Монфальконе – Италияның солтүстігіндегі Гориция аймағындағы қала. Кеме, ұшақ, химия өнеркәсібінің орталығы, Fincantieri компаниясының үйі. Жерорта теңізіндегі ең солтүстік қала.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Монфальконе (Bisiacco: Mofalcòn) – Италияның солтүстігіндегі Фриули-Венеция-Джулия аймағындағы Гориция аймақтық децентрализациялық бірлігінде, Триест шығанағында орналасқан қала және коммуна (муниципалитет). Оның аты "қыран тауы" дегенді білдіреді (француз тілінде Montfaucon және герман тілдерінде Falkenberg қараңыз). Бұл кеме, ұшақ, тоқыма, химия және тазартылған мұнай өндірісінің маңызды өнеркәсіптік орталығы, сондай-ақ Fincantieri круиздік кемелер құрылысы компаниясының орналасқан жері. Монфальконе – Жерорта теңізіндегі ең солтүстік қала.
Monfalcone (; Bisiacco: Mofalcòn; ; ; archaic Falkenberg) is a town and comune (municipality) in the Regional decentralization entity of Gorizia in Friuli Venezia Giulia, northern Italy, located on the Gulf of Trieste. Its name means "falcon mountain" (see [[Montfaucon (disambiguation) in French and [[Falkenberg (disambiguation) in Germanic languages). It is a major industrial centre for manufacturing ships, airplanes, textiles, chemicals, and refined oil, and the home of the Fincantieri cruise ship building company. Monfalcone is the northernmost city on the Mediterranean Sea.
География
Монфальконе – Фриули Венеция Джулия аймағындағы халық саны бойынша бесінші қала және Бизиакария аймағының бас орталығы. Қоршаған елді мекендерімен бірге, онда шамамен 50 000 адам тұрады. Қала Карст төбелері мен Адриатика теңізі арасында жатыр және ол Жерорта теңізінің солтүстік шегіндегі порты болып табылады.
Monfalcone is the fifth most populous town in Friuli Venezia Giulia and the main centre of Bisiacaria territory. Joined to its neighbourhoods, it has about 50,000 inhabitants. The town lies between the Karst hills and the Adriatic coast, and it is the northernmost port of the Mediterranean Sea.
Тарих
Тарихқа дейінгі дәуірде Монфальконе ауданында кастельери деп аталатын бірнеше бекінілген ауылдар болды. Римдік Аквилея қаласының (б.з.д. 181) негізі қаланғаннан кейін, төбелерде Insulae Clarae деп белгілі бірнеше термальдық ғимараттар салынды. Остготтар, Византия, Ломбардтар және франктардың билігінен кейін, Монфальконе 967 жылдан бастап Аквилея патриархтарының басқаруында болды. Венециялықтар 1420 жылы үш күндік қоршаудан кейін қаланы жаулап алды және 1511 жылға дейін оны өздерінде ұстады, содан кейін ол француздардың иелігіне өтті. Венеция оны қайта басып алғаннан кейін, 1513 жылы Габсбург императоры Максимилиан I әскерлері шабуыл жасап, Рокка бекінісін қиратты. 1521 жылы қала Венеция Республикасына қайтарылды және 1797 жылғы Кампо-Формио шартымен республика таратылғанға дейін оның құрамында қалды. 1805 жылдан бастап 1814 жылы Наполеон құлағанға дейін қала француз империясының бақылауында болды, содан кейін ол Австрия империясының бір бөлігі болған Иллирия Корольдігіне қосылды. 1849 жылдан бастап ол Гориция және Градиска тәжірибелік жерінің құрамына кірді және Австриялық жағалауға қарады. Шамамен 1908 жылдан бастап алғашқы кеме жасаушылықтар пайда бола бастады, олардың ішінде Триестте орналасқан Austro Americana Line үшін бу кемелерін салған Cantiere Navale Triestino компаниясы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қала 1915 жылы итальяндық әскерлер басып алды және Изонцо шайқастарының қанаты болды. 1917 жылғы Капоретто шайқасынан кейін ол қысқа мерзімге Австро-Мажарстанның иелігіне қайта өтті, бірақ 1918 жылы Италияға қайтарылды. Кеме жасаушылықтар қанағатсыз шайқастардың салдарынан қирады және кейін қайта жаңартылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қала бірнеше рет бомбаға түсіп, қирады, Кассибиле келісімінен кейін итальяндық қарсылық қозғалысының орталығы болды және соғыстың соңында қысқа мерзімге Югославия әскерлері басып алды.
In prehistoric times the area of Monfalcone housed several fortified villages called castellieri. After the foundation of the Roman city of Aquileia (181 BC), some thermal buildings were created on the hills, known as Insulae Clarae. After Ostrogoth, Byzantine, Lombard, and Frankish domination, Monfalcone was controlled by the Patriarchs of Aquileia starting from 967. The Venetians conquered it in 1420 after three days of siege, keeping it until 1511, when it fell to the French. Conquered back by Venice, it was ravaged by the troops of Habsburg Emperor Maximilian I in 1513, who destroyed the Rocca fortress. In 1521 it was returned to the Republic of Venice, under which it remained until its dissolution by the 1797 Treaty of Campo Formio. From 1805 it was controlled by the French Empire until the fall of Napoleon in 1814, after which it was included in the Kingdom of Illyria, part of the Austrian Empire. Incorporated into the crown land of Gorizia and Gradisca, it belonged to the Austrian Littoral from 1849. The first shipyards arose from about 1908 onwards, among them the Cantiere Navale Triestino company building steamships for the Austro Americana Line based in Trieste. During World War I, the town was captured by Italian forces in 1915 and became the rear line during the bloody Battles of the Isonzo, being briefly recaptured by Austria Hungary after the 1917 Battle of Caporetto, but returning to Italy in 1918. The shipyards were severely damaged by bitter fighting and had to be rebuilt afterwards. During World War II the town was repeatedly bombed and heavily damaged, became a center of the Italian Resistance after the Armistice of Cassibile, and it was briefly occupied by Yugoslav troops at the end of the war.
Көлік
1860 жылы ашылған Монфальконе теміржол станциясы Венеция–Триест және Удине–Триест теміржолдарының тоғысқан жері болып табылады. 1909–1967 жылдары Монфальконе кеме жасаушылығының №1 кемелерінің құрылысы мен жобалау құжаттары Фондо Эгоне Миссио мұрағатында (Egone Missio мұрағаты) сақталған.
Monfalcone railway station, opened in 1860, is a junction between the Venice–Trieste railway and the Udine–Trieste railway. The construction and design records of the ships produced in Monfalcone Shipyard Number 1 from 1909 1967 have been preserved in the Fondo Egone Missio Archives (Egone Missio Archives).