Кіріспе
264 - 269 жылдар аралығында Антақияда өткен үш собордың бірі - Самосаттағы Пауылдың ісі. Олардың көбісі Ариандық және христологиялық даулардың кезеңдерімен айналысты. Мысалы, Католик энциклопедиясында Пауыл Самосатты туралы мақала былай деп жазылған: 341 жылы жаз айында Domus Aurea-ның бағышталуы кезінде жиналған ең атақтысы, сондықтан ол бағыштау кеңесі деп аталады. Бұл кездесуге шығыс елдерінің жүзге жуық епискобы қатысты, бірақ Рим епискобының өкілі болмады. Император Констанций ІІ-нің өзі де қатысты.
Beginning with three synods convened between 264 and 269 in the matter of Paul of Samosata, more than thirty councils were held in Antioch in ancient times. Most of these dealt with phases of the Arian and of the Christological controversies. For example, the Catholic Encyclopedia article on Paul of Samosata states:
The most celebrated convened in the summer of 341 at the dedication of the Domus Aurea, and is therefore called or dedication council. Nearly a hundred Eastern bishops were present, but the bishop of Rome was not represented. The emperor Constantius II attended in person.
264 - 269 ж. Антиохиядағы Синодтар
Антиохияның 264 және 269 жылдар аралығында өткен бірінші Синоды христиан шіркеуінің алғашқы маңызды шіркеулік кеңестерінің бірі болды. Бұл синод Антақияның епискобы болған Самосаттағы Пауылдың ілімдерін талқылау үшін құрылды. Пауыл Самосатта негізгі шіркеу еретик деп санайтын ілімді енгізді, әсіресе Мәсіхтің табиғаты мен қасиетті Үштік туралы. Оның ілімдері монархияның бір түрі ретінде қарастырылды, ол Үштіктің жеке тұлғаларына қарамастан Құдайдың бөлінбейтіндігін атап көрсетті. Ақырында, Синод Пауылдың ілімдерін айыптап, оны епископ лауазымынан алып тастады. Сонымен қатар, кеңес homoousios терминін қабылдамағанын атап өтті, бірақ бұл Пауылдың қолданысының нақты контекстіне сәйкес болды, бұл Әке мен Ұлдың арасындағы субстанцияны бөлуді білдірді, ал Үштік бір субстанцияның үш ерекше тұлғасы ретінде түсіндірілмеді. Бұл синод маңызды болды, өйткені ол шіркеудің ереске қатысты іс-әрекетіне үлгі болды және болашақтағы экуменикалық кеңестерге негіз қалады, олар христиан ілімін одан әрі анықтайды, мысалы, 3251 жылы Никеяның бірінші кеңесі.
341 жылы Антиохиядағы Синод
Кеңес үш діни ілімді бекітті. Антиохияның екінші Символы, ежелгі және қазіргі әлемде 'Құдайға бағышталу' Символы ретінде танымал, бұл Кеңестің ең маңызды нәтижесі болды. Оның басты бете-норысы - сабеллиандық, құдайлық үштігінің арасындағы айырмашылықты жоққа шығару. Бұдан басқа, Символ Әрістің және оның ізбасарлары арасында Никомедия / Константинопольдің Евсевийінің айтқан ариандықты әдейі жоққа шығарады. Бұл сенімнің ешкімге ұнамайтын және бәріне де қабылдауға болатын татуластыру формуласы ретінде жұмыс істеуге арналғандығы кеңінен қабылданған. (RH, 291) Бұл төрт формуланың бәрі Никеяның бірінші кеңесі (Никея I) қабылдаған гомооusios терминінен аулақ. Қасиетті орынды арнауға арналған собор кезінде Никоялық Символ немесе гомоузиос термині туралы ешкім айтпаған. 326 - 50 жылдары homoousios термині сирек кездеседі. (LA, 431) 325 жылы шіркеудің сенімін ресми түрде қабылдаған бұл қосымша сөзге (homoousios) тіпті Афанасий де Никеядан кейін жиырма жылдай үнсіз болды. (RH, 58 59) Афанасий бұл терминді 350-ші жылдардың ортасында ғана дау-дамайға енгізді. Көптеген ғалымдар бұл ілімнің арийлер таласы пайда болғанға дейін Евсевийдің үйреткен ілімімен ұқсастығын байқаған. Бұл сенімнің ата-бабалары Ориген, Кесариялық Евсевий және Астерий. (RH, 290) Қосымша талқылау үшін Арийлік сенімдер бойынша Бағышталу сенімін қараңыз.
Furthermore, the Creed “deliberately excludes the kind of Arianism professed by Arius and among his followers by Eusebius of Nicomedia/Constantinople.” (RH, 290) It “does anathematize doctrines associated with Arius.” (LA, 120) For example, the Creed anathematizes all who say: “that either time or occasion or age exists or did exist before the Son was begotten” (RH, 286)
The so called "fourth formula" could be ascribed to a continuation of this synod or to a subsequent but distinct assembly of the same year. “It is widely accepted that this creed was intended to function as a reconciling formula obnoxious to nobody and capable of being accepted by all.” (RH, 291)
All four these formulae avoid the term homoousios which was accepted by the First Council of Nicaea (Nicaea I). At the time of the Dedication Council, nobody mentioned the Nicene Creed or the term homoousios. “During the years 326–50 the term homoousios is rarely if ever mentioned.” (LA, 431) “Even Athanasius for about twenty years after Nicaea is strangely silent about this adjective (homoousios) which had been formally adopted into the creed of the Church in 325.” (RH, 58 59) Athanasius brought the term back into the Controversy only in the mid 350s. “Many scholars have noticed the affinities between this creed and the kind of doctrine which Eusebius of Caesarea taught before the Arian Controversy came into the open. The ancestors of this creed are Origen, Eusebius of Caesarea and Asterius.” (RH, 290) For a further discussion, see the Dedication Creed under Arian Creeds.
Қаңтар
Қабылданған жиырма бес канон шіркеудің митрополиттік конституциясын реттейді. Дін билігі негізінен митрополитке (кейіннен архиепископ деп аталады) және екі жыл сайынғы провинциялық синодқа (Никей I, 5-кеңесін қараңыз) тиесілі. ), ол шақырады және оған төрағалық етеді. Нәтижесінде елдік епископтардың (хорепископи) өкілеттігі шектеледі және императорға тікелей жүгінуге тыйым салынады. Бір сот төрешілігінің үкімін басқа да тең дәрежелі сот төрешілері құрметтеуге тиіс; сот тек қана шағымды тұрақты түрде қаралатын орган алдында ғана жүргізілуі мүмкін. Епископтар арнайы шақырусыз діни қызметке тағайындауға, немесе өздерінің тиісті аумағынан тыс жерлердегі істерге араласуға, сондай-ақ өздерінің орнын алмастырушыларын тағайындауға да құқылы емес. Никей I декретіне сәйкес Пасханы тойлаудан бас тартуға, сондай-ақ Евхаристиялық қызмет аяқталғанға дейін шіркеуден шығу үшін жазалар белгіленеді. Осы кеңестiң қарамағындағы канондарға қатысты ғасырлар бойы ғалымдар жасаған көптеген қарсылықтарды Хефеле егжей-тегжейлі баяндады және, бәлкім, жоққа шығарды. Бұл канондар 451 жылы Халкидонда қолданылған Кодекс канонумының бір бөлігі болды және кейіннен Шығыс пен Батыс канондар жинақтарында кездеседі.