Француз-индеец соғыстары (1688-1763): Солтүстік Америкадағы қақтығыстар, британдықтар мен француздардың арасындағы отаршылдық күрес, АҚШ революциясына әкелді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1688–1763 жылдар аралығында Солтүстік Америкадағы әскери қақтығыстар сериясы
1688 1763 series of military conflicts in North America
Француз және үнді соғыстары – 1688 және 1763 жылдар аралығында Солтүстік Америкада болған қақтығыстардың сериясы, олардың кейбіреулері тікелей емес, Еуропалық династиялық соғыстармен байланысты болды. «Француз және үнді соғысы» деген атау АҚШ-та 1754–1763 жылдардағы соғысқа қатысты ғана қолданылады. Бұл соғыс Жеті жылдық соғыстың Солтүстік Америкадағы майданы болды және оның салдары Америка революциясына әкелді. Француз және үнді соғыстарынан бұрын Бобр соғыстары болған. Квебек провинциясында осы соғыстарды көбінесе Өзара отарлық соғыстар деп атайды. Кейбір қақтығыстарға испан және голланд күштері де қатысты, бірақ барлық соғыстарда Ұлыбритания Корольдігі, оның отарлары және олардың жергілікті одақтастары бір жағынан, Франция, оның отарлары және олардың жергілікті одақтастары екінші жағынан басты рөлде болды. Соғыстардың негізгі себебі – әр елдің Американың ішкі аймақтарын, сондай-ақ Гудзон шығанағы маңындағы аймақты бақылауға ұмтылуы болды, олар екеуі де жүн саудасына басымдық ету үшін маңызды деп есептелді.
The French and Indian Wars were a series of conflicts that occurred in North America between 1688 and 1763, some of which indirectly were related to the European dynastic wars. The title French and Indian War in the singular is used in the United States specifically for the warfare of 1754–63, which composed the North American theatre of the Seven Years' War and the aftermath of which led to the American Revolution. The French and Indian Wars were preceded by the Beaver Wars. In Quebec, the various wars are generally referred to as the Intercolonial Wars. Some conflicts involved Spanish and Dutch forces, but all pitted the Kingdom of Great Britain, its colonies, and their Indigenous allies on one side against France, its colonies, and its Indigenous allies on the other. A driving cause behind the wars was the desire of each country to take control of the interior territories of America, as well as the region around Hudson Bay; both were deemed essential to domination of the fur trade.
Операциялық мақсаттар
Соғысқан тараптар, көбінесе, колонияларды ана елмен байланыстырған теңіз жолдарымен ғана емес, сондай-ақ колониялар арасындағы құрлық жолдарымен және Солтүстік Американың ішкі аймақтарына бағытталған маңызды тері саудасы жолдарымен бақылауды қамтамасыз етуге ұмтылды. Бұл жолдар көбінесе көлдер мен өзендер арқылы Атлантика мұхитынан Миссисипиге дейін созылған. Көптеген жергілікті тайпалар осы жолдардың бойында өмір сүрді және Еуропаның алып державалары арасындағы соғыстарға тартылды. Соғысқан тараптар маңызды көлік түйіндерінде бекіністер салды және оларды қорғау үшін, сондай-ақ жаудың орналасқан жерлеріне шабуыл жасау үшін жергілікті халықтан көмек сұрады.
The belligerents strove in general to control the major transportation and trade routes, not just the sea routes that connected the colonies with the mother country, or the land routes that existed between the different colonies, but also the major fur trade routes leading to the interior of North America. These were normally along lakes and rivers and stretching from the Atlantic to the Mississippi. Many indigenous Nations lived by these routes, and became involved in the wars between the great powers of Europe. The belligerents built fortified positions at major transportation hubs and requested the help of the local indigenous population to defend these, and to attack enemy positions.
Еуропалық тактика
Көпшіліктің пікірінше, еуропалықтардың ұрыс тәсілдері мен әскери тактикасы американдық ормандарға және жергілікті соғыс өнеріне сай келмеген. Сондықтан, ағылшын отарлаушылары жергілікті соғыс тәсілдерінен шабыт алып, жаңа ұрыс техникасын жасады деген болжам бар. Осы техникалар, жасырынуды және шабуылдауды қамти отырып, отарлаушылардың француздарды, содан кейін Американдық революциялық соғыс барысында британ армиясын жеңуіне себеп болды деп есептеледі. Бірақ шындығында, француз және үндістер соғысын Ұлыбритания дәстүрлі еуропалық тактиканы қолдану арқылы жеңді. Луисбург бекінісі еуропалық соғыс қағидалары бойынша жүргізілген екі қоршаудан кейін берілді, ал 1759 жылғы Ыбырайым жазығындағы шайқас – ашық алаңда жабық түзілімдерде өткен еуропалық шайқас болды.
A common view is that European combat methods and military tactics were not adapted to the American forests and to the indigenous art of war. It is therefore conjectured that the English colonists designed new combat techniques, inspired by the Indigenous combat methods. These techniques, which included cover and stressed ambushes, is supposed to have been the reason why the colonists finally defeated the French, and then the British army during the American Revolutionary War. In reality, however, the French and Indian wars were finally won by Britain through the application of traditional European tactics. The Fortress of Louisbourg surrendered twice after sieges conducted according to the rules of European warfare, and the Battle of the Plains of Abraham 1759 was a European battle fought in closed formations in the open.
Кішігірім соғыс
Француздардың күш-жігері ақыры нәтижесіз болғанымен, олар замандастары «ла Петти воре» деп атаған, қазіргі кезде партизандық соғыс деп аталатын тактикалық доктрина бойынша соғысты. Солтүстік Америкадағы француз әскерлерінің санының аздығы еуропалық стандартты тактикамен соғыс жүргізуге мүмкіндік бермеді. Сондықтан француздар көбінесе жергілікті одақтастардың көмегіне жүгінді (төменде қараңыз). Француз халқының аздығы; Жаңа Францияның тері саудасына тәуелділігі, бұл француздар мен жергілікті халықтарға өзара пайдалы болды; және британдық колониялардан туындаған ортақ қауіп, жергілікті халықтарды одақтас болуға ынталандырды. Мононгахела шайқасы – осы шағын соғыс тактикасының ең ірі жетістігі болды. Бірақ Француз және Үнді соғысының соңында, Канаданың дерлік барлық ер азаматтары жұмылдырылғанына қарамастан, британдықтардың сандық артықшылығы айқын болды, және еуропалық стандартты тактика жеңіске жетіп, соғысты шешті.
Although ultimately futile, the French fought according to the tactical doctrine contemporaries called la Petite guerre, or today's guerilla warfare. The numerical inferiority of the French forces in North America made it impossible to fight a war according to standard European tactics. Hence the French to a large extent made use of indigenous allies (see below). The small French population; New France's dependence on the fur trade, mutually profitable for both French and indigenous peoples; and the common threat from the British colonies, made the indigenous peoples willing allies. The Battle of the Monongahela was the largest achievement of the petty warfare tactics. But at the end of the French and Indian War British numerical superiority became overwhelming, in spite of almost the whole male population of Canada being mobilized, and standard European tactics won the day and the war.
Британдықтар
Британдық әскери күштері Британ армиясының тұрақты полктері мен тәуелсіз роталарынан, Британдық Америкадағы әрбір колониялардың құраған провинциялық полктерінен және колониялық милициядан тұрды.
The British military forces consisted of the British Army's regular regiments and independent companies; the provincial regiments raised by the several colonies in British America, and the colonial militia.
Британдық әскер
Британ армиясының Солтүстік Америкада екі түрі бөлімше болды: колонияларда белгілі бір мерзімге қызмет ететін тұрақты полктер, көбінесе соғыс басталған соң ғана жіберілетін, және форттар мен бекіністердің гарнизондары ретінде колонияларда тұрақты орналасқан тәуелсіз роталар. Британ армиясы көбінесе кедей және қылмыстық топтардан жиналған, алайда тәуелсіз роталардың мәртебесі төмен болды. Олардың қатарына көбінесе тұрақты әскерден шығып кеткендер – бұрынғы солдаттар, сондай-ақ дезертирлер де кіретін. Офицерлер көбінесе қатардан офицерлер болып тағайындалатын. Тәуелсіз роталар жергілікті қоғамға жақын қалып, әскери қызметті азаматтық жұмыстың қосымшасы ретінде қарастырып, келісім шарты біткен соң колонияларда қала беретін.
The British Army had two types of units in North America: regular regiments serving in the colonies for a longer or shorter period of time, normally sent there only after the war had begun, and independent companies, permanently based in the colonies as garrisons of forts and fortresses. The British Army was largely recruited among the poor and the criminal classes; yet, the independent companies had lower status. Their ranks were often filled with people who had left the regular service – former soldiers mainly, but also deserters. The officers were often promoted non commissioned officers. The independent companies became rooted in the local society, often transforming the military service into a sideline of a civilian occupation, and remaining in the colonies after expiration of the enlistment period.
Облыстық әскерлер
Соғыс басталғанда, бірнеше колония өздерінің әскери күштерін, провинциялық әскерлерін уақытша әскерге алу арқылы ұйымдастырды. Әскерлер қоғамның төменгі топтарынан шыққан, бұл олардың сенімділігі мен тиімділігін арттырмады. Массачусетс шығанағы, Нью-Йорк және Коннектикут әдетте үлкен контингенттерді жұмылдырды, ал оңтүстік колониялар императорлық мақсатқа әрдайым өте теріс қатысты. Британ армиясы рейнджерлік бөлімшелерді қоспағанда, провинциялық әскерлердің жауынгерлік қабілетіне жоғары баға бермеді. Бірлескен операциялар кезінде провинциялық әскерлер қатаң британдық соғыс ережелеріне бағынды. Провинциялық әскерлердің офицерлері тұрақты армия офицерлеріне қарағанда төменгі шенде болды; провинциялық дала офицері аға британдық капитан деңгейінде саналды, бірақ бұл офицерлер колониялық элитаның мүшелері, көбінесе колониялық заң шығарушы органдардың қатысушылары болды. Реттік және провинциялық офицерлер арасында шен және үстемдік мәселелері бойынша даулар жиі туындады. Кіші провинциялық офицерлер көбінесе халықтық милиция офицерлері болды, олар ер адамдарды оңай әскерге шақыра алатын.
When war began, the several colonies organized their own military forces, provincial troops, through temporary enlistments. The soldiers came from the lower orders of society, which did not strengthen their reliability or efficiency. Massachusetts Bay, New York and Connecticut usually mobilized large contingents, while the southern colonies always very reluctantly contributed to the imperial cause. The British Army did not have high opinions of the battleworthiness of the provincial troops, with the exception of the ranger units. During conjoint operations the provincial troops were subject to the very strict British Articles of War. The officers of the provincial troops had lower relative rank than the officers of the regular army; a provincial field officer ranked as a senior British captain, although these officers were members of the colonial elite, often members of colonial legislatures. Disputes concerning rank and precedent between regular and provincial officers were common. Junior provincial officers were often popular militia officers, who easily could recruit a company of men.
Колониялық отаршылдық
Әрбір колонияның өз әскері болды, қағида бойынша 16-дан 60 жасқа дейінгі барлық еңбекке жарамды ер адамдарды қамтыды. Бірақ шындығында, әскерге қосылу қоғамның ең әулетті мүшелерімен шектелді, себебі әрбір әскерші өз-өзіне мылтық, қап, оқ-дәрі, пуля, кремень және қылышпен қамтамасыз етуі керек еді. Әрбір жергілікті қауым өз әскерін ұйымдастырды. Офицерлерді губернатор тағайындады немесе адамдар сайлады. Жергілікті әскердің басты міндеті – жергілікті қорғаныс болды, олар көбінесе жаугершілікке қатыспады, бірақ тиімді үй күзетшісі қызметін атқарды.
Each colony had its own militia, which in principle contained all able bodied men 16 to 60 years of age. In reality, however, membership in the militia was restricted to the more substantial members of society, since every militiaman had to provide himself with a musket, knapsack, powder, bullets, flints, and sword. Each local community organized its own militia. The officers were either appointed by the governor or elected by the men. The main task of the local militia was local defense, rarely serving in the field but acting as a more or less efficient home guard.
Француз әскері
1754 жылы Артуа, Беарн, Бургундия, Гвиенна, Лангедок және Ла Рейн полктерінен алты батальон Жаңа Францияға жіберілді. 1757 жылы Рояль-Руссилон және Ла-Сарр полктерінен екі батальон қосымша келді, ал келесі жылы де Берри полкінен екі батальон келді. Атлантика арқылы артиллериялық рота да жіберілді.
In 1754 six battalions from the regiments Artois, Béarn, Bourgogne, Guyenne, Languedoc, and La Reine were transferred to New France. In 1757 two additional battalions arrived from Royal Roussilon and La Sarre, followed the next year by two battalions from de Berry. An artillery company was also sent over the Atlantic.
Колониялық отаршылдық
Канадалық отаршылдық жасақтары британдық провинциялық әскерлер мен британдық отаршылдықтардың жасақтарына қарағанда айқын артық моральдық рух пен жауынгерлік қабілетке ие болды. Алайда, бұл тек олар елді қорғау немесе дала жауынгерлері ретінде қолданылған кезде ғана дұрыс еді. Соғыс қимылдарынан басқа, Канада жасақтары көлік және жол салу сияқты маңызды міндеттерді де орындады.
The Canadian colonial militia enjoyed a substantially higher morale and battleworthiness than the British provincial troops and the militia of the British colonies. This was only true, however, when they were employed as home guard or as wilderness warriors. Besides a combat role, the Canadian militia also fulfilled important tasks behind the lines, such as transportation and road building.
Жергілікті-ақ адамдар арасындағы соғыс
Еуропалық отаршылдық күштер мен Американың жергілікті халықтары арасындағы қақтығыстар кезінде, төрт маңызды француз-жергілікті соғыстарын сипаттайтын соғыс үлгісі пайда болды. Кейбір жергілікті тайпалар мен отарлар арасындағы қарым-қатынастардың күрделі желісі маңызды болды, нәтижесінде жергілікті тайпалар отаршыл күштердің одақтастарына айналды. Бұл одақтар, негізінен, тері саудасы арқылы құрылған экономикалық байланыстардың және жергілікті тайпалардың өзге жергілікті тайпаларға қарсы одақтастарға мұқтаждығының нәтижесі болды. Соғысқа барлық тараптан бейбіт тұрғындарға қатысты кең етек жайған және күшейе түскен зорлық-зомбылық кірді, оның барысында екі жақтан да – отаршылдық және жергілікті – елді мекендерге шабуылдар жасалды, тұрғындар өлтірілді немесе тұтқынға алынды, үйлер мен егістер өртеліп талқандалды.
A pattern of warfare emerged during the clashes between the European colonial powers and the American Indigenous peoples which characterized the four major French and Indigenous wars. The complex network of relations was fundamental between some Indigenous tribes and some colonies, the Indigenous tribes becoming the allies of the colonial powers. These alliances were a result of the economic ties that had been formed by the fur trade and by the Indigenous tribes' need for allies against their Indigenous rivals. The warfare included the widespread and escalating abuse of civilians on all sides, in which settlements were attacked, both Colonial and Indigenous, the residents killed or abducted, and houses and crops burned.