1517 жылғы лондондық шегініс: Фламанд саудагерлеріне қарсы көтеріліс
Evil May Day
1517 ж. лондондық шақырушылардың шетелдік саудагерлерге қарсы көтерілісі. "Жаман Май күні" – бұл ксенофобиялық толқу, себебі жұмыс орындары мен экономикалық қиындықтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1517 жылы Лондон шәкірттерінің фламанд саудагерлеріне қарсы болған көтерілісі.
1517 riot by London apprentices hostile toward Flemish merchants in the city
"Жаман мамыр" немесе "Зұлым мамыр" – 1517 жылы шетелдіктерге (кейде "бейтаныс" деп аталған) қарсы наразылық ретінде болған ксенофобиялық көтерілістің атауы. Көтерілісшілердің бір бөлігі кейін дарға асылды, бірақ король Генрих VIII әйелі Катерина Арагонның көпшілік алдындағы жалбарынуынан кейін қалғандарын кешірді.
Evil May Day or Ill May Day is the name of a xenophobic riot which took place in 1517 as a protest against foreigners (called "strangers" Some of the rioters were later hanged, although King Henry VIII granted a pardon for the remainder following public pleadings from his wife Catherine of Aragon.
Тюдор Лондонның демографиялық жағдайы
Король Генрих VIII билігінің басында лондондықтар континенттен келген шетелдіктердің ("жат жұрттықтар" деп аталатын) болуына ашуланып, наразылық білдірді, әсіресе иммигрант фламанд жұмысшылары және Ломбард көшесінің бай шетелдік саудагерлері мен банкирлеріне. Ол кезде Лондонның шамамен 50 000 халқының бар болғаны 2% шетелде туған еді.
In the early part of the reign of King Henry VIII, Londoners came to resent the presence of foreigners (called "strangers") arriving from the continent, especially immigrant Flemish workers and the wealthy foreign merchants and bankers of Lombard Street. At the time, only about 2% of London's population of approximately 50,000 were foreign born.
"Др Белл" рөлі
1498-1547) жылдары, көтеріліске екі апта бұрын, Пасха сейсенбісі күні Джон Линкольннің ықпалымен "Доктор Белл" деген уағызшы Сент-Полс-Кросс алаңында шетелдіктерге қарсы тұспалдай сөз сөйледі. Белл иммигранттарды ағылшын жұмысшыларының жұмысын ұрлауда және "кедей, әкесіз балалардың нанын жеуде" деп айыптады. Белл барлық "ағылшындарды өздерін бағалап, қорғауға, ал шетелдіктерге зиян келтіріп, қайғы тудыруға" шақырды. Келесі екі аптада шетелдіктерге шабуылдар сирегіп, "келесі мамыр күні қала көтеріліс шығарып, барлық шетелдіктерді өлтіреді" деген қауесет тарады. Алайда Мор оларды тыныштандырған соң, Сент-Мартин тұрғындары терезелерінен тас, кірпіш, таяқшалар мен қайнап тұрған суды лақтыра бастады, соның бір бөлігі бір шенеунікке тиіп, ол "Оларды құртайық!" деп айғайлады. Бұл көтерілісшілердің арасында үрей тудырып, олар шетелдіктердің үйлерін тонады, сондай-ақ қаланың басқа жерлерін де тонады. Норфолк герцогы 1300 сарбаздан тұратын жеке әскерімен қалаға кіріп, көтерілісті басуға кірісті. Таңғы сағат 3-ке қарай көтеріліс тоқтатылып, 300 адам тұтқыннан босатылды. Дегенмен, 13 көтерілісші елге опасыздық жасады деген айыппен 4 мамырда, ал Джон Линкольн үш күннен кейін өлім жазасына кесілді. Холлдың бұл айтуы көтерілістен бес күн кейін Венеция дожына жазған хатында да расталады. Көтерілісшілер ашуға берілген кезде Лондон мұнарасының лейтенанты сэр Ричард Чолмели қалаға қарай мұнараның артиллериясының бір бөлігін атуға бұйрық берді, бұл қала басшыларының наразылығын тудырды.
According to the chronicler Edward Hall (c. 1498–1547), a fortnight before the riot an inflammatory xenophobic speech was made on Easter Tuesday by a preacher known as "Dr Bell" at St. Paul's Cross at the instigation of John Lincoln, a broker. Bell accused immigrants of stealing jobs from English workers and of "eat[ing] the bread from poor fatherless children". Bell called on all "Englishmen to cherish and defend themselves, and to hurt and grieve aliens for the common weal". Over the following two weeks, there were sporadic attacks on foreigners and rumors abounded that "on May Day next the city would rebel and slay all aliens". As soon as More had calmed them, however, the inhabitants of St Martin started to throw stones, bricks, bats, and boiling water from their windows, some of which fell on an official who screamed: "Down with them!" This sparked panic in the mob and they looted foreigners' houses there and elsewhere in the city. The Duke of Norfolk entered the city with his private army of 1,300 retainers to suppress the riots. By 3 a. m. the riot had died down, and 300 people under arrest were released. However, 13 of the rioters were convicted of treason and executed on 4 May and John Lincoln was executed three days later. This account by Hall is mirrored by a letter to the Venetian doge written five days after the riot. While the mob were on the rampage, Sir Richard Cholmeley, the Lieutenant of the Tower of London, furiously ordered the firing of some of the Tower's artillery at the city, drawing the ire of the city elders.
Салдары
5 мамырға дейін Лондонда 5000-нан астам әскер жиналды. Тұтқындар Вестминстер залында Генрих патшамен кездескен кезде, ақсүйектер оларға кешірім сұрап, тізе бүгіп жалбарысты. Генрих әйелі, Арагондық Екатерина, олардың әйелдері мен балалары үшін бүлікшілердің өмірін сақтауды өтінген соң, кешірім жариялады. Осыны естіген тұтқындар "мойындарынан арқанды шешіп, билеп, ән салды". Тарихшы Броди Уадделл осы көтерілісті былай қорытындылады: "Фламанд аяқшегерлері мен француз патша сарайының өкілдерінің арасында көп ортақ нәрсе болмаса да, бай да, қара жұмысшы да болған иммигранттар "халықтың наразылығынан зардап шекті".
By 5 May, there were over 5,000 troops in London. When the prisoners had an audience with King Henry in Westminster Hall, the nobility then got on its knees to plead for a pardon for the prisoners. Henry announced the pardon after his wife, Catherine of Aragon, appealed before him to spare the lives of the rebels for the sake of their wives and children. At this the prisoners "took the halters from their necks and danced and sang". Historian Brodie Waddell summarised the riots by saying that, despite the fact that "Flemish cobblers had little in common with French royal courtiers", both wealthy and working class immigrants "suffered at the hands of the crowd."