Жүзімқұйрық қарақасқыр (Jüzimqūyrıq qarqaśqır)

Кіріспе

Құс түрлері

Маскалы құс (Sula dactylatra), сондай-ақ маскалы ганнет немесе көк бетті құс деп те аталады, Sulidae тұқымдасына жататын ірі теңіз құсы. Француз натуралисі Рене Примвер Лессон алғаш рет 1831 жылы сипаттаған маскалы құс, Sula туысына жататын алты құс түрінің бірі. Оның типикалық сулид дене пішіні, ұзын, сүйір, сарғыш түсті мүсік, ұзын мойын, аэродинамикалық дене, ұзын, жұқа қанаттары және сүйір құйрығы бар. Ересегі ақ түсті, қара қанаттары, қара құйрығы және қара бет маскасымен ерекшеленеді; ол маскалы құстардың ең ірі түрі болып табылады. Екі жыныстың да реңі бірдей. Бұл түр тропикалық мұхиттарда кең таралған, бірақ Атлантиканың шығысы мен Тынық мұхитының шығысында кездеспейді. Соңғысында ол бұрын маскалы құстың кіші түрі саналған Наска құсымен (Sula granti) алмастырылады. Ұя салу көбінесе құрлықтан алыс аралдар мен атолдарда, сондай-ақ азық іздеу үшін қажетті терең суға жақын жерлерде орналасқан колонияларда жүзеге асады. Ұялаған кезде аумақтық мінез танытып, ұясын қорғау үшін агонистік көрсетілімдер жасайды. Жұптасуға дайын және жұптасқан құстар танысу және құдаласу ритуалдарын орындайды. Аналық құс өсімдіктерден алыс, жазық жердегі шағын ойыққа екі ақ, борпылдақ жұмыртқа салады. Балапандар қауырсынсыз туылады, бірақ жақын арада ақ түсті жұмсақ қауырсындармен жабылады. Әдетте, екінші туған балапан тірі қалмайды және оны үлкен ағасы өлтіреді. Бұл құстар тамаша суға шомылушылар, ол құбылысын орындау үшін жоғары жылдамдықпен мұхитқа сүңгіп түседі, негізгі азығы – ұшатын балықтар. Түрге көптеген қауіп-қатерлер төндірмейді; оның саны азайып бара жатқанмен, Халықаралық табиғатты қорғау одағы (IUCN) оны алаңдатуға аз себеп болатын түр деп санайды.

Таксономия

Француз натуралисі Рене Лессон 1822 жылдың тамыз айынан 1825 жылдың наурызына дейін әлемді айналып келген Луи Исидор Дюперри басқарған "Ла Кокиль" кемесінің экипажының мүшесі болды. Дюперридің саяхат туралы көп томдық басылымында Лессон орнитологиялық бөлімдердің авторы болды. 1829 жылы Оңтүстік Атлант мұхитындағы Ассенсия аралына сапар жасау туралы есебінде Лессон маскалы сиськилермен кездескенін айтты және түсіндірмеде Sula dactylatra есімді екі атауын ұсынды. Кейіннен Лессон 1831 жылы маскалы сиськтің толық сипаттамасын берді. Түрлік эпитеті ежелгі грек тіліндегі δάκτυλος, яғни "саусақ", және латын тіліндегі ater, яғни "қара", сөздерінен құралған. Бұл "ұшқандағы саусақ тәрізді қанат ұштарына" сілтеме жасайды. Швеция зоологы Карл Якоб Сундевалл 1837 жылы Атлант мұхитынан 1827 жылдың 6 қыркүйегінде алынған жас ересектемеген құстан түрді Dysporus cyanops деп сипаттады. Түрдің атауы ежелгі грек тіліндегі κύανος, яғни "көк", және ὄψ, яғни "көз", сөздерінен шыққан. Ағылшын орнитологы және құс суретшісі Джон Гулд 1846 жылы Австралиядан Sula personata түрлерін сипаттады, түрдің атауы латын тіліндегі personata сөзі, яғни "беткейлі". Гулд 1865 жылы шығарған Австралия құстарына арналған нұсқаулықта Sula cyanops атауын қабылдады. Сундеваллдың екі атаулы атауы Лессонның 1829 жылғы жазбасы түрді жеткілікті түрде сипаттамағаны себепті қолданылды. Алайда 1911 жылы австралиялық әуесқой орнитолог Грегори Мэтьюс Лессонның 1829 жылғы есебі құсты сипаттамағанына қарамастан, оның 1831 жылғы есебінің Сундеваллдан алты жыл бұрын жазылғанын, демек Sula dactylatra атауына басымдық берілуі керек екенін көрсетті. Америка Орнитологиялық Одағы 1920 жылы тізімдеріне 17-ші қосымшаны енгізу арқылы осы шешімді қабылдады. "Маскалы сиськ" атауы Халықаралық Орнитологтар Одағы (IOC) тарапынан ресми атау ретінде бекітілді. Бұл түрді сондай-ақ маскалы қаз, көк бетті сиськ, ақ сиськ (қауырсыны үшін) және сыбызғы сиськ (ерекше дыбысы үшін) деп те атайды. Сент-Хелена аралында бұл түрге жататын 14 000 жылдық субфоссильді сүйектер табылған.

The French naturalist René Lesson was a member of the crew on the La Coquille, captained by Louis Isidore Duperrey, on its voyage around the world undertaken between August 1822 and March 1825. In the multi volume publication by Duperrey about the voyage, Lesson authored the ornithological sections. In his 1829 account of the visit to Ascension Island in the South Atlantic Ocean, Lesson mentioned encountering masked boobies, and in a footnote proposed the binomial name Sula dactylatra. Lesson subsequently provided a formal description of the masked booby in 1831. The specific epithet combines the Ancient Greek δάκτυλος , meaning , and the Latin ater, meaning "Black fingers" refers to the splayed wingtips in flight. The Swedish zoologist Carl Jakob Sundevall described the species as Dysporus cyanops in 1837 from a subadult collected in the Atlantic Ocean on 6September 1827. The species name was derived from the Ancient Greek words κύανος , meaning , and ὄψ , meaning
The English ornithologist and bird artist John Gould described Sula personata in 1846 from Australia, the species name being the Latin adjective personata, meaning Gould adopted the name Sula cyanops in his 1865 Handbook to the Birds of Australia. Sundevall's binomial name was followed as Lesson's 1829 record did not sufficiently describe the species; however, in 1911, the Australian amateur ornithologist Gregory Mathews pointed out that although Lesson's 1829 account did not describe the bird, his 1831 account did, and thus predated Sundevall by six years, and hence Sula dactylactra had priority. The American Ornithological Union followed in the 17th supplement to their checklist in 1920. "Masked booby" has been designated the official common name by the International Ornithologists' Union (IOC). The species has also been called the masked gannet, blue faced booby, white booby (for its plumage), and whistling booby (for its distinctive call). Subfossil bones 14,000 years old belonging to the species have been found in deposits on St. Helena Island.

Түрішілік өзгерістер мен түрлік түрлері

Маскалы құстың таралу аймағында мөлшеріне қатысты клиналды өзгерістер байқалады. Атлантикалық құстар ең кішкентай, ал олардың мөлшері батысқа қарай, Тынық мұхиты арқылы Үнді мұхитына қарай ұлғаяды, онда ең ірі жекелеген құстар кездеседі. мтДНК бақылау аймағының тізбектерін пайдалана отырып жүргізілген генетикалық талдау, Үнді және Тынық мұхиттарындағы популяциялар шамамен 180 000 жыл бұрын күрт өскенін, ал олар шамамен 115 000 жыл бұрын Атлантикалық популяциялардан бөлінгенін көрсетті. Бұдан әрі, әрбір мұхит ішінде физикалық кедергілерге сәйкес келмейтін популяциялар арасындағы ген ағынының төмендеуіне қатысты деректер бар. Халықаралық орнитологтар одағы төрт түрше таниды. Неміс орнитологы Густав Хартлауб бұл таксонды 1859 жылы Сомали жағалауындағы Майд аралынан, сол аттас қаланың жанынан сипаттаған. Ол оның қара маскасы мен көк-сұр аяқтарының Сандеваллдің көк бетті цианопсынан және сары аяқтары бар Лессонның дактилатрасынан ерекшеленетінін атап өткен. Түрше атауы ежелгі грек тіліндегі μέλανος, яғни «қара», және ὄψ, яғни «бет» сөздерінен шыққан. S. d. tasmani van Tets, Meredith, Fullagar & Davidson, 1988 (S. d. fullagari кіші атаумен): Тасман маскалы құсы. Лорд-Хоу және Кермадек аралдарында көбейетін түрі. Жаңа Зеландиялық натуралист Уолтер Оливер 1930 жылы бұл құстың ирисінің ақшыл емес, қоңырғылт қара түсті екенін атап өткен, бірақ 1990 жылға дейін Р.М. О'Брайен мен Дж. Дэвис оны ресми түрде зерттемеген, және оның басқа популяцияларға қарағанда қанаттары ұзын екені анықталды. Олар оны жаңа түрше деп жіктеді: S. d. fullagari. Ал, бұрын Лорд-Хоу және Норфолк аралдарынан табылған ірі палеонтологиялық үлгілер 1988 жылы жеке түр ретінде жіктелген, S. tasmani, полинезиялықтар мен кейіннен еуропалық теңізшілер мен қоныс аударушылардың салдарынан жойылған деп есептелген. Алайда, палеоэколог Ричард Холдауэй және оның әріптестері 2001 жылы қазба таксонының ерекшелігіне күмән келтірді, ал 2010 жылы Жаңа Зеландия биологы Тэмми Стивс және оның әріптестері қазба материалдары мен ДНК-ны зерттегенде олардың айтарлықтай үйлесетінін анықтады, сондықтан жойылған және тірі жандардың екеуі де бір таксон екені анықталды, қазір S. d. tasmani деп аталады, өйткені бұл атау S. d. fullagari-ге қарағанда басымдыққа ие. Кермадек аралдарындағы далалық зерттеулер ересектердің ұстараларының ашық сары түсті екенін, ал ересек еркектердің аяқтарының ұрғылары әйелдерге қарағанда ашық сары екенін көрсетті. S. d. personata Gould, 1846 (S. d. californica және S. d. bedouti) Орталық және Батыс Тынық мұхитында, Австралияның төңірегінде, сондай-ақ Мексика мен Тынық мұхитындағы Клипертон аралында, Орталық Америка жағалауында көбейеді. Соңғы екі жердегі құстар californica түршесі ретінде бөлінген, ал Солтүстік-Батыс Австралиядағы популяция bedouti түршесі деп аталған, бірақ екеуі де әдетте жеке түршелер деп есептелмейді.

There is a clinal change in size across the masked booby's range. Birds in the Atlantic are the smallest, with the size increasing westwards though the Pacific to the Indian Ocean, where the largest individuals are found. Genetic analysis using mtDNA control region sequences shows that populations in the Indian and Pacific Oceans greatly expanded around 180,000 years ago, and that these became separated from Atlantic populations around 115,000 years ago. Furthermore, within each ocean, there is evidence of reduced gene flow between populations that does not correspond with any physical barrier. Four subspecies are recognized by the International Ornithologists' Union. The German ornithologist Gustav Hartlaub described this taxon in 1859 from Maydh Island off the coast of Somalia near the town of the same name. He noted its black mask and blue grey feet to be distinct from Sundevall's cyanops with a blue face, and Lesson's dactylatra with yellow feet. The subspecies name is derived from the Ancient Greek words μέλανος , meaning , and ὄψ , meaning S. d. tasmani van Tets, Meredith, Fullagar & Davidson, 1988 (includes S. d. fullagari as a junior synonym): Tasman booby
The form breeding on Lord Howe and the Kermadec Islands. The New Zealand naturalist Walter Oliver had noted that this bird had dark brown rather than pale irises in 1930, but it was not until 1990 that it was formally investigated by R. M. O'Brien and J. Davies and found to also have longer wings than other populations. They classified it as a new subspecies: S. d. fullagari. Meanwhile, large prehistoric specimens known from the Lord Howe and Norfolk Island had been classified as a separate species, S. tasmani, in 1988, thought to have become extinct due to Polynesian and then European seafarers and settlers. However, the paleoecologist Richard Holdaway and colleagues cast doubt on the distinctness of the fossil taxon in 2001, and a 2010 review by the New Zealand biologist Tammy Steeves and colleagues of the fossil material and DNA found the two overlapped considerably, and hence the extinct and living entities were found to be the same taxon, now known as S. d. tasmani as this name has priority over S. d. fullagari. Fieldwork in the Kermadec Islands indicates the bills of adults are bright yellow, and that adult males had brighter yellow feet than females. S. d. personata Gould, 1846 (includes S. d. californica and S. d. bedouti)
Breeds in the central and western Pacific and around Australia, as well as off Mexico and on Clipperton Island in the Pacific Ocean off the coast of Central America. Birds of the latter two locations have been separated as subspecies californica, and the north west Australian population has been named as subspecies bedouti, but neither is usually considered distinct;

Сипаттама

Ең ірі түрі – маскалы баубау, қанаттарының ұзындығы және салмағы бойынша ерекшеленеді. Оның дене пішіні сұлыдтарға тән, ұзын, сүйір тұмсығы, ұзын мойны, аэродинамикалық денесі, ұзын, жіңішке қанаттары және сүйір құйрығы бар. Ересегінің түсі ақ, қанаттары мен құйрығы қара. Екі жыныстың да қауырсындары ұқсас, маусымдық өзгерістер байқалмайды, бірақ әйелдер еркектерге қарағанда орташа есеппен сәл ауыр және ірілеу болады. Бетінің, мойнының және көздің айналасындағы тері қара немесе көк қара түсті болып сипатталады. Бұл ақ қауырсындармен сәйкес келіп, маска тәрізді көрініс береді. Номинативті подвидінің тұмсығы ашық сары, жасыл реңді, кейде түбінде сұр түсті болады. Жасырақ баубаулардың басы мен жоғарғы бөлігі жолақты немесе дақты сұр қоңыр түсті, ал мойын жағасы ақшыл. Қанаттары қоңыр, ал астыңғы бөлігі ақ. Тұмсығы сарғыш, беті көк сұр, ал көзі қара қоңыр. Еректері жетілген баубаулардың мойын жағасы мен құйрығы кеңейеді, ал басында ақ қауырсындар көбейеді, 14-15 айлық шамасында басы толық ақ түске енеді. Толық ересектерге тән қауырсынды үш жасқа толғанға дейін үш-төрт ай бұрын ие болады. Маскалы баубау теңізде көбінесе үнсіз болады, бірақ ұялайтын орындарында қыңсылдайды. Аталықтардың ең негізгі дауысы – төмен қарай түсетін сыбызғы, ал аналықтары – қатты дауыспен соққылайды. Ересек маскалы баубау туысқан Наска баубауынан сары (қызғылт сары емес) тұмсығымен, ірілігімен және жыныстық диморфизмінің аздығымен ерекшеленеді. Соңғысы жазық емес, тік жартастарда ұялайды. Атлантикадағы Кариб теңізінің баубаулары кейде солтүстікке қарай, АҚШ-тың шығыс жағалауындағы жылы Оңтүстік Гольфстрим суларына дейін жүзіп кетеді, Нью-Джерси мен Нью-Йорктегі Айленд Бичтен бірнеше жазба бар. Делавэр шығанағынан, Мэриленд штатының Вурчестер округінен, сондай-ақ Испания жағалауындағы сулардан да жазғы жазбалар кездеседі. Муссондық маусымда (жылдың ортасында) маскалы баубау Үндістанның батыс жағалауында сирек кездеседі, Керала, Карнатака және Махараштра штаттарынан мәліметтер бар. Бұл Жаңа Гвинеяның солтүстігіндегі Каролин аралдарына кездейсоқ ұшып келетін құс.

The largest species of booby, the masked booby ranges from long, with a wingspan and weight. It has a typical sulid body shape, with a long pointed bill, long neck, aerodynamic body, long slender wings and pointed tail. The adult is bright white with dark wings and a dark tail. The sexes have similar plumage with no seasonal variation, but females are on average slightly heavier and larger than males. The bare skin around the face, throat and lores is described either as black or blue black. It contrasts with the white plumage and gives a mask like appearance. The bill of the nominate subspecies is pale yellow with a greenish tinge, sometimes greyish at the base. The juvenile is a streaked or mottled grey brown on the head and upperparts, with a whitish neck collar. The wings are dark brown and underparts are white. Its bill is yellowish, face is blue grey and iris a dark brown. Older immature birds have a broader white collar and rump, and more and more white feathers on the head until the head is wholly white by 14 to 15 months of age. Full adult plumage is acquired three to four months before the bird turns three years old. The masked booby is usually silent at sea, but is noisy at the nesting colonies. The main call of male birds is a descending whistle; that of females is a loud honk. The adult masked booby is distinguished from the related Nazca booby by its yellow rather than orange bill, larger size and less distinctive sexual dimorphism. The latter nests on steep cliffs rather than flat ground. In the Atlantic, Caribbean birds occasionally wander north to warm southern Gulf Stream waters off the eastern seaboard of the United States, with single records from Island Beach in New Jersey and New York. There are summer records from Delaware Bay, and Worcester County, Maryland, as well as waters off the coast of Spain. During the monsoon season (midyear), the masked booby is an occasional vagrant along the western coast of India, with records from Kerala, Karnataka, and Maharashtra states. It is a vagrant to the Caroline Islands north of New Guinea.

Ұрық өсіру колониялары

Асыл тұқымдылар шалқары аралдарда, атоллдарда және қайырларда қоныстанады. Лорд-Хоу аралы – ең оңтүстік колония. Жақын жердегі терең су қоректену үшін маңызды. Мысалы, Ұлы Барьер рифінің шетіндегі Рейн аралының айналасындағы сулар өте терең. Осы жер бедерінде маскалы бұқалар әдетте тегіс, жалаңаш немесе ашық, көтерілген жерлерді таңдайды, олар мұхитқа қол жеткізе алады. Көбейтін маусымда олар колонияның жанында қалады. Басқа уақыттарда жас құстар мен кейбір ересектер кеңінен таралады, бірақ кейбіреулері жыл бойы колонияда қалады. Көптеген (бірақ барлығы емес) құстар туған колониясында көбейеді; бір жерде көбейе бастағаннан кейін, олар жыл сайын сол жерге оралады. Ең ірі маскалы бұқалар колониясы Тынық мұхитының шығысындағы Клипертон аралында орналасқан. Клипертон терең сумен қоршалған тар тізбек. Арал 1788 жылы ашылған кезде Лорд-Хоу аралындағы колония мыңдаған жұптан тұрған, бірақ 2005 жылға қарай 500 жұптан аспайтын болды – көбінесе жағалаудағы шағын аралдарда, қалғаны екі қиын қол жетімді шыңда. Адамдардың аң аулауы рөл атқарған деп есептеледі; 1918 жылы аралға егеуқұйрықтар әкелінгенімен, олардың балапандарды немесе жұмыртқаларды өлтіре алатынына ешқандай дәлел жоқ – мүмкін, ересек бұқалардың үлкендігіне байланысты. Маскалы бұқаның көбеюі алғаш рет 1908 жылы Норфолк аралының жанындағы Филип аралында тіркелген. 2007 жылға қарай аралда шамамен 300 жұп көбейді, бірақ жабайы жануарларды алып тастағаннан кейін арал флорасының жаңаруы қолайлы ұялау орындарын шектеуі мүмкін. 2006 жылы екі жұп қоңыр бұқалар колониясында ұя салды. Атлантикадағы маңызды ұялау аймақтарына Бразилия жағалауындағы Рокас атолы және Оңтүстік Атлантикадағы Ассенсион аралы кіреді. Бұл түр 1984 және 1985 жылдары Мексика шығанағындағы Құрғақ Тортугаларда ұя салуға тырысты; 1998 жылы онда 19 жұп тіркелді.

Breeding colonies are located on remote islands, atolls and cays. Lord Howe Island is the southernmost colony. Deep water nearby is important for feeding. As an example, waters around Raine Island, at the edge of the Great Barrier Reef, are anywhere from deep. On these landforms, masked boobies select sites of generally flat, bare or exposed open ground that lie above the high tide level with access to the ocean. During the breeding season, the species remains near the colony. At other times, juveniles and some adults disperse widely, though some remain at the colony year round. Most (but not all) birds return to breed at the colony of their birth; once they begin breeding at a site, they will return there annually. The largest masked booby colony is on Clipperton Island in the eastern Pacific Ocean, Clipperton is on a narrow ridge surrounded by deep water. The colony on Lord Howe Island numbered in the thousands at the time of the island's discovery in 1788, but has declined to under 500 pairs—mostly on offshore islets with the remainder on two hard to access headlands—by 2005. Hunting by humans is thought to have played a role; although rats were introduced to the island in 1918, there has been no evidence they are able to kill chicks or eggs—possibly due to the size of the adult boobies. The masked booby was first recorded breeding on Philip Island off Norfolk Island in 1908, with devegetation by feral animals creating the open ground preferred by the species. By 2007, an estimated 300 pairs were breeding over the island, though the island flora's regeneration after the removal of feral animals might begin to limit suitable nesting sites. In 2006, two pairs nested in a brown booby colony on Morros del Potosí (White Friars Rocks) near Zihuatanejo in southern Mexico. Major nesting areas in the Atlantic include Rocas Atoll off the coast of Brazil, Ascension Island in the south Atlantic, The species attempted to nest at Dry Tortugas in the Gulf of Mexico over 1984 and 1985; 19 pairs were recorded there in 1998.

Мінез-құлық

Маскалы фуган әдетте кеміндегі биіктікте ұшады және сағатына дейін жылдамдыққа жетеді. Ол сырғанау мен күшті, мерзімді қанат соғумен белсенді ұшуды кезектестіреді. Оны көбінесе жалғыз немесе оның колониясына қайтып келгенде шағын топта кездестіруге болады. Маскалы фуганның ұзақ өмір сүруіне қатысты, 1979 жылдың қыркүйегінде Непиан аралында (Норфолк аралынан) таңбаланған құс 24 жыл мен 9,9 айдан кейін 2004 жылдың шілдесінде Жаңа Каледониядағы Пайн аралынан шамамен алыс жерде балық аулау құралдарына ілігіп, қайта босатылды. Ең ұзақ қашықтық - ; 1981 жылдың желтоқсанында Ұлы Барьерлі рифтегі Рейн аралында таңбаланған құс 1986 жылдың желтоқсанында Норфолк аралынан (Филлип аралынан) ұсталып, босатылды.

Ұрпақ өсіру және қыз-келіншектер

Бүркітқойлар 4-5 жасында көбейе бастайды, бірақ кейде 3 жасында да көбейе алады. Клипертон аралында жұмыртқа салу қараша айында ең жоғары шарына жетеді, бұл қаңтар айындағы айналасындағы сулардың балыққа толы болуымен (өсіп келе жатқан балапандар үшін) үйлеседі. Ұясы – диаметрі белгілі бір мөлшерде тазаланған жер, оның ішінде шағын (тереңдігі аз) ойыс болады. Бір қапталға екі ақ түсті жұмыртқа салынады, әр жұмыртқаның арасында 5-8 күн болады. Кейде үш жұмыртқасы бар ұялар кездеседі, мұндай жағдайларда басқа ұядан домалап түскен жұмыртқа болуы мүмкін. Жұмыртқалардың орташа мөлшері және салмағы 45 күн бойы екі ересек құсқа шайқалады. Көбінесе екі жұмыртқа салынып, бірақ кіші балапан көбінесе бірнеше күн ішінде өліп қалады. Бұл түрдің таралған аймағында кеңінен байқалған. Дорвард Ассенсион аралында құстың өлімін күдіктендірді. Сиблицид (балапандарды өлтіру) Галапагос аралдарындағы Наска бүркітқойында байқалған және маскалы бүркітқойда да болуы мүмкін деп есептеледі. Фрегаттар көбінесе оларды мазақтап, ауланған жемдерін түсіріп, тамақтарын ұрлайды. Арабия жағалауындағы көк бетті бүркітқоялардың ұяларында Ornithodoros (Alectorobius) muesebecki түрлі қызыл кенесінің паразиттік тіршілік ететіні сипатталған. Сондай-ақ, argasid кенесі Ornithodoros capensis және ixodid кенесі Amblyomma loculosum да паразит ретінде тіркелген, соңғысы бүркітқоялар арасында Babesia тудырған пироплазмозды таратуы мүмкін. Райн аралы мен Пандора шығанағында жасыл теңіз тасбақалары (Chelonia mydas) бүркітқоялардың қоныстарынан өтіп, көптеген ұяларын қазып, оларды қиратады. Тышқандар көптеген теңіз құстарының жұмыртқаларымен және жас балапандарымен қоректенеді, бірақ маскалы бүркітқоялардың үлкендігі тікелей жем болуына кедергі келтіреді. Клипертон аралында тышқандар өсімдіктерді жейтін шабақтарды жейді. Лорд-Хау аралында маскалы бүркітқоялардың жұмыртқалары мен балапандары кеменің экипажымен желінді. 1982 және 1983 жылдардағы Эль-Ниньо – Оңтүстік осцилляциясының жылы фазасы (Эль-Ниньо) Рождество аралында көбейген су температурасының салдарынан азық-түлік қорының азаюына байланысты көбеюге кері әсер етті. Әдетте 1500 жұп ұя салған жерде, осы кезеңде жас балапандар байқалмады; 1983 жылдың қазан айында 50-60 жұптың көбейгені байқалды. Австралия үкіметі Австралия суларында кездесетін екі түрдің де климаттың өзгеруіне байланысты осал екенін бағалады. Personata түрлерінің жағаға жақын орналасқан колониялары теңіз деңгейінің көтерілуінен қауіп көрсетеді, ал теңіз температурасының жоғарылауы азық-түлік өнімділігін төмендетуі мүмкін, бұл екі түрдің де көбеюіне әсер етуі мүмкін.

The masked booby begins breeding by around four or five years of age, though can occasionally do so at three years old. On Clipperton Island, egg laying peaks in November to coordinate with peak fish productivity of the surrounding waters in January (for growing chicks). The nest is a cleared area in diameter, within which is a clearly demarcated shallow ( deep) depression. A clutch of two chalky white eggs is laid, with an interval of five to eight days between the laying of each egg. Occasionally nests with three eggs are reported; these are probably due to an egg from another nest rolling downhill into the nest. The eggs have an average size of and weigh They are incubated by both adults for 45 days. Although two eggs are often laid, the younger chick almost always perishes within a few days. This has been observed widely across the species' range. Dorward suspected siblicide on Ascension Island. Siblicide has been observed in the Nazca booby on the Galapagos Islands, and is assumed to occur in the masked booby as well. Frigatebirds often harass the species until they disgorge their catch and steal their food. The tick species Ornithodoros (Alectorobius) muesebecki was described parasitising nesting blue faced boobies off the Arabian coast. The argasid tick Ornithodoros capensis and the ixodid tick Amblyomma loculosum have also been recorded as parasites, the latter possibly spreading piroplasmosis caused by Babesia among boobies. On Raine Island and Pandora Cay, nests have been destroyed by green sea turtles (Chelonia mydas) as they pass through booby colonies and dig their own nests in large numbers. Rats prey on eggs and young of many seabirds, though the size of masked boobies probably prevents direct predation. On Clipperton Island, rats prey on the crab that eats vegetation. Masked booby young and eggs were eaten by the crew of on Lord Howe Island. The warm phase (El Niño) of the El Niño–Southern Oscillation in 1982 and 1983 negatively impacted breeding on Christmas Island as the higher water temperatures reduced food supply. Where usually 1500 pairs nested, no young were observed over this period; 50–60 pairs were observed breeding in October 1983. The Australian government has rated both subspecies occurring in Australian waters as vulnerable to climate change. The low lying colonies of subspecies personata are at risk from rising sea levels, and the rising sea temperatures are calculated to reduce food productivity, which may impact on breeding success of both subspecies.