Кіріспе

Француз журналисі және адвокаты Симон Николас Анри Линге (14 шілде 1736 - 27 маусым 1794) - француз революциясы кезінде өлтірілген консервативті саясатымен танымал француз журналисі және адвокаты.

Өмірбаян

Лингве Реймсте дүниеге келді, оның әкесі Париждегі Колледж де Боведе директордың көмекшісі болды. Ол жақында Янсендік дауға қатысқандығы үшін кашель хатымен жер аударылды. Ол колледжге де Бовеге оқуға түсіп, 1751 жылы үш жоғары жүлдені жеңіп алды. Ол Цвайбрюкен граф-палатинін Польшаға ертіп барады, ал Парижге оралғаннан кейін өзін жазуға арнады. Ол Педро Кальдерон де ла Барка мен Лопе де Веганың француз тіліндегі ішінара аудармаларын жариялады, сондай-ақ Опера Комик үшін пародиялар мен иезуиттер пайдасына памфлеттер жазды. Бастапқыда философтар қатарына қабылданды, көп ұзамай қарсыластарына көшті, мүмкін, сенімдіктен гөрі, жек көруден, оның өзгеруіне тікелей себеп 1762 жылы Жан ле Ронд д'Алембермен айтысу болды. Осыдан кейін ол заманауи және ағартылған деп саналатын нәрсеге қатты шабуыл жасады, және ол қоғамды көптеген сенсациялық памфлеттерімен қуантқан кезде, ол өзінің қайғылы ақыл-ойымен қарсыластарының қорқынышын және жеккөрінісін тудырды. Ол Голландияға және Францияның солтүстігіне алып барған бөрігінен кейін, ол өзін Абевилл қаласында тапты, онда ол қала әкімі Дюваль де Сокурдың наразылығын, сонымен қатар бұрынғы қала әкімі және Дювальдің бәсекелесі Дювилль де Майльфеудің қамқорлығын тартты. Олардың араздықтарына араласуы Дювальдың оны қаладан қуып кетуіне әкелді. Ол Парижге барып, заң зерттей бастады.

Заң

Ол 1764 жылы адвокаттық алқаға қабылданды, бұл Франсуа Жан де ла Барре ("Шевалье де Ла Барре") ісіне қатысатын уақыт болды, оның ісі Абевиллде Дювальдің қарауында болды. Ақырында, ол Ла Барреді құтқара алмады, бірақ оның күш-жігері осы іс бойынша тағы бірнеше айыпталушыларды, оның ішінде Дювиллдің ұлын босатуға ықпал етті. Бұл іс жаңа заңгерді бірден танымал етті және ол көп ұзамай ғасырдың ең әйгілі адвокаттарының бірі болды. Бірақ оның керемет қабілетіне және кейбіреулердің оны тек екі жағдайда ғана жоғалтты дегеніне қарамастан, ол өзінің әріптестеріне, әсіресе Гербиерге (1725-1788) қарсы бағытталған қатал шабуылдар оны 1775 жылы адвокаттық қызметтен босатты. Содан кейін ол журналистикаға бет бұрып, Journal de politique et de littérature журналын бастады, оны екі жыл бойы әдеби, философиялық және құқықтық сынға қолданды. Бірақ Француз академиясы туралы саркастикалық мақала оны Журналды Ла Харпеге тапсыруға және шетелден баспана іздеуге мәжбүр етті.

Еуропа бойынша

Алайда Лингве өзінің еркін карьерасын жалғастырды, қазір үкіметке шабуыл жасап, қазір оны қолдап отырды Annales politiques, civiles et litteraires, 1777 жылдан 1792 жылға дейін, алдымен Лондонда, содан кейін Брюсселде және ақырында Парижде жарық көрді. 1780 жылы Францияға қайтуға тырысқанда, ол француз академигі және маршалы герцог де Дюрасқа (1715 - 1789) қарсы шабуыл жасағаны үшін тұтқындалып, Бастилияда екі жылға жуық қамалды. Содан кейін ол Лондонға, содан кейін Брюссельге барды, онда Жозеф II реформаларын қолдағаны үшін оны абыройлы етіп, мың дукат сыйақы берді. 1786 жылы Верженнге Австрияның мемлекеттік кеңесшісі ретінде Францияға оралуға және Людовик XV-нің бұрынғы министрі герцог д'Айгильонды (1720-88) он бес жыл бұрын көрсетілген заңгерлік қызмет үшін төленетін ақы үшін сотқа беруге рұқсат берді. Ол 24 000 ливр сомасына сот үкімін алды. Линге Мари Антуанеттаның қолдауына ие болды; оның атақ-даңқы сол кезде оның бәсекелесінің Пьер Бомаршеден асып түсіп, Вольтерден де асып түседі. Көп ұзамай ол Веннада императорға Ван дер Нут пен Брабанттың бүлікшілері туралы өтініш жасады. 1770 және 1780 жылдары Лингюе философтардың жүйелі түрде лазерлік теориясы мен Тургоның гильдияларды жоюы қоғамның дәстүрлі байланыстарын бұзады және жұмыссыз адамдардың массасы мен қуғын-сүргінші полиция мемлекеті арасындағы қақтығысқа әкеледі деп ескертті; ол тек тіршілік, әл-ауқат және алдын алу тәрбиесінің саясаты ғана алдағы революцияның алдын алады деп мәлімдеді.

Атқару

Француз төңкерісінің алғашқы жылдарында ол Мирабоға қарсы бірнеше памфлеттер шығарды, олар оның жаман ниетіне пайызбен қайтарылды, оны "білімсіз және жарқын М. Лингве, Неростың, сұлтандардың және уәзірлердің қорғаушысы" деп атады. 1791 жылы Парижге оралғаннан кейін ол Ұлттық Ассамблея алдында Гаити революционерлерінің құқықтарын қорғады. Оның соңғы еңбегі Людовик XVI-ды қорғау болды. Ол Террорлық биліктен құтылу үшін Виль д'Авреяға жақын Марнс-ла-Кокетке кетіп қалды, бірақ Вена мен Лондон деспоттарына жағымпаздаған үшін іздестіріліп, өлім жазасына кесілді. 1794 жылы 27 маусымда Парижде гильотинаға кесілді.

Белгілі еңбектері

Лингве көптеген салаларда еңбек еткен. Оның тарихи жазуға ұмтылған мысалдары: Histoire du siècle d'Alexandre (Амстердам, 1762) және Histoire impartiale des Jésuites (Мадрид, 1768), соңғысы өртеуге сотталды. Философтарға қарсылық білдіруі ең күшті көріністерін "Фанатизм философтары" (Женева және Париж, 1764) және "История революций Рим империясы" (Париж, 1766 - 1768) еңбектерінде көрсетті. Оның "Theorie des lois civiles" (Лондон, 1767) - абсолютизмді қатаң қорғау және Монтескье саясатына шабуыл жасау. Оның ең жақсы заңдық трактаты - Mémoire pour le comte de Morangies (Париж, 1772); Лингведің Бастилиядағы тұтқындалуы оған 1789 жылы Лондонда алғаш рет жарияланған Mémoires sur la Bastille жазуына мүмкіндік берді; ол ағылшын тіліне аударылды (Даблин, 1783 және Эдинбург, 1884 1887), және сенім артуға болмайтынына қарамастан, оның ең жақсы шығармасы.