Қос қабықты ұлулар: Piddock және Angelwing түрлері
Pholadidae
Қос қабықты ұлулар: Piddock (жер қазып тіршілік ететін моллюсктер) туралы мағлұмат. Қабықтарының ерекшелігі, тұрақтарын қалай қазатынын және өмір салтын біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Екі қабатты моллюскалар тұқымдасы
Family of bivalves
Pholadidae тұқымдасы, пидокс немесе ангел қанаттары деп белгілі, шақырғыштарға ұқсас екі қабатты моллюскалардың бір түрі.
Pholadidae, known as piddocks or angelwings, are a family of bivalve molluscs similar to a clam.
Өмірбаян
Пидоктардың ерекшелігі – олардың қабығының әр жағы 2 немесе 3 бөлек бөлікке бөлінгендігінде. Сонымен қатар, пидоктың қабығының бірінде саз немесе жұмсақ тасты ұсақтап, түтікшелі ойыстар жасауға арналған тістік тізбегі бар. Осы ойыстардың пішіні пидок тасқа үйірленіп қазғандағы айналма қозғалысына байланысты. Пидок өмірінің тоғыз жылдық мерзімі бойы қазған ойысында қалады, тек суды қабылдау үшін сифоны сыртқа шығады, осы суды ол тамақ ретінде сүзіп алады. Пидок өлгенде және түтікшелі ойысы бос қалғанда, басқа теңіз жануарлары, мысалы, теңіз анemonдары, қабылдақтар және басқа да моллюскалар осы ойысты пайдалана алады. Кейбір Pholadidae түрлері 18 см (7 дюйм) дейін жетеді. Олардың түсі көбінесе ақ, бірақ қызыл жасылдарды тұтыну арқасында кейбіреулерінде қызғылт түс пайда болуы мүмкін. Бұрышқан қанатты түр Cyrtopleura costata шамамен 26 радиациялық қабырғаға ие. Өсу сызықтары қабықтың бетімен көлденең бағытта жүреді. Бұрышқан қанаттарда қабықтың тұмсығының астында қасық тәрізді тіреуіш, апофиз бар, онда моллюск аяқ бұлшықтары бекітіледі. Cyrtopleura costata ұзын сифондарға ие, олар ойыстан шығып, суды айналдырады, ол оның тамақ көзі болып табылады. Ол сифонын қабығының қорғанысына қайтара алмайды, сондықтан екі жапырақ ешқашан толық жабылмайды. Қабық жапырақтарын біріктіретін бұлшықтар әлсіз, сондықтан екі жартысы да сақталған бұрышқан қанатты табу сирек. Кейбір қабық іздеушілер тірісін қазып алады, ал қазып алғанда, нәзік қабықты бірден суға салу керек, әйтпесе ол жабылып, сынып қалады. Бұрышқан қанаттың қабығы коллекционерлер үшін танымал, сонымен қатар дәмді тағам болып табылады. Бұрышқан қанат жағалауда және эстуарийлерде, кейде бір метрге (үш фут) дейін тереңдіктегі лай немесе сазда өмір сүреді. Атлант мұрт пидогы, Barnea truncata, көбінесе құлаған бұрышқан қанат деп аталады, ол бұрышқан қанат түрлеріне жатады, 5.7 см (2¼ дюйм) дейін өседі және басқа бұрышқан қанаттарға ұқсас, бірақ әлсіз мүсінге ие. Бір ұшы тікбұрышты, екіншісі сүйір. Тірі нұсқаларының шаршауының үстінде бос қосымша пластиналар орналасқан. Оның сыртқы және ішкі жағы ақ түсті. Ол лай, саз немесе жұмсақ ағашқа көміледі. Кейде ол жағалауға шайылып, мұхит жағалауларында кездеседі, ал оның ареалы Новая Шотландиядан Бразилияға дейін созылады. Бұл нәзік қабық лайдан қазылғанда сынбайды. Ол терең қазылған және ұзын, біріктірілген сифондары бар. Жалған бұрышқан қанат Petricola pholadiformis, сонымен қатар бұрышқан қанат түрлеріне жатады, 7 см (2¾ дюйм) дейін өседі. Оның жұқа, сопақ қабығы кішкентай бұрышқан қанатқа ұқсайды, бірақ бұрандасы жоқ. Оның тұмсығы қабықтың бір шетінде орналасқан, тұмсық шетінде күшті радиациялық қабырғалар бар. Тіс шаршауда және терең паллиалдық синус және ішінара біріктірілген сифондарда орналасқан. Оның сыртқы және ішкі жағы ақ. Ол әдетте суаралық аймақтарда саз немесе торф сияқты қатты беттерге көміледі. Ол көбінесе Канададан Уругвайға дейінгі аралықтағы мұхит жағалауларында кездеседі. Жалпы пидок (Pholas dactylus) өзінің биолюминесценциясымен танымал және оны 1887 жылы люциферинді ашқан Рафаэль Дюбуа зерттеген.
Piddocks are unique in that each side of their shells is divided into 2 or 3 separate sections. Furthermore, one of the piddock's shells has a set of ridges or "teeth", which they use to grind away at clay or soft rock and create tubular burrows. The shape of these burrows is due to the rotating motion of the piddock as it grinds the rock to make its home. The piddock stays in the burrow it digs for the entirety of its eight year lifespan, with only its siphon exposed to take in water that it filters for food. When the piddock dies and leaves an empty tubular burrow, other marine life such as sea anemone, crabs and other molluscs may use the burrow. Some species of Pholadidae may reach up to 18 cm (7″). Their coloration is typically white, though through consumption of red tide algae some may develop a pink coloration. The angelwing species Cyrtopleura costata has approximately 26 radiating ribs. Growth lines run horizontally over the surface of the shell. Angelwings have a spoon shaped brace under the beak of the shell, called the apophysis, where the mollusc's foot muscles are attached. Cyrtopleura costata possesses long siphons which protrude from its burrow and circulate water as the source for its food supply. It cannot retract its siphons into the protection of its shell, so the two valves can never shut completely. The muscles fusing the shell's valves together are weak, making it rare to find angelwings with both halves still intact. Some shell hunters dig for the living clam, and if dug up, the fragile shell must be placed immediately into a container of water or it will close and shatter. The angelwing's shell is popular with collectors, as well as a delicious food staple. The angelwing lives offshore and in estuaries, sometimes as much as a metre (three feet) deep in the mud or clay. The Atlantic mud piddock, Barnea truncata, often referred to as the fallen angelwing, is classed among the angelwing varieties, growing up to 5.7 cm (2¼″) and is similar to other angelwings but with weaker sculpture. One end is squared off and the other end pointed. Loose accessory plates are located above the hinge on live specimens. It possesses a white exterior and interior. It burrows into mud, clay or softwood. Occasionally it is washed onto sounds and ocean beaches, and has a habitat range from Nova Scotia to Brazil. This fragile shell is rarely dug from mud without breaking. It burrows deeply and has long, united siphons. The false angelwing Petricola pholadiformis, is also classed among varieties of angelwing, growing up to 7 cm (2¾″). It has a thin, elongate shell resembling a small angelwing but lacks the rolled out hinge area. Its beak is at one end of the shell with strong radial ribbing on the beak end. Teeth are located on hinge and a deep pallial sinus and partially united siphons. It has a white exterior and interior. It typically burrows into hard surfaces such as clay or peat in intertidal zones. It is commonly found on sounds and ocean beaches with a range from Canada to Uruguay. The common piddock (Pholas dactylus) is known for its bioluminescence and was investigated by Raphaël Dubois in his 1887 discovery of luciferin.