7 ғ. Павликиан дінінің негізін қалаушы Константин Сильванның өмірі мен қызметі
Constantine-Silvanus
Константин Силван – павликиандық қозғалыстың негізін қалаушы. 7 ғ. Армениядағы христиан дінінің тазалығын қалпына келтіруге тырысқан, Византиялық шіркеумен келіспеген теолог.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Константин Сильван (684 жылы қайтыс болған) – пауликиандардың негізін қалаушы, 7 ғасырдағы Армениядағы христиан қозғалысы. Олар Пауыл елшінің заманындағы шіркеудің тазалығына оралуға тырысты. Византия шіркеуі оларды еретик деп санады. Константин Мананалиде, Самосата, Коммагене қаласына жақын жерде дүниеге келген. Шамамен 653 жылы Константин саррасендерде тұтқында болған армян саяхатшысы Согмонмен дос болады. Согмон Константинге төрт Евангелия мен Пауылдың хаттарын сыйлады. Евангелия мен хаттарды оқығаннан кейін Константин өзінің атын Пауылдың серігі Сильван деп өзгертті және уағыздауды бастады. Оның төңірегіне Византия шіркеуінің бейнеге табынуын және сенімсіздігін қабылдамайтын ізбасарлар тобы жиналды. Сильван Армениядағы Колония қаласына жақын Кибоссада өзінің алғашқы қауымын құрды, ол кейін пауликиандар деп аталды. Ол отыз жыл бойы Евфрат өзенінің бойымен, Тавр таулары арқылы және Кіші Азияның батыс бөлігіне кеңінен саяхаттап, жолында дінге кіргендерді жинады. Оның миссионерлік қызметі Византия императоры Констанс II-нің назарына ілікті, ол Константин Погонат (сақалды) деп белгілі болды. Император Сильванның ілімін айыптап, оны таспен өлтіруге үкім шығарды. Орындауға жіберілген офицер Симон, Сильванның достары мен жақтастарына оны тастап өлтіруді бұйырды. Бірақ олар бас тартты және тастарын тастап кетті, тек Сильван тәрбиелеп өсірген Юст есімді жас жігіт қана тас лақтырып, оны өлтірді. Симон Сильванның ізбасарларының құлшынысына таңғалып, оларға қосылып, Тит есімін алды. Юст Титке және пауликиандарға опасыздық жасап, олар туралы епископқа хабарлады. Император Юстиниан II 690 жылы Титті және барлық пауликиандарды еретиктер ретінде өртеуге бұйырды.
Constantine Silvanus (died 684) was the founder of the Paulicians, a Christian movement in 7th century Armenia, who sought to return to the purity of the church in the time of Paul the Apostle. They were considered heretical by the Byzantine Church. Constantine was born in Mananali, near Samosata, Commagene. About 653 A. D., Constantine became friends with Soghmon, a traveling Armenian who had been held captive by the Saracens. Soghmon gave Constantine a copy of the four gospels and the letters of Paul. Reading the gospels and epistles caused Constantine to change his name to Silvanus, after the companion of Paul, and begin preaching, gathering around him a group of followers who rejected what they considered the image worship and superstition of the Byzantine Church. Silvanus founded his first congregation, who became known as Paulicians, in Kibossa, near Colonia, in Armenia. For thirty years he traveled extensively, along the Euphrates valley, across the Taurus Mountains, and into the western parts of Asia Minor, making converts on the way. His missionary activities came to the attention of the Byzantine Emperor, Constans II, known as Constantine Pogonatus (the bearded). The Emperor issued a decree condemning the teachings of Silvanus and sentenced him to death by stoning. Simeon, the officer sent to carry out the execution, ordered Silvanus' friends and followers to stone him. The followers refused and dropped their stones, except for one young man, Justus, whom Silvanus had raised like an adopted son, who cast a stone at Silvanus and killed him. Simeon was impressed with the piety of Silvanus' followers and joined them, taking the name Titus. Justus betrayed Titus and the Paulicians by informing on them to the bishop. Emperor Justinian II ordered Titus and all the Paulicians to be burned to death as heretics in 690.