1864-79 жылдар аралығындағы Испанияның Оңтүстік Америка елдерімен соғысы
Chincha Islands War
1865-1879 жж. Испанияның Перу, Чили, Эквадор, Боливиямен соғысы. Чинча аралдары үшін күрес, теңіз шайқастары, Испанияның әскери күші. Оңтүстік Америка тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1864–79 Испанияның бұрынғы Оңтүстік Америка отарларымен соғысы
1864–79 Spanish war with its former South American colonies
Чинча аралдары соғысы, сонымен қатар Испан-Оңтүстік Америка соғысы (lang es) деп те аталады, 1865 жылдан 1879 жылға дейін Испания мен Перу, Чили, Эквадор және Боливияның бұрынғы отарлары арасындағы жағалау және теңіз шайқастарынан құралды. Бұл қақтығыс Испанияның гуаноға бай Чинча аралдарын басып алуымен басталды, бұл Испанияның Изабелла II билігі тұсында Оңтүстік Американың бұрынғы отарларындағы ықпалын қайта орнатуға жасаған бірнеше әрекеттерінің бірі еді. Соғыста темір кемелер қолданылды, оның ішінде испандық «Нюмансия» кемесі – әлемді айналып өткен алғашқы темір кеме.
The Chincha Islands War, also known as Spanish–South American War (lang es), was a series of coastal and naval battles between Spain and its former colonies of Peru, Chile, Ecuador, and Bolivia from 1865 to 1879. The conflict began with Spain's seizure of the guano rich Chincha Islands in one of a series of attempts by Spain, under Isabella II, to reassert its influence over its former South American colonies. The war saw the use of ironclads, including the Spanish ship Numancia, the first ironclad to circumnavigate the world.
Өмірбаян
Изабелланың тұсында әскери шығындар күрт өсті және Испания әлемдегі төртінші ірі теңіз күшіне дейін көтерілді. 1850-1860 жылдары испандықтар Марокко, Филиппин, Мексика және Доминикан Республикасы сияқты әлемнің түкпір-түкпірінде отаршылдық әрекеттер жүргізді, соңғысы бір кезде қайта басып алынды. 1862 жылдың соңында Испания Оңтүстік Америка суларына ғылыми экспедиция жіберді, оның жасырын мақсаты Америкада тұратын испан азаматтарының қаржылық және құқықтық талаптарын нығайту болды. Экспедицияны адмирал Луис Эрнандес Пинсон Альварес басқарды, ол Христофор Колумбтың Американы еуропалықтарға ашқан саяхатына қатысқан Пинсон ағайындыларының тікелей ұрпағы еді. Пинсонның эскадрильясы төрт әскери кемеден тұрды: Triunfo және Resolución екі бу фрегаты, Vencedora корветі және Virgen de Covadonga шкуны. Испан кемелері 1863 жылдың 18 сәуірінде Чилидің Вальпараисо портына жетті. Испания 1840 жылдардан бері Чилидің тәуелсіздігін мойындады және екі ел де дипломатиялық қарым-қатынас орнатқан. Экспедиция жылы күтіліп алынды, ал адмирал жергілікті билік өкілдерімен кездесті. Кемелер шілде айында Чилиден жақсы қарым-қатынаста шығып, Перуға бет бұрды. Испания Перудің 1821 жылы жариялаған тәуелсіздігін мойындамаса да, эскадрилья Кальяо портында құлшына қарсы алынды. Ол бірнеше апта бойы портта тұрып, содан кейін АҚШ-тың Сан-Франциско қаласына бағыт алды.
Military expenditures were greatly increased during Isabella's reign and Spain rose to a position as the world's fourth largest naval power. In the 1850's and 1860's, the Spanish engaged in colonial activities around the world, including in Morocco, the Philippines, Mexico, and the Dominican Republic, the last of which it briefly reoccupied. At the end of 1862, Spain sent a scientific expedition to South American waters with the covert purpose of reinforcing the financial and legal claims of Spanish citizens residing in the Americas. The expedition was under the command of Admiral Luis Hernández Pinzón Álvarez, a direct descendant of the Pinzón brothers, who had accompanied Christopher Columbus on his voyage that resulted in the modern European discovery of the Americas. Pinzón's squadron was composed of four warships: the twin steam frigates Triunfo and Resolución, the corvette Vencedora and the schooner Virgen de Covadonga. The Spanish ships arrived at the port of Valparaiso, Chile, on April 18, 1863. Spain had recognized Chilean independence since the 1840s, and both nations had maintained diplomatic relations. The expedition was cordially received, and the Admiral exchanged visits with local authorities. The vessels left Chile in July amicably and moved on to Peru. Even though Spain had never recognized Peruvian independence, which had been declared in 1821, the squadron received a friendly welcome at the port of Callao. It stayed in port for a few weeks and then sailed bound for San Francisco, California, United States.
Таламбо оқиғасы
1863 жылғы 4 тамызда Перудің Ламбайек аймағындағы Таламбо hacienda-сында бір оқиға болды. Толық мәліметтер жоқ, бірақ оқиға екі испандық және 40 жергілікті тұрғын арасында туған төбелеспен байланысты. Нәтижесінде бір испандық қаза тапты, ал тағы төртеуі жарақат алды. Оқиға туралы хабар Пинзонға жеткен соң, ол 13 қарашада флотымен Перуге оралды және үкіметтен ресми кешірім сұрауды және зардап шеккен испан азаматтарына өтемақы төлеуді талап етті. Перулік тарап бұл оқиғаның Перудың ішкі құқықтық мәселесі екенін және кешірім сұрау қажет еместігін мәлімдеді. Осы кезде Мадридтегі испан үкіметі Перудың тәуелсіздік соғысынан туындаған қарыздарды да талап етуге шешім қабылдады және мәселені Перу билігімен тікелей шешу үшін Эусебио де Салазар и Мазарредоны жіберді. Салазар 1864 жылғы наурыз айында Корольдік комиссары лауазымымен келді. Бұл Перу үкіметін қасақана қорлау болды, өйткені комиссар – елші емес, отарлық шенеунік, ал тәуелсіз мемлекеттер арасындағы кеңестерде дипломатиялық байланыс деңгейі – елшілік. Бұл әрекет Перудің Сыртқы істер министрі Хуан Антонио Рибейро Эстрадамен келіссөздерді сәтсіздікке ұшыратты.
On August 4, 1863, an incident took place at the Talambo hacienda, in Lambayeque, Peru. The details are fragmentary; but the episode involved a fight that broke out between two Spanish residents and 40 local citizens. As a result, one Spaniard died, and four others were injured. When news of the incident reached Pinzón, he returned with his fleet to Peru on November 13 and demanded for its government to issue an apology and for reparations be made to the affected Spanish nationals. In response, the Peruvians took the position that the episode was an internal police matter that should be handled by the Peruvian justice system and that no apology was due. At that juncture, the Spanish government in Madrid decided to demand payment of Peruvian debts stemming from the War of Independence as well, and it sent the representative Eusebio de Salazar y Mazarredo to settle the issue directly with the Peruvian authorities. Salazar arrived in March 1864, bearing the title of Royal Commissary. That was a deliberate insult to the government of Peru because a commissary is a colonial functionary, rather than an ambassador, the normal level of diplomatic contact during consultations between independent states. The snub doomed negotiations with the Peruvian Minister of Foreign Affairs, Juan Antonio Ribeyro Estrada.
Чинча аралдарын басып алу
1864 жылғы 14 сәуірде Перудің өтемақы төлеуден бас тартқанына жауап ретінде испан флоты Перудің гуано ресурстарының басты көзі болып табылатын, нашар қорғалған Чинча аралдарын басып алды. Испандықтар аралдың перулік губернаторы Рамон Валье Риэстраны «Резолюсьон» кемесінде тұтқындады, аралдарды 400 теңізшімен басып алды және испан туын көтерді. Испания аралдарды Перудің маңызды экономикалық активі және үкіметтің жылдық кірісінің шамамен 60% құрайтын маңызды сауда құралы деп санады. Испан эскадрильясы сонымен қатар Перудің маңызды порттарын блокадалап, сауданы тоқтатты және Латын Америкасы бойынша үлкен наразылық тудырды. Испания Перуден көп қарсылық күтпеді және оның әскери күшінің әлсіз екеніне сенді. Бір кезде аралдарды британдық Гибралтарға алмастыру туралы ұсыныс та қарастырылды. Блокада кезінде «Триунфо» кемесі кездейсоқ өрттен қирады. Жаңа испан премьер-министрі Рамон Мария Нарваэс Пинсонның бір жақты әрекеттерін бекітпеді және оны әскери-теңіз министрі болған вице-адмирал Хуан Мануэль Парехамен ауыстырды. Пареха Перуде дүниеге келген, ал оның әкесі, бригадир Антонио Пареха, 1813 жылы Чилиде Чили Тәуелсіздік соғысы кезінде Испания үшін шайқасқанда қаза тапқан. Нарваэстің келісімшіл көзқарасы тез өзгерді және ол Тынық мұхиты флотын күшейту үшін тағы төрт соғыс кемесін жіберді. Пареха 1864 жылдың желтоқсанында Перуге келді және Перу президенті Хуан Антонио Песеттің арнайы өкілі генерал Мануэль Игнасио де Виванкомен бірден келіссөздер бастады. Виванко-Пареха шарты 1865 жылғы 27 қаңтарда «Вилья де Мадрид» фрегатында қол қойылды. Перу халқы бұл шартты ұлттық беделге нұқсан келтіретін деп есептеді. Перу конгресі оны ратификациялаудан бас тартқаннан кейін, жалпы көтеріліс болды және Песеттің үкіметі 7 қарашада құлап кетті.
On April 14, 1864, in retaliation for Peru's refusal to pay an indemnity, the Spanish fleet seized the lightly defended Chincha Islands, the main source for Peruvian guano resources. The Spanish placed the islands' Peruvian governor, Ramón Valle Riestra, under arrest aboard the Resolución, occupied the islands with 400 marines, and raised the Spanish flag. Spain considered the islands an important bargaining chip, as they were a major Peruvian economic asset and produced almost 60% of the government's annual revenue. The Spanish squadron also blockaded principal Peruvian ports, disrupting commerce and fostering a high level of resentment throughout Latin America. Spain expected little resistance from Peru and believed its military capabilities to be negligible. A proposal to exchange the islands for British held Gibraltar was even entertained for a time. During the blockade, Triunfo was destroyed by an accidental fire. The new Spanish Prime Minister, Ramón María Narváez, disapproved of the unilateral actions taken by Pinzón and replaced him with Vice Admiral Juan Manuel Pareja, who had been Minister of the Navy. Pareja had been born in Peru, and his father, Brigadier Antonio Pareja, had died in Chile in 1813 while he was fighting for Spain during the Chilean War of Independence. Narváez's conciliatory opinion soon changed, and he dispatched another four warships to reinforce the Pacific fleet. Pareja arrived in Peru in December 1864 and immediately opened negotiations with General Manuel Ignacio de Vivanco, the special representative of Peruvian President Juan Antonio Pezet. The Vivanco Pareja Treaty was signed on January 27, 1865 on board the frigate Villa de Madrid. Popular opinion in Peru considered the treaty as detrimental to its national honor. When the Peruvian Congress refused to ratify it, a general uprising followed, and Pezet's government fell on November 7.
Чилимен соғыс
Бұл арада Боливия, Чили және Эквадор сияқты Оңтүстік Американың бірнеше елінде испанға қарсы сезімдер күшейді. Перу мен оның көршілері Испания империясын қайта құруға талпынудың алғы белгісі болуы мүмкін кез келген әрекеттен сақтанды. Осы күдік атмосферасында, испандық "Венседора" канонерлік кемесі Чили портына көмір толықтыру үшін тоқтағанда ешкім таңғалған жоқ, ал президент Хосе Хоакин Перес көмірді соғысқа қатысушы елге сатылмайтын соғыс материалы деп жариялады. Испания тарапынан қарағанда, Чилидің көмірге қойған эмбаргосы Чили енді бейтарап емес екенін көрсетеді. Бұл екі перуандық пароходтың қару-жарақ пен чилилік еріктілермен Вальпараисо портынан Перуға бет алғаннан кейін одан да күшейді. Вице-адмирал Хосе Мануэль Парежа қатаң позицияны қабылдап, Перуға қатысты санкциялардан да ауыр санкцияларды Чилиге қатысты талап етті. Одан кейін ол эскадрильясынан төрт ағаш кемені бөліп Чилиге жіберді, ал "Нумансия" мен "Ковадонга" Каллао портын күзету үшін қалды. Парежа 1865 жылдың 17 қыркүйегінде өзінің флагманы "Вилла де Мадрид" кемесімен Вальпараисоға келді. Ол испан туына 21 зеңбірекпен салют беруді талап етті. Ол бұл талабын чилиліктердің Ұлттық күніне (18 қыркүйек) бір күн қалғанда ұсынды. Аталған жағдайға байланысты чилиліктер бас тартты, және бір аптадан кейін, 24 қыркүйекте соғыс жарияланды. Жаңа испан премьер-министрі Леопольдо О'Доннель, Нарваезді алмастырғаннан кейін, Парежаға кері шегінуге бұйрық берді, бірақ испан адмиралы тікелей бұйрықты елемеді. Оның жағаға десант түсіруге әскері болмағандықтан, ол Чилидің маңызды порттарын блокадалауға шешім қабылдады. Бұл әрекетті жүзеге асыру мүмкін болмады, себебі Чилидің 1800 миль (2897 км) жағалауын блокадалау үшін Парежаның қолда бар флотынан бірнеше есе үлкен флот қажет болар еді. Дегенмен, Вальпараисо портын блокадалау чилилік және шетелдік тараптарға зор экономикалық зиян келтірді, сол себепті АҚШ және Ұлыбританияның әскери-теңіз күштері, қақтығыста бейтарап болғанына қарамастан, ресми наразылық білдірді.
In the meantime, anti Spanish sentiments in several South American countries, including Bolivia, Chile, and Ecuador, increased. Peru and its neighbors still remained wary of any moves that might foreshadow an attempt to re establish the Spanish Empire. Given the climate of suspicion, no one was surprised when the Spanish gunboat Vencedora stopped at a Chilean port for coal, and President José Joaquín Pérez declared that coal was a war supply that could not be sold to a belligerent nation. From the Spanish point of view, the Chilean coaling embargo was taken as proof that Chile no longer was neutral. That was reinforced after two Peruvian steamers left the port of Valparaiso bearing weapons and Chilean volunteers bound for Peru. Vice Admiral José Manuel Pareja thus took a hard line and demanded sanctions against Chile that were even heavier than those imposed upon Peru. He then detached four wooden ships from his squadron and dispatched them to Chile while the Numancia and the Covadonga remained to guard Callao. Pareja arrived at Valparaiso on September 17, 1865 aboard his flagship the Villa de Madrid. He demanded for the Spanish flag to be given a 21 gun salute. He deliberately presented his demand on the day before Chilean National Day (September 18). Under the circumstances, the Chileans refused, and war was declared a week later on September 24. The new Spanish prime minister, Leopoldo O'Donnell, who had replaced Narváez, ordered Pareja to withdraw, but the Spanish admiral chose to ignore the direct order. As he had no troops with which to attempt a landing, he decided to impose a blockade of the main Chilean ports. That action was unenforceable since a blockade of Chile's 1800 mile (2897 km) of coastline would have required a fleet that was several times larger than what Pareja had at his disposal. The blockade of the port of Valparaiso, however, caused such great economic damage to both Chilean and foreign interests that the navies of the United States and Great Britain, despite remaining neutral in the conflict, issued a formal protest.
Папудо шайқасы
Чили мен Перу ресми түрде одақтас болғанға дейін, Испания 1865 жылғы 26 қарашада Папудо теңіз шайқасында үлкен жеңіліске ұшырады. Бұл шайқаста Чилидің «Эсмеральда» корветі испандық «Ковадонга» шхунасын басып алып, экипажын тұтқынға алып, адмиралдың соғыс хаттарын тәркіледі. Бұл жеңіліс Пареджаға шыдайсыздан келді, ол екі күннен кейін өз флагмандық кемесінде өзіне-өзі қол жұмсады. Испания флотының Тынық мұхитындағы бас қолбасшылығын коммодор Касто Мендес Нунес қабылдады, ол тез арада контр-адмирал дәрежесіне көтерілді.
Even before Chile and Peru were formally allied, Spain had suffered a humiliating naval defeat at the naval Battle of Papudo on November 26, 1865. The engagement had the Chilean corvette Esmeralda capture the Spanish schooner Covadonga, taking the crew prisoner and seizing the admiral's war correspondence. That humiliation was too much for Pareja, who committed suicide two days later aboard his flagship. The general command of the Spanish fleet in the Pacific was assumed by Commodore Casto Méndez Núñez, who quickly received a promotion to rear admiral.
Перу, Эквадор және Боливиямен соғыс
1865 жылғы 7 қарашада Испанияға соғыс жариялауға құлықсыздығы және Виванко Пареджа шартына қол қоюға байланысты туындаған қаралау Перу президенті Хуан Антонио Пезетті қызметтен кетуге мәжбүр етті. Оның орнына вице-президент генерал Педро Диес Кансеко тағайындалды. Диес Кансеко да Испаниямен соғыстан қашуға тырысты, бұл оның 20 күннен кейін құлауына себеп болды. 26 қарашада ұлтшыл қозғалыстың жетекшісі генерал Мариано Игнасио Прадо Кансеконы биліктен ығыстырды. Жаңа үкімет дереу Чилимен ынтымақтастығын және Испанияға соғыс жариялау, Перудің ұлттық абыройын қайта жаңғырту ниетін білдірді. Чили мен Перу 1865 жылғы 5 желтоқсанда Испанияға қарсы одаққа ресми түрде қол қойды. Перу конгресі 12 қаңтарда одақты бекітті, ал екі күннен кейін Перу Испанияға соғыс жариялады. Чилидің теңіз күштері әлсіз және дерлік болмады. Чилилік одақтасын нығайту үшін капитан Лизардо Монтеро басқаратын Перу эскадрильясы дереу оңтүстікке жіберілді. Эскадрилья құрамында "Амазонас" және "Апуримак" бу кемелері болды. Эквадор 1866 жылғы 30 қаңтарда Испанияға соғыс жариялап, одаққа қосылды. Боливия да 1866 жылғы 22 наурызда генерал Мариано Мельгарехо басшылығымен соғысқа шықты. Бұл қадамдардың нәтижесінде Оңтүстік Американың Тынық мұхиты жағалауындағы Колумбиядан оңтүстікке қарайғы барлық порттар испан флоты үшін жабылды. Аргентина Парагваймен соғыста болғандықтан одаққа қосылудан бас тартты.
On November 7, 1865, his unwillingness to declare war on Spain and the vilification arising from his signing of the Vivanco Pareja Treaty forced Peruvian President Juan Antonio Pezet from office. He was replaced by his vice president, General Pedro Diez Canseco. Diez Canseco also tried to avoid war with Spain, which similarly led to his downfall only 20 days later. On November 26, General Mariano Ignacio Prado, the leader of the nationalist movement, deposed Canseco. The new government immediately declared its solidarity with Chile and its intention to declare war on Spain and to restore Peru's national honor. Chile and Peru formally signed an alliance against Spain on December 5, 1865. The Peruvian Congress ratified the alliance on January 12, and two days later, Peru finally declared war on Spain. Chile's navy was weak and almost nonexistent. To reinforce its Chilean ally, a Peruvian squadron, commanded by Captain Lizardo Montero, was immediately dispatched to the south. Among the ships in the squadron were the steam frigates Amazonas and Apurímac. Ecuador joined the alliance on January 30, 1866 by declaring war on Spain on that day. Bolivia, under the command of General Mariano Melgarejo, also declared war on March 22, 1866. The moves resulted in all ports on South America's Pacific coast south of Colombia becoming closed to the Spanish fleet. Argentina refused to join the alliance, as it was embroiled in a war with Paraguay.
Абтао шайқасы
Испанияның адмиралы Мендес Нунес өзінің ең қуатты екі кемесін (фрегаттар Вилла де Мадрид және Реина Бланка) Чили-Перу флотын жою үшін оңтүстікке жіберді. Перулік капитан Мануэль Виллар басқаруындағы одақтас эскадра Чилидің оңтүстігіндегі Чилоэ шығанағының жанындағы Абтао деген жақсы қорғалған шығанаққа тығылды. Испан эскадрильясы 1866 жылдың 7 ақпанында шығанақтың кіреберісінде пайда болды, бірақ испандықтар тереңдікке кірмеді, кемелерінің жағалауға отырып қалу қаупінен сақтану үшін. Бірнеше сағатқа созылған артиллериялық атыс аз нәтиже берді. Әскері тұңғышқа тіреліп, бу машинасы жоқ, ал кейбір кемелердің қозғалтқыштары жөндеуде болса да, одақтастар қарқынды шайқас жүргізді. Лейтенант Мануэль Томсон басқаратын «Ковадонга» аралдан асып түсіп, «Бланка» фрегатына бірнеше рет оқ тигізді. Шайқас шешімсіз аяқталды. Терең суға кіруге құлшынбаған және алыстан артиллериялық атыс салдарынан тек оқ-дәрілердің ысырабына әкелетінін түсінген испан командирлері кері шегінді. Уильямс пен «Эсмеральда» шайқас күні зәкірде болған жоқ. Комодор Анкудқа отын алу үшін кеткен. Вальпараисоға қайтып бара жатқанда испан эскадрильясы Чилидің «Пакете дель Мауле» пароходына тосқауыл қойды, ол Перудың жаңа «Уаскар» және «Индепенденсия» броненосцевіндегі теңізшілерді тасымалдап бара жатқан.
Spain's Admiral Mendez Núñez sent two of his most powerful ships (the frigates Villa de Madrid and Reina Blanca) south to destroy the combined Chilean Peruvian fleet. The Allied squadron had been placed under the command of Peruvian Captain Manuel Villar and had taken refuge at Abtao, a well protected inlet near the gulf of Chiloé, in southern Chile. The Spanish squadron appeared at the entrance of the inlet on February 7, 1866, but the Spanish did not enter to avoid risking their ironclads running aground in the shallows. A cannonade, lasting several hours, was exchanged with little effect. In spite of being at anchor, without steam, and with some ships with their engines undergoing overhaul, the Allies mounted an energetic fight. The Covadonga, under the command of Lieutenant Manuel Thomson, managed to fire over an island and scored several hits on the frigate Blanca. The battle ended indecisively without further developments. Reluctant to enter shallow waters and realizing that a long range gun duel would serve no purpose but to waste ammunition, the Spanish commanders withdrew. Williams and the Esmeralda were not at the anchorage on the day of the battle. The commodore had sailed to Ancud for coaling. On its way back to Valparaiso, the Spanish squadron captured a Chilean steamboat, the Paquete del Maule, which was transporting sailors to crew the new Peruvian ironclads Huáscar and Independencia.
Вальпараисоның бомбалануы
Испандықтар құрлықтағы әскерлерге шабуыл жасай алмады және одақтас эскадрильясымен теңізде шайқасуға жасаған әрекеттері сәтсіз аяқталды. Испания кемелері оқшауланып, жеткілікті жабдықтамасыз қалды және жеңіске үміттерін жоғалтты. Чили үкіметі испан флотымен байланысқан барлық кемелерге Чили порттарына кіруге тыйым салғаннан кейін, адмирал Мендес Нунес одақтас порттарына қарсы жазалау шараларын қолдануға шешім қабылдады. Испания флоты 31 наурызда Вальпараисо қаласын және портын бомбалап, өртеп жіберді, сондай-ақ Чилидің сауда флотын жойды. Барлығы 33 кеме өртенді немесе батып кетті. Чилидің сауда флотына келтірілген залал өте зор болды. Он екі жыл өткен соң, Чили туы астындағы кемелердің жалпы тоннажы 1865 жылғы көрсеткіштің жартысынан да аспады.
The Spanish could not attack land forces and had been frustrated in attempts to engage the Allied squadron at sea. The Spanish ships were isolated, short of supplies, and losing hope of victory. When the Chilean government ordered all vessels communicating with the Spanish fleet to be barred from Chilean ports, Admiral Mendez Núñez decided to take punitive actions against the Allied ports. The Spanish fleet shelled and burned the town and the port of Valparaiso on March 31 and destroyed Chile's merchant fleet. A total of 33 vessels were burned or sunk. The damage to the Chilean merchant marine was catastrophic. Twelve years later, the total tonnage under the Chilean flag was still less than half of what it had been in 1865.
Кальяо шайқасы
Адмирал Мендес Нуньес Вальпараисо сияқты қорғаныссыз нысаналарды жоюға мәжбүр болғанына және Абтао шайқасының шешуші нәтиже бермегеніне наразы болып, тактиканы өзгертіп, мықты қорғалған портқа шабуыл жасауға бел буды. Осылайша, ол Перудегі Кальяо портына бет алды. Кальяо шайқасы 2 мамырда болды, одан кейін екі тарап та жеңіске жеткенін мәлімдеді. Перулік қорғаушылар испандықтардың Оңтүстік Америкадағы жоғалтқан билігі мен беделін қайтаруын тоқтатты, Перуға талаптарын таңуға жол бермеді және испан флотын кері шегінуге мәжбүр етті – бұл техникалық тұрғыдан дұрыс еді, себебі соңғы оқтарды перулік артиллериясы атты. Испандықтар бұрынғы колониясына жаза бергендерін айтты. Испан артиллериясы қорғанысқа шектеулі ғана зиян келтіре алды, ал Кальяодағы көптеген қарулар, артиллерия және ғимараттар шайқастан зардапсыз шықты.
Admiral Mendez Núñez, displeased at having to resort to destroying defenseless targets such as Valparaiso and with the inconclusive result at Abtao, decided to change tactics and to attack a heavily defended port. As a result, he set sail for the Peruvian port city of Callao. The Battle of Callao took place on May 2 after which both sides claimed victory. Peruvian defenders claimed that they had halted the Spanish from regaining their lost authority and prestige in South America, prevented them from enforcing their demands upon Peru, and forced the withdrawal of the Spanish fleet, which was technically correct since Peruvian cannons fired the last shots in the battle. The Spanish claimed to have visited punishment upon its former colony. Spanish guns had managed to cause only limited damage to defenses, and most of the cannons, artillery, and buildings in Callao itself survived the battle intact.
Еске алу
Испанияның Мадрид қаласындағы calle del Pacífico ("Тынық мұхиты көшесі", қазіргі) осы жорық құрметіне аталған. Көшеге аудан мен метро станциясының атауы берілді.
The calle del Pacífico ("Pacific street", now ) in Madrid, Spain, was named after this campaign. The street gave name to a neighborhood and metro station.