Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канададағы отаршылдық әскерлер 1867 жылғы Конфедерацияға дейін әртүрлі әскерлерден құралған. Жаңа Франция мен Акадия, Ньюфаундленд колониясы және Нова-Шотия (1605–1763) кезеңінде бұл әскерлер канадалықтардан (француз канадалықтарынан), жергілікті халықтардан, британдықтардан және акадиялықтардан тұрған. Дәстүрлі түрде, «Канадалық милиция» атауы Канаданың барлық аймақтарындағы жергілікті милиция полктеріне қолданылған. Дегенмен, «милиция» термині 1855 жылғы Милиция заңы қабылдалғаннан бастап, Канаданың тұрақты кәсіби құрлық әскерлеріне де қатысты қолданылды. Канада провинциясының заң шығарушы жиналысы қабылдаған заңмен «Белсенді милиция» құрылды, кейін ол «Тұрақты белсенді милиция» деп аталды. Тұрақты белсенді милиция (PAM) құрылғаннан кейін, қалған отаршылдық милиция полктері жиынтығы «Тұрақты емес белсенді милиция» (NPAM) деп аталды. PAM және NPAM терминдері Канадада 1940 жылға дейін, Канадалық милициялар Канада армиясына қайта ұйымдастырылғанға дейін қолданылып келді. «Милиция» термині бүгінге дейін Канада армиясының жартылай штатты негіздегі Басты резервін атау үшін қолданылады.
The colonial militias in Canada were made up of various militias prior to Confederation in 1867. During the period of New France and Acadia, Newfoundland Colony, and Nova Scotia (1605–1763), these militias were made up of Canadiens (French Canadians), First Nations, British and Acadians. Traditionally, the Canadian Militia was the name used for the local sedentary militia regiments throughout the Canadas. However, the term "militia" was also used to refer to the Canadian regular professional land forces, beginning with the passing of the Militia Act of 1855. Passed by the Legislative Assembly of the Province of Canada, the act created the Active Militia, later referred to as the Permanent Active Militia. After PAM's formation, the remaining sedentary colonial militia regiments were collectively referred to as the Non Permanent Active Militia (NPAM). The terms PAM and NPAM continued to be used in Canada until 1940, when the Canadian militias was reorganized into the Canadian Army. The term Militia is still used to refer to the Canadian Army's part time Primary Reserve.
Акадия
Галифакс (1749 ж.) құрылғанға дейін Акадияда (қазіргі Новая Шотландия және Нью-Брансуик) әскери жасақтар негізінен Микмак, Малисейт және Акадия тұрғындарынан құрылды. 1710 жылы Акадияны британдықтар басып алғанға дейін бұл жасақтар Жаңа Англиялықтармен Вильгельм патшаның соғысында және Анна патшайымының соғысында күресті. Басып алудан кейін Микмак, Акадия және Малисейт әскерлері Әке Рале соғысы, Король Жорж соғысы және Әке Ле Лутр соғысы арқылы британдықтарға қарсы күресін жалғастырды. Кейінгі екі соғыста колонияда құрылған алғашқы британдық әскери жасақ – Горхам рейнджерлері келді (колонияда 1720 жылы 40-шы жаяу полкінің британдық тұрақты әскері құрылды). Микмак және Акадия әскерлері Француз және Үнді соғысы кезінде Жаңа Шотландияда күресін жалғастырды.
Until the establishment of Halifax (1749), the militia units in Acadia (present day Nova Scotia and New Brunswick) were primarily Mi'kmaq, Maliseet and Acadian militia. Before the British Conquest of Acadia in 1710, these militias fought the New Englanders in King William's War and Queen Anne's War. After the conquest, the Mi'kmaq, Acadian and Maliseet militias continued to fight the British through Father Rale's War, King George's War, and Father Le Loutre's War. The two latter wars saw the arrival Gorham's Rangers, the first British militias established in the colony (the British regulars of the 40th Regiment of Foot was raised in the colony 1720). The Mi'kmaq and Acadian militias continued to fight in Nova Scotia throughout the French and Indian War.
Америка революциялық соғысы
1775 жылы Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде, жаңадан құрылған Континенттік армияның алғашқы маңызды әскери қадамы ретінде Канадаға шабуыл жоспарлары жасалды. Науқанның мақсаты – британдық Квебек провинциясын (қазіргі Канада) әскери бақылауға алу және француз тілді канадалықтарды он үш колония тарапынан революцияға қосылуға ынталандыру болатын. Квебек колониясында бар болғаны екі британ полкі болды. Тұрақты әскерлерді қолдау үшін канадалық еріктілерден компаниялар құрылды. Монреаль саудагерлері ұйымдастырған ағылшын тілді компаниялар арасында американдық көзқарастар тараған мәселе болды. 1775 жылдың қараша айында губернатор Карлтон Квебек қаласының қорғаушыларын американдық көтерілісшілердің қоршауына қарсы дайындады. Британдық тұрақты әскерлердің саны шектеулі болды. Қорғаушылардың көп бөлігін ағылшын және француз тілді қауымдастықтардан құралған канадалық ополченниктер құрады. Квебек қаласының ополченниктері 1775 жылы екі бөлімге бөлінді – француз тілді халықтан құралған «Канадалық ополченниктері» және ағылшын тілділерден құралған «Британ ополченниктері». Квебек қоршауы кезінде екеуіне де бірдей форма берілді: жақасы жоқ жасыл жең, жасыл түсті жиектерімен; бежевый белбеу және шалбар; үшбұрышты шляпа. Формалар 1775 жылдың жазында Ұлыбританиядан жіберілген, бірақ құрылмаған канадалық жеңіл жаяу әскері корпусы үшін арналған қоймадан алынды. Америка Тәуелсіздік соғысынан кейін 40 000 лоялист Канадаға, Нова Скотияға және Нью-Брансуикке қоныс аударды, сондай-ақ Ұлыбританияға адал қалған алты ұлтты ірокездер де оларға қосылды. Жаңа канадалықтардың көпшілігі лоялист полктерінің ветерандары болғандықтан, олар британдық көзқарастармен және әскери дайындықпен келді, бұл американдық қауіпке қарсы тұру үшін қабілетті кәсіби күштер құруға мүмкіндік берді. «Fencibles» деп аталған жаңа бөлімшелер британ армиясының құрамында ұйымдастырылды, бірақ олардың негізгі міндеті – өздерінің туған колонияларын қорғау болды. Олардың кәсібилігі азаматтық ополченниктердің дайындығын арттырып, қазіргі күнге дейін жалғасып келе жатқан көптеген дәстүрлерді қалыптастырды.
In 1775, during the American Revolutionary War, plans to invade Canada were drawn up as the first major military initiative by the newly formed Continental Army. The objective of the campaign was to gain military control of the British Province of Quebec (modern day Canada), and convince the French speaking Canadiens to join the revolution on the side of the Thirteen Colonies. There were only two British regiments in the colony of Quebec. Companies of Canadian volunteers had to be raised to support the regular troops. Pro American sympathies were a problem among the anglophone company raised by the Montreal merchants. In November 1775, Governor Carleton organized the defenders of Quebec City to face a siege by the American rebels. British regular troops were few in number. Canadian militia, from both the anglophone and francophone communities, made up the majority of the defenders. The militia of Quebec City was divided into two sections in 1775—'Canadian Militia' drawn from the francophone population, and 'British Militia' made up of anglophones. During the siege of Quebec, both were issued with the same uniform: green coat without lapels, with green facings; buff waistcoats and breeches; tricorne hat. The uniforms were drawn from stocks sent from Britain in the summer of 1775 for a proposed but never raised corps of Canadian light infantry. In the aftermath of the American Revolutionary came an exodus of 40,000 Loyalists into the Canadas, Nova Scotia, and New Brunswick, joined by many of the Six Nations Iroquois who had remained loyal to the United Kingdom. Since many of the new Canadians were also veterans of Loyalist regiments, they brought both the British sympathies and the military training to establish competent professional forces to oppose the perceived American threat. Called "fencibles", the new units were organized within the British army, but charged wholly with the defence of their home colonies. Their professional presence also enhanced training for the citizen militia and established many traditions that continue to modern times.
1812 жылғы соғыс
1812 жылы Ұлыбритания Еуропаға қатысқан кезде, Америка Құрама Штаттары мүмкіндікті пайдаланып, соғыс жариялап, Канаданы басып алуға және батысқа қарай Үнді аумақтарына кеңейтуге тағы бір әрекет жасады. 1812 жылғы соғыста британдық сарбаздар көп бөлігін шайқасқа қатыстырса, канадалық ополчение және одақтас Үнді жауынгерлері Канаданың қорғанысында маңызды рөл атқарды. Британдық кәсіби командирлердің шеберлігі Жоғарғы Канадада (Онтарио) генерал-майор сэр Исаак Брок пен Төменгі Канадада (Квебек) француз канадасы подполковник Чарльз де Салаберри арқылы көрсетеілді. Соғыс жарияланғаннан кейін Брок бірден Хьюрон көліндегі Мичилимакинактағы американдық бекінісін басып алуға асықты. Ұлы көлдердегі маңызды өткелді жабумен қатар, оның жетістігі Үнді басшысы Текумсеге құрмет пен адалдық сыйлады. Брок содан кейін әскерлерінің бір бөлігін, отарлық ополчение, фенциблдер мен Текумсенің Үнділерімен бірге Детройт бекінісін басып алып, Ұлы көлдердің жоғарғы бөлігін қамтамасыз етті. Шығыста француз канадалықтары Монреальдің оңтүстігіндегі Шатогуэйдеғы маңызды шайқаста күш сынасты. Де Салаберри канадалық тұрақты әскері мен ополчение, сондай-ақ одақтас Үнділердің қолдауымен Монреальге шабуыл жасаған американдықтардың үлкен колоннасын кері қайтарды. Брок Куинстон биіктігіндегі шайқаста американдықтардың қонуын тойтарып, канадалық батыр болып қаза тапты, ал Текумсе кейін Темза шайқасында қаза болды. Көптеген шайқастар қанды, бірақ шешімсіз аяқталды, соның ішінде Онтариодағы Ниагара шарлауының жанындағы Ланди жолағындағы шайқас, Йорк (Торонто) және Вашингтонды өртеу, сондай-ақ Ұлы көлдердегі көптеген теңіз шайқастары болды. 1815 жылы соғыс аяқталғанда, еуропалық державалар үшін ешқандай маңызды өзгеріс болған жоқ. Гент шарты соғысқа дейінгі шекараларды қалпына келтірді. Канадалықтар өздерінің жеңістері мен құрбандықтарында ұлттық бірегейліктің бастауын тапты, ал олардың одақтастары, Үнді тайпалары, өздерінің қауіпсіз шекараларына деген үміттерін жоғалтты.
In 1812, with the United Kingdom engaged in Europe, the United States took the opportunity to declare war and launch another attempt to capture Canada and expand westward into Indian territories. While British redcoats did most of the fighting in the War of 1812, Canadian militia and allied Indian warriors proved to be a vital part of Canada's defence. The merit of British professional commanders was illustrated by Major General Sir Isaac Brock in Upper Canada (Ontario) and Lieutenant Colonel Charles de Salaberry, a French Canadian, in Lower Canada (Quebec). As soon as war was declared, Brock hastened to capture the American post on Lake Huron at Michilimackinac. Besides closing a key crossing on the Great Lakes, his success earned the admiration and loyalty of the Indian leader, Tecumseh. Brock then led a force of his troops along with colonial militia, fencibles and Tecumseh's Indians to capture Fort Detroit, securing the upper Great Lakes. In the east, the French Canadians fought a crucial battle at Châteauguay, south of Montreal. With only a force of Canadian regulars and militia supported by allied Indians, de Salaberry turned back a larger column of Americans advancing on Montreal. Brock died a Canadian hero as he repelled the American landing at the Battle of Queenston Heights and Tecumseh was later killed at the Battle of the Thames. Many engagements proved to be bloody but indecisive, including the Battle of Lundy's Lane near Niagara Falls, Ontario, the burning of both York (Toronto) and Washington, and in numerous naval engagements on the Great Lakes. When the war concluded in 1815, nothing material had changed for the European powers. The Treaty of Ghent restored all pre war boundaries. Canadians, meanwhile, discovered the seeds of nationhood in their victories and their sacrifices, while their allies, the Indian nations, saw their hopes for secure boundaries of their own vanish.
1837-1838 жылғы көтерілістер
Милиция 1837-1838 жылдардағы көтерілістерге де, Патриоттық соғысынан кейінгі жағдайға да белсенді түрде қатысты, оған Канадаға басып кірген американдық топтар, мысалы, Жел тегершігі шайқасы да қатысты.
The militia were actively engaged in the Rebellions of 1837–1838, as well as the aftermath of the Patriot War, which involved American groups invading the Canadas, such as the Battle of the Windmill.
Фениандық шабуылдар
1855 жылы Канада провинциясының Парламенті 5 мың (кейін 10 мыңға дейін арттырылған) тұрақты әскер құруға рұқсат беретін милиция заңын қабылдады. Бұл заң Крым соғысының салдарынан британдық тұрақты әскерлердің қайтарылуын ішінара өтеу үшін, белсенді милиция күштерін құру мақсатында қабылданды. Американдық Азаматтық соғыс кезінде Американың біріккен штаттарының басып кіру қаупін болдырмау үшін қосымша британдық әскерлер Канадаға қайта орналастырылғанымен, бұл күш осы кезден бастап Канаданы қорғауда маңызды рөл атқарды. 19-ғасырдың ортасында құрылған Фениандық бауырластық – американдық Азаматтық соғысының ардагерлерінен құралған, Ұлыбританияның теңіз арқылы қол жетімді колонияларына шабуыл жасау арқылы Ирландияны британдық үстемдіктен тәуелсіздікке жеткізуді мақсат еткен ұйым. Жауап ретінде 20 000 канадалық милицияға ерікті түрде жазылды, олардың көп бөлігі Оранж орденінен шыққан. Бірнеше жүз сарбаз жақын орналасқан Торонтодан дереу жөнелтілді, олардың көпшілігі Канада Королевасының жеке мылтық полкінен болды. Гамильтон қаласында 13-ші батальон (қазіргі Royal Hamilton Light Infantry) шекаралық қызметке екі жүзден астам сарбазды жұмылдырды. Бірінші маңызды шабуыл 1866 жылдың маусым айында Ниагара аймағындағы Риджвейде 850 фениандықтардың шабуылымен басталды, бірақ олар шекараға дейін жылдам кері шегінді. Бұл ең ірі және жақсы ұйымдастырылған шабуыл болды, сол себепті милиция бөлімдері, атап айтқанда Королеваның жеке мылтық полкі мен Гамильтонның 13-ші батальоны шақырылды. Бұл қақтығыс Риджвейде фениандықтардың жеңісімен аяқталды, бірақ фениандықтар Форт-Эри арқылы АҚШ-қа қайтып, Ниагара өзенінен шегінгенге дейін тағы бір шайқас болды. 1871 жылға дейін милиция бөлімдері фениандықтармен үзірлі-кесірлі қақтығыстарды жүргізіп тұрды. Шабуылдар Квебек провинциясындағы Эклс-Хилл шайқасы мен Манитоба шекарасына жақын солтүстік-батыс шекарасындағы сәтсіз шабуылдардан кейін тоқтатылды. Фениандықтар көп нәтижеге қол жеткізбеді, бірақ Канада провинциялары біртұтас және үйлесімді қорғанысқа мұқтаж екенін түсінді: бұл 1867 жылы провинциялардың бірігіп, бір ел құруына әкелген маңызды фактор болды.
In 1855, the Parliament of the Province of Canada passed the Militia Act, which authorized the raising of an initial force of 5,000 (later increased to 10,000) regulars. The act was passed to raise an active force of militia which could partially compensate for the withdrawal of British regulars as a result of the Crimean War. Although additional British troops were re deployed to Canada to deter a potential Union invasion during the American Civil War, this force played an instrumental role in the defence of Canada from that point forward. Founded in the mid 19th century, the Fenian Brotherhood was an association of Irish American veterans of the American Civil War who plotted to gain Ireland independence from British rule by attacking Britain's overseas colonies within striking distance. In response, 20,000 Canadians volunteered for militia service, many from the Orange Order. Several hundred soldiers were quickly deployed from nearby Toronto, many of them coming from The Queen's Own Rifles of Canada. In Hamilton, the 13th Battalion (today's Royal Hamilton Light Infantry) mobilized over two hundred soldiers for frontier service. The first serious raid came in June 1866 with 850 Fenians attacking at Ridgeway in the Niagara region, then withdrawing quickly back across the border. This was the largest and best organized raid, and militia units, again primarily the Queen's Own Rifles and Hamilton's 13th Battalion, were called out. The engagement ended with Fenian victory at Ridgeway, but the Fenians withdrew back to the United States through Fort Erie, where another skirmish was fought before the invaders withdrew across the Niagara River. Militia units skirmished with the Fenians sporadically until 1871. The raids ended after unsuccessful attacks during the Battle of Eccles Hill in Quebec and in the northwest frontier, near the Manitoba border. The Fenians accomplished little, but the Canadian colonies came to recognize a shared need for a vigilant and coordinated defence: a key factor leading to a confederation of the provinces into one country in 1867.