Кіріспе

Канададағы отаршылдық әскерлер 1867 жылғы Конфедерацияға дейін әртүрлі әскерлерден құралған. Жаңа Франция мен Акадия, Ньюфаундленд колониясы және Нова-Шотия (1605–1763) кезеңінде бұл әскерлер канадалықтардан (француз канадалықтарынан), жергілікті халықтардан, британдықтардан және акадиялықтардан тұрған. Дәстүрлі түрде, «Канадалық милиция» атауы Канаданың барлық аймақтарындағы жергілікті милиция полктеріне қолданылған. Дегенмен, «милиция» термині 1855 жылғы Милиция заңы қабылдалғаннан бастап, Канаданың тұрақты кәсіби құрлық әскерлеріне де қатысты қолданылды. Канада провинциясының заң шығарушы жиналысы қабылдаған заңмен «Белсенді милиция» құрылды, кейін ол «Тұрақты белсенді милиция» деп аталды. Тұрақты белсенді милиция (PAM) құрылғаннан кейін, қалған отаршылдық милиция полктері жиынтығы «Тұрақты емес белсенді милиция» (NPAM) деп аталды. PAM және NPAM терминдері Канадада 1940 жылға дейін, Канадалық милициялар Канада армиясына қайта ұйымдастырылғанға дейін қолданылып келді. «Милиция» термині бүгінге дейін Канада армиясының жартылай штатты негіздегі Басты резервін атау үшін қолданылады.

Акадия

Галифакс (1749 ж.) құрылғанға дейін Акадияда (қазіргі Новая Шотландия және Нью-Брансуик) әскери жасақтар негізінен Микмак, Малисейт және Акадия тұрғындарынан құрылды. 1710 жылы Акадияны британдықтар басып алғанға дейін бұл жасақтар Жаңа Англиялықтармен Вильгельм патшаның соғысында және Анна патшайымының соғысында күресті. Басып алудан кейін Микмак, Акадия және Малисейт әскерлері Әке Рале соғысы, Король Жорж соғысы және Әке Ле Лутр соғысы арқылы британдықтарға қарсы күресін жалғастырды. Кейінгі екі соғыста колонияда құрылған алғашқы британдық әскери жасақ – Горхам рейнджерлері келді (колонияда 1720 жылы 40-шы жаяу полкінің британдық тұрақты әскері құрылды). Микмак және Акадия әскерлері Француз және Үнді соғысы кезінде Жаңа Шотландияда күресін жалғастырды.

Америка революциялық соғысы

1775 жылы Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде, жаңадан құрылған Континенттік армияның алғашқы маңызды әскери қадамы ретінде Канадаға шабуыл жоспарлары жасалды. Науқанның мақсаты – британдық Квебек провинциясын (қазіргі Канада) әскери бақылауға алу және француз тілді канадалықтарды он үш колония тарапынан революцияға қосылуға ынталандыру болатын. Квебек колониясында бар болғаны екі британ полкі болды. Тұрақты әскерлерді қолдау үшін канадалық еріктілерден компаниялар құрылды. Монреаль саудагерлері ұйымдастырған ағылшын тілді компаниялар арасында американдық көзқарастар тараған мәселе болды. 1775 жылдың қараша айында губернатор Карлтон Квебек қаласының қорғаушыларын американдық көтерілісшілердің қоршауына қарсы дайындады. Британдық тұрақты әскерлердің саны шектеулі болды. Қорғаушылардың көп бөлігін ағылшын және француз тілді қауымдастықтардан құралған канадалық ополченниктер құрады. Квебек қаласының ополченниктері 1775 жылы екі бөлімге бөлінді – француз тілді халықтан құралған «Канадалық ополченниктері» және ағылшын тілділерден құралған «Британ ополченниктері». Квебек қоршауы кезінде екеуіне де бірдей форма берілді: жақасы жоқ жасыл жең, жасыл түсті жиектерімен; бежевый белбеу және шалбар; үшбұрышты шляпа. Формалар 1775 жылдың жазында Ұлыбританиядан жіберілген, бірақ құрылмаған канадалық жеңіл жаяу әскері корпусы үшін арналған қоймадан алынды. Америка Тәуелсіздік соғысынан кейін 40 000 лоялист Канадаға, Нова Скотияға және Нью-Брансуикке қоныс аударды, сондай-ақ Ұлыбританияға адал қалған алты ұлтты ірокездер де оларға қосылды. Жаңа канадалықтардың көпшілігі лоялист полктерінің ветерандары болғандықтан, олар британдық көзқарастармен және әскери дайындықпен келді, бұл американдық қауіпке қарсы тұру үшін қабілетті кәсіби күштер құруға мүмкіндік берді. «Fencibles» деп аталған жаңа бөлімшелер британ армиясының құрамында ұйымдастырылды, бірақ олардың негізгі міндеті – өздерінің туған колонияларын қорғау болды. Олардың кәсібилігі азаматтық ополченниктердің дайындығын арттырып, қазіргі күнге дейін жалғасып келе жатқан көптеген дәстүрлерді қалыптастырды.

1812 жылғы соғыс

1812 жылы Ұлыбритания Еуропаға қатысқан кезде, Америка Құрама Штаттары мүмкіндікті пайдаланып, соғыс жариялап, Канаданы басып алуға және батысқа қарай Үнді аумақтарына кеңейтуге тағы бір әрекет жасады. 1812 жылғы соғыста британдық сарбаздар көп бөлігін шайқасқа қатыстырса, канадалық ополчение және одақтас Үнді жауынгерлері Канаданың қорғанысында маңызды рөл атқарды. Британдық кәсіби командирлердің шеберлігі Жоғарғы Канадада (Онтарио) генерал-майор сэр Исаак Брок пен Төменгі Канадада (Квебек) француз канадасы подполковник Чарльз де Салаберри арқылы көрсетеілді. Соғыс жарияланғаннан кейін Брок бірден Хьюрон көліндегі Мичилимакинактағы американдық бекінісін басып алуға асықты. Ұлы көлдердегі маңызды өткелді жабумен қатар, оның жетістігі Үнді басшысы Текумсеге құрмет пен адалдық сыйлады. Брок содан кейін әскерлерінің бір бөлігін, отарлық ополчение, фенциблдер мен Текумсенің Үнділерімен бірге Детройт бекінісін басып алып, Ұлы көлдердің жоғарғы бөлігін қамтамасыз етті. Шығыста француз канадалықтары Монреальдің оңтүстігіндегі Шатогуэйдеғы маңызды шайқаста күш сынасты. Де Салаберри канадалық тұрақты әскері мен ополчение, сондай-ақ одақтас Үнділердің қолдауымен Монреальге шабуыл жасаған американдықтардың үлкен колоннасын кері қайтарды. Брок Куинстон биіктігіндегі шайқаста американдықтардың қонуын тойтарып, канадалық батыр болып қаза тапты, ал Текумсе кейін Темза шайқасында қаза болды. Көптеген шайқастар қанды, бірақ шешімсіз аяқталды, соның ішінде Онтариодағы Ниагара шарлауының жанындағы Ланди жолағындағы шайқас, Йорк (Торонто) және Вашингтонды өртеу, сондай-ақ Ұлы көлдердегі көптеген теңіз шайқастары болды. 1815 жылы соғыс аяқталғанда, еуропалық державалар үшін ешқандай маңызды өзгеріс болған жоқ. Гент шарты соғысқа дейінгі шекараларды қалпына келтірді. Канадалықтар өздерінің жеңістері мен құрбандықтарында ұлттық бірегейліктің бастауын тапты, ал олардың одақтастары, Үнді тайпалары, өздерінің қауіпсіз шекараларына деген үміттерін жоғалтты.

1837-1838 жылғы көтерілістер

Милиция 1837-1838 жылдардағы көтерілістерге де, Патриоттық соғысынан кейінгі жағдайға да белсенді түрде қатысты, оған Канадаға басып кірген американдық топтар, мысалы, Жел тегершігі шайқасы да қатысты.

Фениандық шабуылдар

1855 жылы Канада провинциясының Парламенті 5 мың (кейін 10 мыңға дейін арттырылған) тұрақты әскер құруға рұқсат беретін милиция заңын қабылдады. Бұл заң Крым соғысының салдарынан британдық тұрақты әскерлердің қайтарылуын ішінара өтеу үшін, белсенді милиция күштерін құру мақсатында қабылданды. Американдық Азаматтық соғыс кезінде Американың біріккен штаттарының басып кіру қаупін болдырмау үшін қосымша британдық әскерлер Канадаға қайта орналастырылғанымен, бұл күш осы кезден бастап Канаданы қорғауда маңызды рөл атқарды. 19-ғасырдың ортасында құрылған Фениандық бауырластық – американдық Азаматтық соғысының ардагерлерінен құралған, Ұлыбританияның теңіз арқылы қол жетімді колонияларына шабуыл жасау арқылы Ирландияны британдық үстемдіктен тәуелсіздікке жеткізуді мақсат еткен ұйым. Жауап ретінде 20 000 канадалық милицияға ерікті түрде жазылды, олардың көп бөлігі Оранж орденінен шыққан. Бірнеше жүз сарбаз жақын орналасқан Торонтодан дереу жөнелтілді, олардың көпшілігі Канада Королевасының жеке мылтық полкінен болды. Гамильтон қаласында 13-ші батальон (қазіргі Royal Hamilton Light Infantry) шекаралық қызметке екі жүзден астам сарбазды жұмылдырды. Бірінші маңызды шабуыл 1866 жылдың маусым айында Ниагара аймағындағы Риджвейде 850 фениандықтардың шабуылымен басталды, бірақ олар шекараға дейін жылдам кері шегінді. Бұл ең ірі және жақсы ұйымдастырылған шабуыл болды, сол себепті милиция бөлімдері, атап айтқанда Королеваның жеке мылтық полкі мен Гамильтонның 13-ші батальоны шақырылды. Бұл қақтығыс Риджвейде фениандықтардың жеңісімен аяқталды, бірақ фениандықтар Форт-Эри арқылы АҚШ-қа қайтып, Ниагара өзенінен шегінгенге дейін тағы бір шайқас болды. 1871 жылға дейін милиция бөлімдері фениандықтармен үзірлі-кесірлі қақтығыстарды жүргізіп тұрды. Шабуылдар Квебек провинциясындағы Эклс-Хилл шайқасы мен Манитоба шекарасына жақын солтүстік-батыс шекарасындағы сәтсіз шабуылдардан кейін тоқтатылды. Фениандықтар көп нәтижеге қол жеткізбеді, бірақ Канада провинциялары біртұтас және үйлесімді қорғанысқа мұқтаж екенін түсінді: бұл 1867 жылы провинциялардың бірігіп, бір ел құруына әкелген маңызды фактор болды.