Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
VIII-IX ғасырлардағы үнді джайнистік монахы
8th/9th century CE Indian Jain monk
Джинасена (шамамен IX ғасыр) – джайнизмнің Дигамбара дәстүріндегі монах және ғалым. Джинасена Ачарья Вирасенаның шәкірті болды және Дигамбара дәстүрінде құрметті мәтін саналатын Ṣаṭkhaṅḍāgama сүресіне арналған Дхавала түсіндірмесін аяқтады. Бұл есімді ертерек Ачарья Джинасена да қолданған, ол "Харивамса Пурананың" авторы.
Jinasena (c. 9th century CE) was a monk and scholar in the Digambara tradition of Jainism. Jinasena was the disciple of Acharya Virasena and he completed the commentary Dhavala on Ṣaṭkhaṅḍāgama, a revered text in the Digambara tradition. The name is shared by an earlier Acharya Jinasena who was the author of Harivamsa Purana.
Өмір
Ачарья Джинасена – 9-шы ғасырда өмір сүрген джайни ғалымы. Ол Вирасенаның шәкірті болған. Ол Ришабханаттың адамзатты қант құбырынан шырын алуға үйреткенін және оттың өзі құдайлық емес екенін айтқан. Растракута патшасы Амогаварша оның шәкірті болған. Джинасена джайнизм дінінің рәсімдерінде ет, бал және басқа да осы сияқты заттарды қолдануға тыйым салған, себебі олар зорлық-зомбылықпен байланысты. Ол дәстүрлі брахманизмде кездесетін туған тегіне негізделген движаларға (екі рет туғандарға) қарсы, мінез-құлқына негізделген жаңа тәсіл енгізген. Падманабх Джайни айтқандай: «Дигамбарлар арасында ғибадатханаларға қамқорлық жасауға және күрделі рәсімдерді орындауға міндеттелген «джайни брахмандар» класының пайда болуы VII тарауда бұрын айтылған. Бұл кластың, Джинасена айтқандай, үлкен еңбектері мен рухани жетістіктеріне байланысты осындай лауазымдарға тағайындалған қарапайым жандардың тобынан немесе джайнизмге өткен дәстүрлі брахмандардың тобынан пайда болғанын біз анық айта алмаймыз. Алайда, джайни брахмандары ақырында индуистік әріптестері сияқты қатаң кастаға айналғандығы анық; мүшелік қатаң түрде тұқым қуалайтын болды және осы «мамандардың» қадағалауын қажет ететін рәсімдердің ауқымы кеңейді. Оңтүстіктегі адал дигамбарлар тіпті бүгінгі күні джайни брахмандарды адамзат өркениетінің басында Бхарата құрметтегендердің ұрпақтары деп санайды, ал индус брахмандары «қайтадан бас тартқандар» немесе «жолдан тайғандар» деп аталады, «нағыз жолдан» адасқан брахмандар. Осылайша джайналар варна жүйесін олар үшін қабылданатын формаға айналдырды. Теистік жаратылыстың рөлі жойылды және индус брахмандарына ұқсас «рухани жағынан жоғары тұрған жай адамдар» класының болуы, белгілі бір өзгермейтін ғаламдық тәртіп емес, мінез-құлық негізінде ақталады. Бұл екінші жетістік ең маңыздысы болды, себебі ол қауымға дәстүрлі брахман кастасының жоғарлығын жоққа шығара отырып, өздерінің зайырлы «қасиетшілерін» алуға мүмкіндік берді. Ол қолөнершілер мен бишілерге қасиетті жіп тағуға тыйым салып, оларға дхоти киюге рұқсат берді. Ол джайна отбасылары үшін дананың (қайырымдылықтың) маңыздылығын уағыздады. Джинасенаның әулеті Чандрасенадан басталып, ол Арьянандини бастады. Арьянанди Вирасена мен Джаясенаны бастады. Вирасена алты шәкіртін бастады: Дашарайгуру, Джинасена, Винаяссена, Шрипал, Падмасена және Девасена. Дашарайгуру мен Джинасена Гунабхадраны бастады, ол кейін Локасенаны бастады. Винаяссена Кумарасенаны бастады, ол Кашта Сангхасын құрды.
Acharya Jinasena was a 9th century CE Jain scholar who belonged to the Panchastupanvaya. He was a disciple of Virasena. He claimed that Rishabhanatha first taught humanity how to extract sugarcane juice and that the fire by itself was not divine. Rastrakuta king Amoghavarsha was his disciple. Jinasena had prohibited the use of meat, honey and other similar materials in Jain rituals due to their connection with violence. Jinasena had prohibited the use of meat, honey and other similar materials in Jain rituals due to their connection with violence. He is said to have introduced a conduct based counterpart to the birth based dvijas (twice born) found in traditional Brahmanism. As Padmanabh Jaini states:The rise among Digambaras of a class of "Jaina brahmans," individuals entrusted with care of the temples and the performance of elaborate rituals, was noted earlier, in Chapter VII. Whether this class originated, as Jinasena suggests, with a group of ordinary laymen who were on the basis of great merit or spiritual advancement appointed to such positions or perhaps with a group of traditional brahmans who were converted to Jainism we cannot be sure. It is clear, however, that the Jaina brahmans eventually developed into a caste nearly as rigid as its Hindu counterpart; membership became strictly hereditary, and the range of rituals requiring the "supervision" of one of these "specialists" was greatly expanded. Faithful Digambaras in the south even today regard Jaina brahmans as descendants of those honored by Bharata at the beginning of human civilization; Hindu brahmans are of course labeled "renegades" or "apostates," brahmans who have "fallen away from the true path." Thus the Jainas converted the varņa system into what was for them an acceptable form. The role of theistic crea tion was eliminated, and the existence of a class of "spiritually superior laymen" analogous to the Hindu brahmans was justified on the basis of conduct, rather than of some irrevocable cosmic order. This second accomplishment was perhaps most important, for it allowed the community to have its own secular "priests" while still rejecting the supposed supremacy of the traditional brahman caste. He prohibited the use of sacred thread by artisans, dancers and shudras but allowed them to wear dhoti. He preached the importance of Dāna (charity) for Jain households. Jinasena's lineage started with Chandrasena who initiated Aryanandi. Aryanandi initiated Virasena and Jayasena. Virasena initiated six disciples who were Dasharayguru, Jinasena, Vinayasena, Shripal, Padmasena and Devasena. Dasharayguru and Jinasena initiated Gunabhadra who later initiated Lokasena. Vinayasena initiated Kumarasena who started the Kashtha Sangha.