы зауыт жабылуға мәжбүр болды.
Robert Thompson Crawshay was the last of the great Crawshay ironmasters, as foreign competition and the rising cost of iron ore (much of which had to be imported as local supplies were exhausted) exacted a heavy toll on the Cyfarthfa works. Robert was reluctant to switch to the production of steel, but in 1875 the works was forced to close.
Келесі ұрпақ
Р. Т. Кроушейдің қайтысынан кейін оның ұлдары зауытты қайта ашты, бірақ көп ұзамай ұзақ және қымбат жөндеу жұмыстары үшін жабылды, ол 1884 жылға дейін аяқталмады, сонымен қатар болат зауыты салынды. Crawshay Brothers, Cyfarthfa, Limited компаниясы 1902 жылға дейін бизнесті жалғастырды, содан кейін зауыт Dowlais Ironworks иелері Guest Keen және Nettlefolds Limited компаниясына сатылды. 1910 жылы болат зауыты қайтадан жабылуға мәжбүр болды, ал 1915 жылы Бірінші дүниежүзілік соғысқа қажетті материалдарды өндіруге көмектесу үшін қысқа мерзімге қайта ашылса да, 1919 жылы ол соңғы рет жабылды. 1928 жылы бұзылғанға дейін ол тоқырап қалды. Зауыттың жабылуы жергілікті халық үшін ауыр соққы болды, себебі олар экономикалық тұрғыдан осы зауытқа үлкен үміт артып, тәуелді болған.
After R. T. Crawshay's death, his sons reopened the works, but soon closed again for a long and costly rebuild that was not complete until 1884, while a steel works was constructed. Crawshay Brothers, Cyfarthfa, Limited continued the business until 1902, when the works were sold to Guest Keen and Nettlefolds Limited, the proprietors of the Dowlais Ironworks. By 1910, the steelworks had been forced to close again, and while it was briefly reopened in 1915 to aid in the production of materials for World War I, the works closed for the last time in 1919. It fell into disrepair until it was dismantled in 1928. The failure of the works was a devastating blow to the local community, as it had depended heavily on the works for its economic livelihood.
Қазіргі жұмыс
Кифартфа зауытын құраған алып кешеннің бір бөлігі, оның ішінде алты түпнұсқа балқыту пеші бүгінге дейін сақталған. Кифартфадағы пештер – осындай типтегі ең ірі және толыққанды сақталған мысалдар. 2013 жылы ескі темір зауытының жанында өздігінен жасау дүкенін салушы жұмысшылар зауыттың маңызды бөлігін қазып шығарды. Қазба жұмыстары барысында канал, трамвай жолдары және зауыттың кокс пештері табылған; осы жаңалыққа дейін темір зауыты отынды қалай дайындағаны туралы көп мәлімет болмаған. Ұлы Отан соғысы аяқталғаннан кейін ғимараттар тез арада бұзылыпты. Археологтар бұрын қайта көмілгенге дейін табылған заттарды зерттеуге мүмкіндік алды. Қазір бұл орын Кифартфа мұралық аймағының бір бөлігі болып табылады және Мертир Тидфил округінің әкімшілігі басқарады. Әкімшілік темір зауытын қалпына келтіру жоспарларын қарастырып жатыр.
Portions of the enormous complex that formed the Cyfarthfa works remain intact today, including six of the original blast furnaces. The furnaces at Cyfarthfa are the largest and most complete surviving specimens of their type anywhere. In 2013, workers building a do it yourself store near the site of the old ironworks unearthed a significant portion of the old factory. Found during the excavation were a canal, tram lines and the plant's coking ovens; until the discovery, little was known about how the ironworks prepared its fuel. The structures were razed shortly after the end of World War I. Archaeologists were given an opportunity to study the artefacts before they were reburied. The site is now part of the Cyfarthfa Heritage Area and is administered by Merthyr Tydfil County Borough Council. The council has plans for restoration of the ironworks site.