Солтүстік Америкадағы Испан мұрагерлік соғысы (1702–1713)
Queen Anne's War
Солтүстік Америкадағы Испан мұрагерлік соғысы (1702-13): Ағылшын-француз қақтығысы, «Анна патшайымның соғысы» ретінде белгілі. Тарих, себептері, нәтижелері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Америкадағы Испан мұрагерлігі үшін соғыс (1702–1713 жж.)
North American theater of the War of the Spanish Succession (1702–13)
Анн патшайымының соғысы (1702–1713 жж.) – Ұлыбритания, Франция және Испанияның отарлық империяларының қатысуымен Солтүстік Америкада болған француз және үнді соғыстарының екіншісі. Бұл соғыс Ұлыбритания патшайымы Аннның билік кезеңінде болды. АҚШ-та бұл соғыс жеке қақтығыс ретінде қарастырылады. Ал басқа елдерде ол Испан мұрагерлігі үшін соғыстың американдық майданы ретінде қарастырылады. Оны Үшінші үнді соғысы деп те атайды. Францияда бұл соғыс Екінші отар аралық соғыс деп белгілі.
Queen Anne's War (1702–1713) was the second in a series of French and Indian Wars fought in North America involving the colonial empires of Great Britain, France, and Spain; it took place during the reign of Anne, Queen of Great Britain. In the United States, it is regarded as a standalone conflict under this name. Elsewhere it is usually viewed as the American theater of the War of the Spanish Succession. It is also known as the Third Indian War. In France it was known as the Second Intercolonial War.
Соғыстың қысқаша мазмұны
Соғыс 1701 жылы басталды және негізінен Солтүстік Америка құрлығын бақылау үшін француз, испан және ағылшын отаршылдарының арасындағы қақтығыс болды, осы уақытта Еуропада Испан мұрагерлік соғысы жүріп жатқанда. Әр тарап түрлі жергілікті тайпалармен одақтасты. Соғыс төрт майданда жүрді:
The war broke out in 1701 and was primarily a conflict between French, Spanish and English colonists for control of the North American continent while the War of the Spanish Succession was being fought in Europe. Each side was allied with various Indigenous communities. It was fought on four fronts:
Оңтүстікте испан Флоридасы мен ағылшын Каролина провинциясы бір-біріне шабуыл жасады, ал ағылшын отаршылары француз отаршыларымен Форт-Луи-де-ла-Луизианада (қазіргі Мобил, Алабама штатының жанында) соғысты, екі тарапта да жергілікті тайпалар одақтас болды. Оңтүстік майдандағы соғыс маңызды аумақтық өзгерістерге әкелмеді, бірақ испан Флоридасының және Оңтүстік Джорджияның бір бөлігіндегі жергілікті халықты қырып салды, сондай-ақ Флоридадағы испан миссияларының желісін жойды. Жаңа Англияда ағылшын отаршылары мен олардың жергілікті одақтастары француз отаршыларымен және олардың жергілікті күштерімен, әсіресе Акадияда және Канадамен шектес аймақта соғысты. Квебек қаласы британдық отарлаушы экспедицияларының мақсатына айналды, ал 1710 жылы британдықтар Акадияның астанасы Порт-Роялды басып алды. Француз отаршылары мен Вабанаки конфедерациясы британдықтардың Акадияға кеңеюіне қарсы тұруға тырысты, Жаңа Францияның шекарасы қазіргі Оңтүстік Мэндегі Кеннебек өзені деп белгіленді. Олар Массачусетс шығанағы провинциясында (Мэн қоса) шабуылдар жасады, ең танымалдары – 1704 жылғы Дирфилдке жасалған шабуыл және 1707 жылғы Гротонға жасалған шабуыл. Екі жағдайда да көптеген тұтқындар Монреаль мен Кахнавакеге (мохоктар миссиялық ауылы) әкелінді, оларды мохоктар отбасыларына кепілге алу немесе асырап алу үшін. Ньюфаундлендте Сент-Джонда орналасқан ағылшын отаршылары Плесанстағы француз отаршыларымен аралды бақылау үшін күресті. Соғыстың көп бөлігі экономикалық тұрғыдан зиян келтіретін шабуылдардан тұрды. Француз отаршылары 1709 жылы Сент-Джонсты басып алды, бірақ француздар оны тастап кеткеннен кейін британдық отаршылар оны тез қайта басып алды. Акадия мен Пласенциядағы француз каперлері Жаңа Англияның балық аулау және кеме қатынасы саласынан көптеген кемелерді басып алды. Каперлер 102 кемені Плесенцияға алып келді, бұл Францияның Америка колонияларында Мартиникадан кейін екінші орынды иеленді. Теңіз шайқасы британдықтардың Акадияны (Жаңа Шотландияны) басып алуымен аяқталды. 1712 жылы алдын ала бейбіт келісімге қол қойылды, ал 1713 жылы Утрехт келісімі соғысты аяқтады. Франция Гадсон шығанағын, Акадияны және Ньюфаундлендті Ұлыбританияға берді, бірақ Кейп-Бретон аралын және Сент-Лоуренс шығанағындағы басқа да аралдарды сақтап қалды. Келісімдегі кейбір шарттар түсініксіз болды және түрлі жергілікті тайпалардың мүдделері ескерілмеді, осылайша болашақ қақтығыстарға жағдай жасалды.
In the south, Spanish Florida and the English Province of Carolina attacked one another, and English colonists engaged French colonists based at Fort Louis de la Louisiane (near present day Mobile, Alabama), with Indigenous bands allied on each side. The southern war did not result in significant territorial changes, but it resulted in seriously decimating the Indigenous population of Spanish Florida and parts of southern Georgia, with destruction of the network of Spanish missions in Florida. In New England, English colonists and Indigenous allies fought against French colonists and their Indigenous forces, especially in Acadia and unsettled border frontier with Canada. Quebec City was repeatedly targeted by British colonial expeditions, and the British captured in 1710 the Acadian capital Port Royal. French colonists and the Wabanaki Confederacy sought to thwart British expansion into Acadia, whose border New France defined as the Kennebec River in what is now southern Maine. They executed raids in the Province of Massachusetts Bay (including Maine), most famously the Raid on Deerfield in 1704 and one on Groton in 1707, in both cases taking numerous captives to Montreal and Kahnawake (a Mohawk mission village) for ransom or adoption by Mohawk families. In Newfoundland, English colonists based at St. John's disputed control of the island with the French colonists of Plaisance. Most of the conflict consisted of economically destructive raids on settlements. The French colonists successfully captured St. John's in 1709, but the British colonists quickly reoccupied it after the French abandoned it. French privateers based in Acadia and Placentia captured many ships from New England's fishing and shipping industries. Privateers took 102 prizes into Placentia, second only to Martinique in France's American colonies. The naval conflict ended with the British capture of Acadia (Nova Scotia). The Treaty of Utrecht ended the war in 1713, following a preliminary peace in 1712. France ceded the territories of Hudson Bay, Acadia, and Newfoundland to Britain while retaining Cape Breton Island and other islands in the Gulf of St. Lawrence. Some terms were ambiguous in the treaty, and the concerns of various Indigenous communities were not included, thereby setting the stage for future conflicts.
Өмірбаян
1701 жылы король Карл II-нің қайтысынан кейін Испания тағына кімнің мұрагер болатыны мәселесіне байланысты Еуропада соғыс басталғанда, ол бастапқыда Еуропадағы бірнеше мемлекеттермен ғана шектелді, бірақ 1702 жылдың мамырында Англия Испания мен Францияға соғыс жариялаған кезде кеңейді. Британдықтар да, француздықтар да өздерінің американдық колонияларын бейтарап ұстауға тырысты, бірақ келісімге келмеді. Америкалық отаршылдар француз және ағылшын колонияларын бөліп тұратын шекараларда өсіп келе жатқан өз шиеленістерін бастан өткерді. Олар ағылшын колонияларының солтүстік және оңтүстік-батыс шекараларындағы шекаралар мен басқару билігіне алаңдады, ол оңтүстікте Каролина провинциясынан солтүстікте Массачусетс шығанағына дейін созылды, сонымен қатар Ньюфаундленд пен Гудзон шығанағында қосымша колониялар немесе сауда бекеттері болды. Ағылшын колонияларының жалпы саны шамамен 250 000 адамды құрады, Вирджиния және Жаңа Англия басымдық танытты. Отаршылар жағалау бойында шоғырланды, ішкі аймақтарда шағын елді мекендермен, кейде Аппалачи тауларына дейін жетті. Отаршылар Аппалачи тауларының батысында және Ұлы көлдердің оңтүстігінде орналасқан континенттің ішкі аймақтары туралы аз білді. Бұл аймаққа көптеген тарихи жергілікті халықтар ие болды, бірақ француз және ағылшын саудагерлері оған енген болатын. Ла Флоридадағы испан миссионерлері жергілікті халықты римдік католицизміне айналдыру және олардың еңбегін пайдалану үшін миссионерлік желі құрды. Испания халқы салыстырмалы түрде аз болды (шамамен 1500 адам), ал оларға қызмет еткен жергілікті халықтың саны 20 000 деп бағаланды. Француз саяхатшылары Миссисипи өзенінің сағасын тапты және 1699 жылы Миссисипи штатының Билокси қаласына жақын орналасқан Форт-Морепас бекінісінде шағын колониялық орын құрды. Содан олар ішкі аймаққа сауда жолдарын салуға кірісіп, Чоктаумен достық қарым-қатынас орнатты, олардың жауыздары британдықтармен одақтас болған Чикасо болды. Бұл халықтардың барлығы ертедегі саяхатшылар мен саудагерлер арасында кең таралған жұқпалы аурулар, мысалы, шешек ауруының пайда болуынан белгілі бір дәрежеде зардап шекті. Жергілікті американдықтарда иммунитет болмады және өлім-жітім жоғары болды. Француз отаршыларының оңтүстікке келуі Каролина отаршыларының ішкі аймақта орнатып қойған сауда байланыстарын қауіпке тікелей қойып, үш мемлекет арасында шиеленіс тудырды. Осы қақтығыста одақтас болған Франция мен Испания, жақында аяқталған Тоғыз жылдық соғыста қарама-қарсы жақтарда болды. Саванна өзенінің оңтүстігіндегі Каролина мен Флорида арасындағы қайшылықты аумақтық талаптарды Жаңа Испанияның Рим католик колониялары мен жағалаудағы протестант ағылшын колониялары арасындағы діни араздықпен күшейтті. Солтүстікке қарай, территориялық даулардан басқа, қақтығыстың экономикалық факторы да маңызды болды. Ньюфаундлендте Сент-Джонс қаласындағы британдық колония және Плесанс қаласындағы француз колониясы болды, екі жақта да бірнеше кіші тұрақты елді мекендер болды. Сондай-ақ, аралда еуропалық балықшылар тұрып жатқан көптеген маусымдық елді мекендер де болды. Бұл отаршылардың саны 2000 ағылшын және 1000 француз тұрақты тұрғындарынан (және тағы да көптеген маусымдық келушілерден) тұрды, олар Гранд Банктер балық шаруашылығы үшін бір-бірімен бәсекелесті, оны Акадия (содан кейін бүкіл Новая Шотландия мен Нью-Брансуик) және Массачусетс балықшылары да пайдаланды. Шекаралар мен шекаралар Уильям патшаның соғысы кезіндегі шекара бойындағы шайқастарға қарамастан Акадия мен Жаңа Англия арасында белгісіз болып қалды. Жаңа Франция Акадияның шекарасын Мэннің оңтүстігіндегі Кеннебек өзені деп белгіледі. Сент-Лоуренс өзені мен Массачусетс және Нью-Йорктің негізінен жағалаудағы елді мекендері арасындағы шекаралық аймақтарда әлі де жергілікті халықтар, негізінен шығыстағы Абенаки және Гудзон өзенінің батысындағы Ирокездер басымдық танытты. Гудзон өзені – Шамплен көлі дәлізі бұрынғы қақтығыстарда екі бағыттағы шабуылдық экспедициялар үшін де қолданылған. Аурулар мен соңғы соғыстың салдарынан халықтың азаюына байланысты жергілікті халықтардың қауіп-қатері біршама азайды, бірақ олар әлі де шеткі елді мекендерге үлкен қауіп төндірді. Гудзон шығанағының аумақтары (принц Руперттің жері деп те аталады) бұл соғыста айтарлықтай ұрысқа түспеді. Олар 1680 жылдары басталған француз және ағылшын компанияларының бәсекелесуінен көп дау-дамайға ұшырады, бірақ 1697 жылғы Рисвик келісім-шарты Францияға шығанақтағы бірден басқа барлық форпостыны бақылауға берді. Соңғы қызықты оқиға 1709 жылы Форт-Альбани бекетіне жасалған француз шабуылы болды. Гудсон шығанағы компаниясы Рисвик келісімінің өзінің аумақтарын қайтармағанына наразы болды және олардың қайтарылуын осы соғысты аяқтаған келіссөздерде сәтті лоббиледі.
When war broke out in Europe in 1701 following the death of King Charles II concerning who should succeed him to the Spanish throne, it was initially restricted to a few powers in Europe, but it widened in May 1702 when England declared war on Spain and France. Both the British and French wanted to keep their American colonies neutral, but they did not reach an agreement. The American colonists had their own tensions which had been growing along the borders separating the French and English colonies. They were concerned about boundaries and governing authority in the northern and southwestern frontiers of the English colonies, which stretched from the Province of Carolina in the south to the Province of Massachusetts Bay in the north, with additional colonial settlements or trading outposts on Newfoundland and at Hudson Bay. The total population of the English colonies was about 250,000, with Virginia and New England dominating. The colonists were concentrated along the coast, with small settlements inland, sometimes reaching as far as the Appalachian Mountains. Colonists knew little of the interior of the continent to the west of the Appalachians and south of the Great Lakes. This area was dominated by numerous historic Indigenous communities, although French and English traders had penetrated it. Spanish missionaries in La Florida had established a network of missions in an effort to convert the Indigenous to Roman Catholicism and focus their labor. The Spanish population was relatively small (about 1,500), and the Indigenous population to whom they ministered has been estimated at 20,000. French explorers had located the mouth of the Mississippi River, and they established a small colonial presence at Fort Maurepas near Biloxi, Mississippi, in 1699. From there, they began to build trade routes into the interior, establishing friendly relations with the Choctaw, a large community whose enemies included the British allied Chickasaw. All of these populations had suffered to some degree from the introduction of infectious diseases such as smallpox, endemic among early explorers and traders. The Native Americans had no immunity and suffered high mortality. The arrival of French colonists in the south threatened existing trade links that Carolina colonists had established into the interior, creating tension among all three powers. France and Spain, allies in this conflict, had been on opposite sides of the recently ended Nine Years' War. Conflicting territorial claims between Carolina and Florida south of the Savannah River were overlaid by animosity over religious divisions between the Roman Catholic colonists of New Spain and the Protestant English colonists along the coast. To the north, the conflict held a strong economic component in addition to territorial disputes. Newfoundland was the site of a British colony at St. John's and a French colony at Plaisance, with both sides also holding a number of smaller permanent settlements. The island also had many seasonal settlements used by fishermen from Europe. These colonists numbered fewer than 2,000 English and 1,000 French permanent settlers (and many more seasonal visitors), who competed with one another for the fisheries of the Grand Banks, which were also harvested by fishermen from Acadia (then encompassing all of Nova Scotia and New Brunswick) and Massachusetts. The borders and boundaries remained uncertain between Acadia and New England despite battles along the border throughout King William's War. New France defined the border of Acadia as the Kennebec River in southern Maine. The frontier areas between the Saint Lawrence River and the primarily coastal settlements of Massachusetts and New York were still dominated by Indigenous peoples, primarily Abenaki in the east and Iroquois west of the Hudson River. The Hudson River–Lake Champlain corridor had also been used for raiding expeditions in both directions in earlier conflicts. The threat of Indigenous peoples had receded somewhat because of reductions in the population as a result of disease and the last war, but they still posed a potent threat to outlying settlements. The Hudson Bay territories (also known as Prince Rupert's Land) were not significantly fought over in this war. They had been a scene of much dispute by competing French and English companies starting in the 1680s, but the 1697 Treaty of Ryswick left France in control of all but one outpost on the bay. The only incident of note was a French attack on the outpost of Fort Albany in 1709. The Hudson's Bay Company was unhappy that Ryswick had not returned its territories, and it successfully lobbied for their return in the negotiations that ended this war.
Технология және ұйым
Солтүстік Америкада қолданылған отаршылдық әскери технология Еуропадағыдай дамымаған. Соғыстың басында Сент-Огюстин (Флорида), Бостон, Квебек қаласы және Ньюфаундленд пен Лабрадордағы Сент-Джонс сияқты тек бірнеше отарлау қоныстары ғана тас бекіністерге ие болды, бірақ Порт-Рояль бекіністері соғыстың басында аяқталған еді. Кейбір ауылдар мен елді мекендер ағаш қоршаулармен қорғалған, бірақ көпшілігінде қорғаушылардың атуына арналған қару тесіктері бар нығайтылған ағаш үйлер ғана болды, сондай-ақ төменнен кіріп келе жатқан шабуылдаушыларға атуға мүмкіндік беретін екінші қабаттар да болды. Еуропалықтар мен отарлаушылар көбінесе тегіс ұңғылы мылтықтармен қаруланған, олардың тиімді ату қашықтығы шамамен 500 метрге жетеді, бірақ одан асып кеткенде дәлдігі төмен еді. Кейбір отарлаушылар сойылдарды да алып жүрді, ал жергілікті жауынгерлер отарлаушылар берген қаруларды немесе примитивті томагоктер мен садақтар сияқты қару-жарақтарды қолданды. Колонисттердің аз бөлігі ірі тас немесе ағаш қорғаныстарға шабуыл жасау үшін қолданылатын жалғыз тиімді құрал болған зеңбіректер мен басқа да артиллерия түрлерін пайдалануда оқытылған. Ағылшын отарлаушылары көбінесе отаршыл әскерлік жасақтарына біріктірілген, ал олардың отарларында тұрақты әскери күш болған жоқ. Француз отарлаушылары да отаршыл жасақтарына біріктірілген, бірақ олар сонымен қатар «marine troupes» деп аталатын тұрақты қорғаныс күштеріне де ие болды. Бұл күш тәжірибелі офицерлерден және Франциядан жіберілген 500-ден 1200-ға дейінгі саяхатшылардан тұрды. Олар Жаңа Францияның аумақтарында таралып, халық шоғырланған ірі орталықтарда жинақталған. Испан Флоридасын бірнеше жүз тұрақты әскер қорғады; испан саясаты өз аумағындағы жергілікті халықты бейбіттендіру және оларға қару-жарақ бермеу болды. Флоридада соғысқа дейін шамамен 8000 түпкілікті халық өмір сүрді, бірақ соғыстың басында ағылшын отарлаушылары жасаған шабуылдардан кейін бұл көрсеткіш 200-ге дейін төмендеді.
The colonial military technology used in North America was not as developed as in Europe. Only a few colonial settlements had stone fortifications at the start of the war, such as St. Augustine, Florida, Boston, Quebec City, and St. John's, Newfoundland and Labrador, although Port Royal's fortifications were completed early in the war. Some villages and settlements were protected by wooden palisades, but many had little more than fortified wooden houses with gun ports through which defenders could fire, and overhanging second floors from which they might fire down on attackers trying to break in below. Europeans and colonists were typically armed with smooth bore muskets that had a maximum range of about but were inaccurate at ranges beyond half that distance. Some colonists also carried pikes, while Indigenous warriors either carried arms supplied by the colonists or were armed with weapons such as primitive tomahawks and bows. A small number of colonists had training in the operation of cannon and other types of artillery, which were the only effective weapons for attacking significant stone or wooden defenses. English colonists were generally organized into militia companies, and their colonies had no regular military presence The French colonists were also organized into militias, but they also had a standing defense force called the troupes de la marine. This force consisted of some experienced officers and was manned by recruits sent over from France, numbering between 500 and 1,200. They were spread throughout the territories of New France, with concentrations in the major population centers. Spanish Florida was defended by a few hundred regular troops; Spanish policy was to pacify the Indigenous peoples in their territory and not to provide them with weapons. Florida held an estimated 8,000 Indigenous peoples before the war, but this was reduced to 200 after English colonist raids made early in the war.
Каролина және Флорида
18 ғасырдың басында белгілі француз және ағылшын отарлаушылары Миссисипи өзенін бақылаудың болашақ даму мен саудада маңызды рөл атқаратынын түсінді, және әрқайсысы екіншісінің әрекеттерін тойтару үшін көрегендік жоспарларды жасады. Француз-канад саяхатшысы Пьер Ле Мойн д’Ибервиль, бұрынғы соғыстан кейін «Каролина жобасын» жасады, ол Миссисипи су алабындағы жергілікті халықтармен қарым-қатынас орнатуды және содан кейін осы қарым-қатынастарды пайдаланып ағылшын отарлаушыларын континенттен ығыстыруды немесе оларды жағалау аймақтарымен шектеуді көздеді. Осы зор стратегияны іске асыру мақсатында ол Миссисипи өзенінің сағасын қайта ашты (алғаш рет 1670 жылы Ла Саль тапқан) және 1699 жылы Форт-Морепас бекінісін салды. Осы базадан және 1702 жылы құрылған Форт Луи де ла Мобильден ол жергілікті чокто, чикасо, натчез және басқа да қауымдармен қарым-қатынас орната бастады. Каролинадан келген ағылшын отарлаушы саудагерлері мен саяхатшылары Миссисипиге дейін созылған, континенттің оңтүстік-шығыс бөлігіндегі маңызды сауда желісін құрды. Олардың басшылары Флоридадағы испандықтарды құрметтемесе де, жағалауға француздықтардың келуінен туындаған қауіпті түсінді. Каролина губернаторы Джозеф Блейк және оның ізбасары Джеймс Мур француз және испандық мүдделердің есебінен оңтүстік және батысқа қарай кеңеюді жоспарлады. Ибервиль 1702 жылдың қаңтарында, Еуропада соғыс басталғанға дейін испандықтарға жүгініп, апалачи жауынгерлерін қаруландырып, ағылшын отарлаушыларына және олардың одақтастарына қарсы жіберуді ұсынды. Испандықтар Франсиско Ромо де Уриса басшылығымен экспедиция ұйымдастырды; ол тамыз айында Флорида штатының Пенсакола қаласынан Каролинаның ішкі аймағындағы сауда орталықтарына аттанды. Ағылшын отарлаушылары экспедиция туралы алдын ала хабардар болып, Флинт өзенінің бастауында қорғаныс ұйымдастырды, онда олар испандықтар бастаған күшті жеңіп, испандықтар бастаған шамамен 500 жергілікті халықты тұтқынға алды немесе өлтірді. Каролина губернаторы Мур жаулық туралы хабарлама алды және испандық Флоридаға қарсы күш ұйымдастырып, оған жетекшілік етті. 500 ағылшын отарлаушы әскері мен жасағы және 300 жергілікті халық Флорида штатының Сент-Огастин қаласын басып алып, өртеп жіберді (1702 жылғы Сент-Огастин қамалы). Ағылшындар басты бекініске қол жеткізе алмады және Гаванадан испандық флот келген кезде шегінді. Испандық Флориданың апалачи және тимукуа халқы Мурдың 1704 жылғы апалачи қырғыны деп белгілі болған шабуылдық экспедициясында дерлік толығымен жойылды. Бұл шабуылдардан аман қалғандардың көпшілігі Саванна өзеніне көшіріліп, резервацияларға орналастырылды. Бұл 1707 жылы Пенсаколаға және 1709 жылы Мобильге бағытталған ірі экспедицияларды қамтыды. Мускоги (Крик), ямаси және чикасо ағылшын отарлаушыларымен қаруландырылып, басшылық етілді, және олар чокто, тимукуа және апалачи есебінен осы қақтығыстарда үстемдік құрды.
Prominent French and English colonists understood at the turn of the 18th century that control of the Mississippi River would have a significant role in future development and trade, and each developed visionary plans to thwart the other's activities. French Canadian explorer Pierre Le Moyne d'Iberville had developed a "Project sur la Caroline" in the aftermath of the previous war which called for establishing relationships with Indigenous peoples in the Mississippi watershed and then leveraging those relationships to push the English colonists off the continent, or at least limit them to coastal areas. In pursuit of this grand strategy, he rediscovered the mouth of the Mississippi (which had first been found by La Salle in 1670) and established Fort Maurepas in 1699. From this base and Fort Louis de la Mobile (founded in 1702), he began to establish relationships with the local Choctaw, Chickasaw, Natchez people, and other communities. English colonial traders and explorers from Carolina had established a substantial trading network across the southeastern part of the continent that extended all the way to the Mississippi. Its leaders had little respect for the Spanish in Florida, but they understood the threat posed by the French arrival on the coast. Both Carolina governor Joseph Blake and his successor James Moore articulated visions of expansion to the south and west at the expense of French and Spanish interests. Iberville had approached the Spanish in January 1702 before the war broke out in Europe, recommending that the Apalachee warriors be armed and sent against the English colonists and their allies. The Spanish organized an expedition under Francisco Romo de Uriza; it left Pensacola, Florida in August for the trading centers of the Carolina back country. The English colonists had advance warning of the expedition and organized a defense at the head of the Flint River, where they routed the Spanish led force, and captured or killed some 500 Spanish led Indigenous peoples. Carolina's Governor Moore received notification concerning the hostilities, and he organized and led a force against Spanish Florida. 500 English colonial soldiers and militia and 300 Indigenous peoples captured and burned the town of St. Augustine, Florida in the Siege of St. Augustine (1702). The English were unable to take the main fortress and withdrew when a Spanish fleet arrived from Havana. The Apalachee and Timucua of Spanish Florida were virtually wiped out in a raiding expedition by Moore that became known as the Apalachee massacre of 1704. Many of the survivors of these raids were relocated to the Savannah River where they were confined to reservations. this included major expeditions directed at Pensacola in 1707 and Mobile in 1709. The Muscogee (Creek), Yamasee, and Chickasaw were armed and led by English colonists, and they dominated these conflicts at the expense of the Choctaw, Timucua, and Apalachee.
Акадия мен Жаңа Англия
Соғыс бойында Жаңа Франция мен Уабанаки Конфедерациясы Акадияға Жаңа Англияның кеңеюіне тосқауыл қойды, оның шекарасын Жаңа Франция Мэннің оңтүстігіндегі Кеннебек өзені деп белгіледі. Олар 300-ден астам қоныс аударушыны өлтірді немесе тұтқынға алды. Француз және жергілікті күштер тұтқындарды алу мақсатымен Жаңа Англияға бірнеше шабуылдар жасады. Тұтқындармен қарқынды сауда жүргізілді, себебі отбасылар мен қауымдастықтар оларды қайтарып алу үшін құн төлеуге күш салды. 1704 жылдың ақпан айында Жан Батист Гертель де Рувилл 250 абенаки және каухнавага үндісін (көптеген мохоктар) және 50 француз канадалықтарын жетектеп, Массачусетс шығанағындағы Дирфилд провинциясына шабуыл жасады. Олар елді мекенді қиратты, көптеген адамдарды өлтірді және 100-ден астам адамды тұтқынға алды. Бұл тұтқындар Монреальдің оңтүстігіндегі Каухнавага миссиялық ауылына жүздеген шақырымдық қашықтыққа жеткізілді. Сапардан аман қалған балалардың көпшілігі мохок отбасыларына асырап алынды. Кейіннен бірнеше ересектер келісім бойынша тұтқын алмасу арқылы құтқарылды немесе босатылды, оның ішінде министр Джон Уильямс, ол жылдар бойы қызы Эунис құтқаруға тырысты, бірақ сәттілікке жетпеді. Ол мохок еркегіне үйленіп, толыққанды ассимиляцияланды. Сол сияқты, 1704 жылдың тамызында Марлбороға (кейін Вестбороға айналған қаланың бөлігінде) шабуыл жасалды, одан тұтқындар да Каухнавагаға әкелінді. Осы жылдары тұтқынға алынған отаршылдардың құл саудасы белсенді болды, ал қауымдастықтар өз азаматтарын жергілікті тұтқыннан босату үшін қаражат жинады. Мысалы, тұтқынға алынған бала Ашур Райс 1708 жылы әкесі Томас Райс құн төлегеннен кейін Марлбороға қайтарылды. Әке Себастиан Рэль Норриджвок қауымын Жаңа Англияға қарсы қосады деп күдіктелді, ал Массачусетс губернаторы Джозеф Дадли оның басына сыйлық белгіледі. 1705 жылдың қысында Массачусетс полковник Уинтроп Хилтон басқаруымен 275 әскери қызметкерді Рэльді тұтқынға алып, ауылды тонау үшін жіберді. Алайда, дін қызметкері уақтылы ескертіліп, құжаттарымен бірге орманға қашып кетті, бірақ отаршылдар ауыл мен шіркеуді өртеп жіберді. Француздар мен Уабанаки Конфедерациясы 1705 жылы Массачусетстің солтүстігінде шабуылдар жасауды жалғастырды, оған қарсы Жаңа Англия отаршылары тиімді қорғаныс ұйымдастыра алмады. Шабуылдар тым жылдам болды, сондықтан қорғаныс күштерін ұйымдастыру мүмкін болмады, ал жазалау шабуылдары әдетте тайпалық лагерьдер мен елді мекендерді бос тапты. Жаңа Франция мен Жаңа Англия басшылары тұтқындарды алмасу туралы келіссөздер жүргізген кезде шабуылдар тоқтады, бірақ нәтижесі шектеулі болды. Түпкілікті халықтардың шабуылдары соғыс аяқталғанға дейін жалғасты, кейде француздық қатысумен де болды. 1707 жылдың мамырында губернатор Дадли Джон Марч басқаруымен Порт-Роялды басып алу экспедициясын ұйымдастырды. Алайда, 1600 адам қалмақты қоршау арқылы ала алмады, ал тамыздағы келесі экспедиция да кері қайтарылды. Осыған жауап ретінде француздар Пискаткава өзеніндегі Нью-Гэмпшир елді мекендеріне шабуыл жасаудың амбициялық жоспарын жасады. Алайда, жергілікті тұрғындардан қажетті қолдаудың көп бөлігі жүзеге аспады, оның орнына Массачусетс штатының Хаверхилл қаласына шабуыл жасалды. 1709 жылы Жаңа Франция губернаторы Филипп де Риго Водрейль Бостонның солтүстігіндегі егістіктердің үштен екі бөлігі француз және жергілікті тұрғындардың шабуылдарынан өңделмегенін хабарлады. Француз және жергілікті соғыс жасақтары тұтқындарсыз қайтып келді, себебі Жаңа Англия отаршылары өздерінің бекіністерінде қалды және сыртқа шықпады. 1710 жылдың қазан айында Фрэнсис Николсон басқаруымен 3600 британдық және отаршылдық күштер бір апталық қоршаудан кейін Порт-Роялды басып алды. Бұл Акадияның жарым аралдық бөлігін (қазіргі Жаңа Шотландия материгі) француздық билікке ресми түрде айналдырды, бірақ соғыс аяқталғанға дейін қарсылық жалғасты. Уабанаки Конфедерациясының қарсылығы 1711 жылы Блоди-Крик шайқасында және Мэн шекарасындағы шабуылдарда жалғасты. Акадияның қалған бөлігі (қазіргі шығыс Мэн және Нью-Брансуик) Жаңа Англия мен Жаңа Франция арасындағы даулы аумақ болып қалды. Ирокездер Питер Шкайлер оларды соғысқа қызықтыруға тырысқанына қарамастан, қақтығыс бойында бейтараптығын сақтады. (Шкайлер Албанидің үндістер комиссары болды.) Фрэнсис Николсон мен Сэмюэл Ветч 1709 жылы Жаңа Францияға қарсы амбициялық шабуылды ұйымдастырды, королева...
Throughout the war, New France and the Wabanaki Confederacy thwarted New England expansion into Acadia, whose border New France defined as the Kennebec River in southern Maine. They killed or captured more than 300 settlers. There were also a series of raids deep into New England by French and Indigenous forces aimed at securing captives. There was an active trade in captives, as families and communities struggled to raise ransoms to reclaim them. In February 1704, Jean Baptiste Hertel de Rouville led 250 Abenaki and Caughnawaga Indians (mostly Mohawk) and 50 French Canadians in a raid on Deerfield in the Province of Massachusetts Bay. They destroyed the settlement, killing many and capturing more than 100 captives. These were taken on an overland journey hundreds of miles north to the Caughnawaga mission village south of Montreal. Most of the children who survived the journey were adopted by Mohawk families. Several adults were later redeemed (ransomed) or released in negotiated prisoner exchanges, including the minister, John Williams, who tried for years without success to ransom his daughter Eunice. She became fully assimilated, marrying a Mohawk man. Likewise in August 1704, there was a raid in Marlborough (in the part of town to later become Westborough), from which captives were also taken to Caughnawaga. There was an active slave trade of the captive colonists during these years, and communities raised funds to ransom their citizens from Indigenous captivity. For instance a captured boy, Ashur Rice, was returned to Marlborough after he was ransomed in 1708 by his father Thomas Rice. Father Sébastien Rale was widely suspected of inciting the Norridgewock community against the New Englanders, and Massachusetts Governor Joseph Dudley put a price on his head. In the winter of 1705, Massachusetts dispatched 275 militiamen under the command of Colonel Winthrop Hilton to seize Rale and sack the village. The priest was warned in time, however, and escaped into the woods with his papers, but the militia burned the village and church. French and Wabanaki Confederacy continued making raids in northern Massachusetts in 1705, against which the New England colonists were unable to mount an effective defense. The raids happened too quickly for defensive forces to organize, and reprisal raids usually found tribal camps and settlements empty. There was a lull in the raiding while leaders from New France and New England negotiated the exchange of prisoners, with only limited success. Raids by Indigenous peoples persisted until the end of the war, sometimes with French participation. In May 1707, Governor Dudley organized an expedition to take Port Royal led by John March. However, 1,600 men failed to take the fort by siege, and a follow up expedition in August was also repulsed. In response, the French developed an ambitious plan to raid most of the New Hampshire settlements on the Piscataqua River. However, much of the Indigenous support needed never materialized, and the Massachusetts town of Haverhill was raided instead. In 1709, New France governor Philippe de Rigaud Vaudreuil reported that two thirds of the fields north of Boston were untended because of French and Indigenous raids. French–Indigenous war parties were returning without prisoners because the New England colonists stayed in their forts and would not come out. In October 1710, 3,600 British and colonial forces led by Francis Nicholson finally captured Port Royal after a siege of one week. This ended official French control of the peninsular portion of Acadia (present day mainland Nova Scotia), although resistance continued until the end of the war. Resistance by the Wabanaki Confederation continued in the 1711 Battle of Bloody Creek and raids along the Maine frontier. The remainder of Acadia (present day eastern Maine and New Brunswick) remained disputed territory between New England and New France. The Iroquois maintained their neutrality throughout the conflict, despite Peter Schuyler's efforts to interest them in the war. (Schuyler was Albany's commissioner of Indians.) Francis Nicholson and Samuel Vetch organized an ambitious assault against New France in 1709, with some financial and logistical support from the queen. The plan involved an overland assault on Montreal via Lake Champlain and a sea based assault by naval forces against Quebec. The land expedition reached the southern end of Lake Champlain, but it was called off when the promised naval support never materialized for the attack on Quebec. (Those forces were diverted to support Portugal.) The Iroquois had made vague promises of support for this effort, but successfully delayed sending support until it seemed clear that the expedition was going to fail. After this failure, Nicholson and Schuyler traveled to London accompanied by King Hendrick and other sachems to arouse interest in the North American frontier war. The Indigenous delegation caused a sensation in London, and Queen Anne granted them an audience. Nicholson and Schuyler were successful in their endeavor: the queen gave support for Nicholson's successful capture of Port Royal in 1710. With that success under his belt, Nicholson again returned to England and gained support for a renewed attempt on Quebec in 1711. The expedition sailed for Quebec at the end of July, but a number of its ships foundered on the rocky shores near the mouth of the Saint Lawrence in the fog. More than 700 troops were lost, and Walker called off the expedition. In the meantime, Nicholson had departed for Montreal overland but had only reached Lake George when word reached him of Walker's disaster, and he also turned back. In this expedition, the Iroquois provided several hundred warriors to fight with the English colonists, but they simultaneously sent warnings to the French about the expedition, effectively playing both sides of the conflict.
Ньюфаундленд
Ньюфаундленд жағалауы шағын француз және ағылшын қауымдастықтарымен көмкерілген, ал кейбір балық аулау станцияларын еуропалық балықшылар маусымдық түрде пайдаланған. Екі тарап та өздерінің маңызды қалаларын нығайтты: француздар Авалон түбегінің батыс жағындағы Плесанс қаласында, ал ағылшындар Сент-Джонс және Консепция шығанағында (Карбонер аралына қараңыз). Король Уильям соғысы кезінде д'Ибервилл 1696-97 жылдары ағылшын қауымдастықтарының көп бөлігін жойды, ал арал 1702 жылы қайтадан соғыс алаңына айналды. Сол жылдың тамызында коммодор Джон Лик басқаратын ағылшын флоты шеттегі француз қауымдастықтарына шабуыл жасады, бірақ Плесансқа ешқандай әрекет жасаған жоқ. 1705 жылдың қысында Плесанстың француз губернаторы Даниэль д'Оугер де Суберкасе француз және микмак экспедициясын жетектеп, бірнеше ағылшын елді мекендерін қиратты және Сент-Джонстағы Форт-Уильямды сәтсіз қоршауға алды. Француздар мен олардың жергілікті одақтастары жаз бойы ағылшындарды мазалады, ағылшын меншігіне келтірілген зиянды 188 000 фунт стерлингке бағалады. 1706 жылы ағылшыздар аралдың солтүстік жағалауындағы француз балық аулау бекеттерін жойды. 1708 жылдың желтоқсанында француз, канадалық және микмак еріктілерінің біріккен күштері Сент-Джонсты басып алып, бекіністерді қиратты. Бірақ олар ол жайды ұстап тұруға жеткілікті ресурстарға ие болмады, сондықтан оны тастап кетті, ал Сент-Джонс 1709 жылы ағылшыздар қайтадан басып алып, нығайтты. (Осы француз экспедициясы Феррилендті де басып алуға тырысты, бірақ ол сәтті қарсылық көрсетті.) Ағылшын флотының басшылары 1703 және 1711 жылдары Плесансқа шабуыл жасауды жоспарлады, бірақ жасаған жоқ, соңғысы адмирал Уокердің Сент-Лоуренс өзенінің аузындағы апаттан кейін болды.
Newfoundland's coast was dotted with small French and English communities, with some fishing stations occupied seasonally by fishermen from Europe. Both sides had fortified their principal towns, the French at Plaisance on the western side of the Avalon Peninsula, the English at St. John's and in Conception Bay (see Carbonear Island). During King William's War, d'Iberville had destroyed most of the English communities in 1696–97, and the island again became a battleground in 1702. In August of that year, an English fleet under the command of Commodore John Leake descended on the outlying French communities but made no attempts on Plaisance. During the winter of 1705, Plaisance's French governor Daniel d'Auger de Subercase retaliated, leading a combined French and Mi'kmaq expedition that destroyed several English settlements and unsuccessfully besieged Fort William at St. John's. The French and their Indigenous allies continued to harass the English throughout the summer and did damages to the English establishments claimed at £188,000. The English sent a fleet in 1706 that destroyed French fishing outposts on the island's northern coasts. In December 1708, a combined force of French, Canadian, and Mi'kmaq volunteers captured St. John's and destroyed the fortifications. They lacked the resources to hold the prize, however, so they abandoned it, and St. John's was reoccupied and refortified by the English in 1709. (The same French expedition also tried to take Ferryland, but it successfully resisted.) English fleet commanders contemplated attacks on Plaisance in 1703 and 1711 but did not make them, the latter by Admiral Walker in the aftermath of the disaster at the mouth of the St. Lawrence.
Бейбітшілік
1712 жылы Ұлыбритания мен Франция қару тоқтату туралы келісім жасады, ал келесі жылы бейбіт келісімге қол қойылды. 1713 жылғы Утрехт шартының талаптарына сәйкес, Ұлыбритания Акадияны (олар оны Нова-Скотия деп атады), Ньюфаундлендтің егемендігін, Гудзон шығанағы аймағын және Кариб теңізіндегі Сент-Китс аралын алды. Франция Ирокездердегі британдық үстемдікті мойындады. Ол Сент-Лоуренс шығанағындағы барлық аралдарды, соның ішінде Кейп-Бретон аралын сақтап қалды, сондай-ақ аймақта балық аулау құқығын, оның ішінде Ньюфаундлендтің солтүстік жағалауында балық құрғату құқығын алды. Соғыстың соңғы жылдарында көптеген абенакилер француз тарапынан Жаңа Англияға шабуылдарды жалғастыруға жасалған қысымға қарамастан, соғыстан шаршады. Дегенмен, Утрехт бейбітшілігінде халықтардың мүдделері ескерілмеді, ал кейбір абенакилер Жаңа Англиямен бейбітшілік туралы келіссөздер жүргізуге ниет білдірді. Губернатор Дадли Портсмутте (Нью-Гэмпшир штатында), сонымен қатар ол губернатор болған жерде, маңызды бейбітшілік конференциясын ұйымдастырды. Онда және Каско шығанағындағы келіссөздерде абенакилер француздардың Майн мен Нью-Брансуиктің шығыс аймағын Ұлыбританияға бергені туралы британдықтардың мәлімдемесіне қарсылық білдірді, бірақ Кеннебек өзеніндегі шекараны растауға және өз территорияларында мемлекеттік сауда орындарын құруға келісті. Портсмут шарты 1713 жылдың 13 шілдесінде Уабанаки конфедерациясының бірнеше қауымдастықтарының сегіз өкілімен бекітілді. Бірақ, келесі жылы басқа абенаки тайпаларының басшылары да шартқа қол қойды, ал 1726 жылға дейін микмактар оған немесе басқа ешқандай шартқа қол қоймады.
In 1712, Britain and France declared an armistice, and a final peace agreement was signed the following year. Under terms of the 1713 Treaty of Utrecht, Britain gained Acadia (which they renamed Nova Scotia), sovereignty over Newfoundland, the Hudson Bay region, and the Caribbean island of St. Kitts. France recognized British suzerainty over the Iroquois It retained all of the islands in the Gulf of Saint Lawrence, including Cape Breton Island, and retained fishing rights in the area, including rights to dry fish on the northern shore of Newfoundland. By the later years of the war, many Abenakis had tired of the conflict despite French pressures to continue raids against New England targets. The peace of Utrecht, however, had ignored Indigenous interests, and some Abenaki expressed willingness to negotiate a peace with the New Englanders. Governor Dudley organized a major peace conference at Portsmouth, New Hampshire (of which he was also governor). In negotiations there and at Casco Bay, the Abenakis objected to British assertions that the French had ceded to Britain the territory of eastern Maine and New Brunswick, but they agreed to a confirmation of boundaries at the Kennebec River and the establishment of government run trading posts in their territory. The Treaty of Portsmouth was ratified on July 13, 1713, by eight representatives of some of the communities of the Wabanaki Confederacy; however, it included language asserting British sovereignty over their territory. Over the next year, other Abenaki tribal leaders also signed the treaty, but no Mi'kmaq ever signed it or any other treaty until 1726.
Акадия және Ньюфаундленд
Ньюфаундленд пен Акадияны жоғалту француздардың Атлантикадағы ықпалын Кейп-Бретон аралымен шектеді. Француздар Ньюфаундлендтен осы жерге қоныс аударып, Рояль аралын құрды, ал Франция келесі жылдары Луисбург бекінісін салды. Бұл жағдай, сондай-ақ Ньюфаундленд жағалауын пайдалану құқығы француз және британдық балық аулау мүдделері арасындағы шиеленіске әкелді, ол 18-шы ғасырдың соңына дейін толыққанды шешілмеді. Соғыстың экономикалық салдары Ньюфаундленд үшін ауыр болды, балық аулау флоты күрт қысқарды. Британдық балық аулау флоты бейбітшілік орнағаннан кейін дереу қалпына келе бастады және бұрынғыдай, испандық кемелердің Ньюфаундленд суларында балық аулауына кедергі келтіруге тырысты. Алайда, көптеген испандық кемелер британдық бақылаудан қашу үшін ағылшын «қуыршақ» иелерімен жалауларын ауыстырды. Британдықтардың Акадияны басып алуы онда тұратын акадиялықтар мен микмактар үшін ұзақ мерзімді салдарларға әкелді. Жаңа Шотландиядағы Британияның билігі бастапқыда өте тұрақсыз болды, осы жағдайды француз және микмак қарсылық көшбасшылары пайдаланды. Соғыстан кейін британдықтардың микмактармен қарым-қатынасы Новая Шотландиядағы британдық экспансия аясында және Мэн жағалауында дамыды, онда Жаңа Англия тұрғындары бұрынғы келісімдерді бұза отырып, Абенаки жерлеріне көшуді бастады. Не абенакилер, не микмактар Утрехт келісімінде мойындалмады, ал 1713 жылғы Портсмут келісімін олар Жаңа Англиялықтардан өзгеше түсіндірді, сондықтан микмактар мен абенакилер өздерінің жерлеріне жасалған енулерге қарсылық көрсетті. Бұл қақтығысты Себастьен Раль сияқты француз интриганшалары күшейтті, соңында ол Әке Раль соғысына (1722–1727) ұласты. Британдықтардың номиналды түрде бағындырылған акадиялықтармен қарым-қатынасы да қиын болды. Олар британдық тәжге адалдық серт беру туралы британдықтардың қайта-қайта талаптарына қарсылық көрсетті, нәтижесінде акадиялықтар Рояль аралы мен Сент-Жан аралына (қазіргі Принс-Эдвард аралы) көшіп кетті. 1740 жылдары француз басшылары, мысалы, Жан-Луи Ле Лутр, өздерінің микмак одақтастарымен бірге британдықтардың Жаңа Шотландиядағы протестанттық елді мекендерді кеңейтуге тырысуына қарсы партизан соғысын ұйымдастырды. Франция мен Ұлыбритания арасында Акадия шекаралары бойынша да шиеленіс болды. Шекаралар келісім-шартта нақты көрсетілмеген, тіпті француздар да оны ресми түрде сипаттамаған. Франция тек Акадия түбегі ғана келісімге енгенін (қазіргі Жаңа Шотландия, Кейп-Бретон аралынан басқа) және олар қазіргі Нью-Брансуикке құқықтарды сақтап қалғанын мәлімдеді. Акадия дауы шешілмегендіктен 1740 жылдары Король Жорж соғысы кезінде ашық қақтығысқа ұласты және британдықтардың жеті жылдық соғыста Солтүстік Америкадағы барлық француз аумақтарын басып алғанға дейін шешілмеді.
The loss of Newfoundland and Acadia restricted the French presence on the Atlantic to Cape Breton Island. French were resettled there from Newfoundland, creating the colony of Île Royale, and France constructed the Fortress of Louisbourg in the following years. This presence plus the rights to use the Newfoundland shore resulted in continued friction between French and British fishing interests, which was not fully resolved until late in the 18th century. The economic effects of the war were severe in Newfoundland, with the fishing fleets significantly reduced. The British fishing fleet began to recover immediately after the peace was finalized, and they attempted to prevent Spanish ships from fishing in Newfoundland waters, as they previously had. However, many Spanish ships were simply reflagged with English straw owners to evade British controls. The British capture of Acadia had long term consequences for the Acadians and Mi'kmaq living there. Britain's hold on Nova Scotia was initially quite tenuous, a situation on which French and Mi'kmaq resistance leaders capitalized. British relations with the Mi'kmaq after the war developed in the context of British expansion in Nova Scotia and also along the Maine coast, where New Englanders began moving into Abenaki lands, often in violation of previous treaties. Neither the Abenakis nor the Mi'kmaq were recognized in the Treaty of Utrecht, and the 1713 Portsmouth treaty was interpreted differently by them than by the New England signatories, so the Mi'kmaq and Abenakis resisted these incursions into their lands. This conflict was increased by French intriguers such as Sébastien Rale, and eventually they developed into Father Rale's War (1722–1727). British relations were also difficult with the nominally conquered Acadians. They resisted repeated British demands to swear oaths to the British crown, and eventually this sparked an exodus by the Acadians to Île Royale and Île Saint Jean (present day Prince Edward Island). By the 1740s, French leaders such as Father Jean Louis Le Loutre orchestrated a guerrilla war with their Mi'kmaq allies against British attempts to expand Protestant settlements in peninsular Nova Scotia. Friction also persisted between France and Britain over Acadia's borders. The boundaries were unclear as laid out by the treaty, which even the French had never formally described. France insisted that only the Acadian peninsula was included in the treaty (modern Nova Scotia except Cape Breton Island) and that they retained the rights to modern New Brunswick. The disputes over Acadia flared into open conflict during King George's War in the 1740s and were not resolved until the British conquest of all French North American territories in the Seven Years' War.
Жаңа Англия
Массачусетс және Нью-Гэмпшир соғыстың алдыңғы қатарында болды, бірақ Жаңа Англия колониялары басқа аймақтарға қарағанда экономикалық жағынан аз шығынға ұшырады. Соғыстың кейбір шығындары Бостонның кеме жасау және сауда орталығы ретіндегі маңыздылығымен, сондай-ақ 1711 жылғы Квебек жорығында патшаның жасаған әскери шығындарынан туындаған қаржылық пайдамен өтелді.
Massachusetts and New Hampshire were on the front line of the war, yet the New England colonies suffered less economic damage than other areas. Some of the costs of the war were offset by the importance of Boston as a center of shipbuilding and trade, combined with a financial windfall caused by the crown's military spending on the 1711 Quebec expedition.
Оңтүстік колониялар
Испан Флоридасы соғыстың салдарынан экономикасын және халқын толыққанды қалпына келтіре алмады, ал 1763 жылғы Париж шартында жеті жылдық соғыстан кейін Ұлыбританияға берілді. Атлантикалық жағалауға қоныстанған жергілікті халықтар, осы соғыста британдықтармен одақтас болғандар сияқты, британдық үкімшілікке наразылық білдірді. Бұл наразылық 1715 жылғы Ямаси соғысына ұласты, ол Оңтүстік Каролинаның өмір сүруіне үлкен қауіп төндірді. Испания территорияларындағы халықтың азаюы 1732 жылы Джорджия провинциясының құрылуына себеп болды, ол Испанияның бастапқыда талап еткен аумақта орналасты, Каролина да осыған ұқсас жағдайда болды. Джеймс Мур 1711 жылы басталған Тускарора соғысында Солтүстік Каролинадағы Тускарора тайпасына қарсы әскери шаралар қолданды, олардың көпшілігі тілдік туыстары Ирокездерге қосылу үшін босқындар ретінде солтүстікке қашты. Соғыстың экономикалық салдары Англияның оңтүстік колонияларында, тіпті әскери қимылдар аз болған жерлерде де жоғары болды. Вирджиния, Мэриленд және шамалы дәрежеде Пенсильвания, экспорттық тауарларын (негізінен темекіні) Еуропа нарықтарына тасымалдау құнынан және бірнеше нашар егістіктен қатты зардап шекті. Оңтүстік Каролина әскери операцияларды қаржыландыру үшін үлкен қарыз жинады, бұл британдықтармен және испандықтармен қайтадан қақтығыстарға әкелді. Миссисипи өзенінің алабында, соның ішінде Огайо өзенінің аңғарында құрылған сауда желілері француздерді Аппалачи тауларын кесіп өтетін британдық сауда желілерімен және колониялық қоныстармен жақын байланысқа әкелді. Бұл аумаққа қатысты қайшылықтар 1754 жылы француз және үнді соғысының басталуына себеп болды.
Spanish Florida never really recovered its economy or population from the effects of the war, and it was ceded to Britain in the 1763 Treaty of Paris following the Seven Years' War. Indigenous peoples who had been resettled along the Atlantic coast chafed under British rule, as did those allied to the British in this war. This discontentment flared into the 1715 Yamasee War that posed a major threat to South Carolina's viability. The loss of population in the Spanish territories contributed to the 1732 founding of the Province of Georgia, which was granted on territory that Spain had originally claimed, as was also the case with Carolina. James Moore took military action against the Tuscaroras of North Carolina in the Tuscarora War which began in 1711, and many of them fled north as refugees to join their linguistic cousins the Iroquois. The economic costs of the war were high in some of the southern English colonies, including those that saw little military activity. Virginia, Maryland, and Pennsylvania to a lesser extent, were hit hard by the cost of shipping their export products (primarily tobacco) to European markets, and they also suffered because of several particularly bad harvests. South Carolina accumulated a significant debt burden to finance military operations. renewing conflicts with both the British and the Spanish. Trading networks established in the Mississippi River watershed, including the Ohio River valley, also brought the French into more contact with British trading networks and colonial settlements that crossed the Appalachian Mountains. Conflicting claims over that territory eventually led to war in 1754, when the French and Indian War broke out.