Кіріспе

Галереяда еңбек етуге міндеттелген немесе құлдыққа салынған адам – Исаак Азимовтың әңгімесі.

Галерея құлы – ескек қайықта еңбек ететін құл, ол сотталған қылмыскер болуы мүмкін, еңбекке (французша: galérien) сотталған, немесе жаугершіліктегі тұтқын немесе қарапайым мүлік ретінде еңбек етуге жіберілген адам. Ежелгі Жерорта теңізінде галереяда еңбек ететін адамдар көбінесе ерікті адамдар болған, ал жұмыс күші қажет болған кезде құлдар еңбекке тартылған. Орта ғасырларда және жаңа заманда сотталғандар мен әскери тұтқындар галереяларды басқарған, ал варварлық қарақшылар тұтқындарды галерея құлы ретінде құлдыққа салып алған. 18-19 ғасырларда Азиядағы қарақшылар да өз кемелерін тұтқындармен жабдықтаған.

Африка

XVI-XIX ғасырлардағы Барбария қарақшылары галереялық құлдарды пайдаланған, көбінесе Италия немесе Испаниядан ұсталған еуропалықтарды. Стамбулдағы Осман сұлтаны да галереялық құлдарды пайдаланған.

Азия

Оңтүстік-Шығыс Азияда 18 ғасырдың ортасынан 19 ғасырдың соңына дейін Иранүн және Бангуинги пираттарының ланонг және гарай соғыс кемелері бұрынғы шабуылдарда тұтқындалған еркек галерея құлдарымен толығымен укомплект етілген. Жағдайлар қатал болды және галерея құлдарының теңсіздіктен кемеде қайтыс болуы жиі кездесетін. Құлдар өз орындарына байланып, нашар тамақтандырылды. Уақытында ескек соқпаған құлдар қараушылармен сабалатын. Құлдардың көп бөлігі тагалогтар, висайлар және "малайлар" (оның ішінде бугистер, мандарестер, ибандар және макасарлар) болды. Сонымен қатар, кейде еуропалықтар мен қытайлықтар да тұтқынға түсетін.

Көркем шығармаларда

Оно жыл бойы галерея құлы болған Фарабештің кейіпкері Оноре де Бальзактың "Ауылдық пастор" романында қысқаша баяндалады. Ол "шофер" ретінде өмір сүргендігі үшін галереяға сотталады (бұл жағдайда сөз жер иелерін қуыру арқылы қорқытқан қарақшы туралы болады). Мигель де Сервантестің "Дон Кихот" романындағы бір оқиғасында, ол Галлеяға жіберілген тұтқындардың, соның ішінде Джинес де Пасамонттің босатуына көмектеседі. Бірақ тұтқындар оны ұрып-соққан. (Сервантес өзі 1575 жылы тұтқындалып, Алжирде бес жыл галерея құлы болып қызмет еткен, содан кейін ол құтқарылған). Рафаэль Сабатинидің 1919 жылғы "Теңіз шоқысы" тарихи романы, сондай-ақ 1924 жылғы роман негізінде түсірілген фильмде басты кейіпкер, сэр Оливер Трессилиан, туысы тарапынан галерея құлдығына сатылады. "Теңіз шоқысы" (1940) романының жаңа нұсқасы болуы тиіс еді, бірақ студия басты кейіпкері Джеффри Торптың оқиғасына көшті, бірақ Дрейк ешқашан галерея құлы болған емес. Говард Кох Еуропада соғыс басталған кезде сценариймен жұмыс істеп жатқан, ал соңғы оқиға Испания мен нацистік Германия арасындағы айқын параллельдерді көрсетеді. Галлея құлдарының жағдайы мен олардың бастан өткерген азаптары Германия билігі астындағы өмірдің метафорасы ретінде бейнеленеді. Торп (Эрол Флинн) ағылшын тұтқындарына толы испандық кемені азат еткенде, босатылғандар "Довер жағалауларына шабуыл" әнімен үйге қайтуға дайын. Әннің авторы – композитор Эрих Вольфганг Корнгольд, сөзін Говард Кох пен Джек Шолл жазған. Бірінші шумақта: "Ескектерді тартың! Бостандық сіздікі! Довер жағалауларына шабуыл жасаңдар!" – бұл Дюнкерктен эвакуация туралы естеліктерді ойға келтіреді. 1940 жылғы фильмнің декорациялары тарихи тұрғыдан дәл келеді. Лью Уоллестің "Бен-Хур: Мәсіх туралы әңгіме" романында Яһуда кісі өлтіруші ретінде галереяға жіберіледі, бірақ кеме апатынан аман қалып, оны босатып, асырап алған флот басшысын құтқарады. Роман негізінде түсірілген екі фильм – "Бен-Хур: Мәсіх туралы әңгіме" (1925) және "Бен-Хур" (1959) – римдік галерея құлдарының тарихи дұрыс емес бейнесін сақтап қалды. 1943 жылғы "Ұзын кемелер" романында басты кейіпкер Орм Тостесон Андалусияда шабуыл жасағанда тұтқынға алынып, бірнеше жыл галерея құлы болып қызмет етеді. 1947 жылғы француздық "Мсье Винсент" фильмінде Сент-Винсент-де-Пол әлсіз құлдың орнына ескекке отырады. Стивен Сейлордың Roma Sub Rosa сериясы (б.з.д. 92 жылдан б.з.д. 44 жылға дейінгі кезеңді қамтиды) "Немезистің қарулары" романында галерея құлдарының өмір сүрген және жұмыс істеген жағдайларын қорқынышты түрде сипаттайды – егер олар Римде сол кезде болған болса (жоғарыда қараңыз). С.С. Форестер "Мистер мичман Хорнблоуэр" еңбегінде испандық галереялармен кездескенін жазған. Автор әрбір галереяда екі жүз айыпты тұтқынның тізбектеліп, ескектерге байланған күйін сипаттайды. Патрик О'Брайан "Мастер және командир" романында Жерорта теңізіндегі галереялармен кездескенін жазған, жел аз болғанда галереяның жылдамдығы мен маневрлігін салыстырған. Виктор Гюгоның "Қайғылылар" романында Жан Вальжан галерея тұтқыны болған және қайтадан галереяға жіберу қаупі төнген. Полиция инспекторы Жаверттің әкесі де галерея тұтқыны болған. Роберт Э. Говард галерея құлдығын өзінің мифтік Гибория дәуіріне көшірді, Конан варварды бір романда экипажды өлтіріп, кемені басып алып, оны капитан еткен галерея құлдарының бүліктерін ұйымдастырған ретінде бейнеледі ("Конкан Жеңімпаз", Weird Tales журналында 1935-1936 жылдары жарияланған). Урсула К. Ле Гуиннің Earthsea сериясында галерея құлдары туралы бірнеше сілтемелер бар; әсіресе "Алыстағы жағалау" романында ханзада Аррен тұтқындалудан құтқарылып, кемеде өзімен бірге тұтқындалған галерея құлдарын еске алады.