Субұд ұйымының негізгі практикасы – Латихан. Индонезиялық рухани жаттығу, жавандық дәстүрден бастау алады. Әркімге жеке беріледі, ойлап табудың қажеті жоқ.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Латихан (индонезиялық latihan kejiwaan; "рухани жаттығу") – рухани тәжірибе нысаны. Бұл – Субуд ұйымының басты тәжірибесі.
Form of spiritual practice
Latihan (from Indonesian latihan kejiwaan; "spiritual exercise") is a form of spiritual practice. It is the principal practice of the Subud organization.
Шығу тегі
Бұл практиканың бастауы явандық "кебатинан" немесе "кежавен" дәстүрімен байланысты.
The origin of the practice is associated with Javanese "kebatinan" or "kejawen" tradition.
Іс-әрекет
Латихан (немесе жай ғана latihan) «рухани жаттығу» немесе «жанның жаттығуы» дегенді білдіреді. Бұл жаттығу ойластырылмайды, оқу арқылы немесе дайындықпен меңгерілмейді; ол әр адам үшін бірегей, ал оны «қабылдау» қабілеті оны істеп жүрген басқа адамның қатысуы арқылы, «ашылу» кезінде беріледі. Субуд мүшелері аптасына шамамен екі рет жергілікті орталыққа ерлер мен әйелдер бөлек қатысатын топтық латиханға барады. Бұл тәжірибе ашық кеңістіктегі бөлмеде немесе залда өтеді. Біраз уақыт үнсіз отырғаннан кейін, «көмекші» мүшелерге тұрып, босаңсуға шақырады, содан кейін жаттығудың басталғанын жариялайды. Практиктерге «іштен туындайтынға» мойынсұну, алдын ала ештеңе күтпеу кеңес беріледі. Ешқандай бейнеге назар аудармау, мантра оқымау, жаттығуды медитация немесе есірткі қолдану сияқты басқа әрекеттермен араластырмау, тек Құдайға немесе Алланың еркіне бағынуға ниеттену ұсынылады. (Бұл жерде «Құдай» сөзі кең және құрамдық мағынада қолданылады. Әркім өзіне көбірек сәйкес келетін түсіндірулерді таңдауға еркін.) Бөлмедегі басқаларға назар аудармау керек, әрқайсысы өз латиханын орындайды. Жаттығу кезінде практиктер физикалық және эмоционалдық тұрғыдан еріксіз қозғалатынын, дыбыс шығаратынын, жүре алатынын, би билейтінін, секіретінін, күлетінін, жылайтынын немесе басқа да әрекеттерді сезінуі мүмкін. Тәжірибе әртүрлі адамдар үшін әртүрлі болады, бірақ практик әрқашан толыққанды саналы болып, жаттығуды кез келген уақытта тоқтатуға құқылы. Сырттан қарағанда жаттығу көбінесе физикалық қозғалыстар мен дауыстық белсенділік ретінде көрінеді, олар уақыт өте келе және әртүрлі адамдар арасында өзгереді. Ол өздігінен жүзеге асады, мұғалім мен әдіс қатыспайды, тек топтық практикаға қатысты негізгі ережелерден басқа құрылымдалмаған. «Ашылу» деп аталатын алғашқы латиханға қатысу қабілеті тәжірибелі практиктердің қатысуымен беріледі. Ол әдетте шыдамдылық пен сенімге негізделген көзқарас, сондай-ақ ойлар мен сезімдерді жеңілдетуді қамтиды және тек дене, эмоциялар, сана немесе басқа да бір жаққа ғана емес, адамның барлық жағын қамтиды. Практиктер бұл жаттығуды рухани немесе психологиялық тұрғыдан пайдалы деп санайды, бұл жеке түсіндіру мен тәжірибеге байланысты, бірақ барлық практиктерге әсер етпейді және кейбіреулеріне кері әсер етуі мүмкін. Көптеген практиктер латиханды қазіргі қарқынды өмір салтына сай келетін мистикалық тәжірибеге тікелей қол жеткізудің жолы деп қарастырады.
Latihan kejiwaan (or simply latihan) means "spiritual exercise" or "training of the spirit". This exercise is not thought about, learned or trained for; it is unique for each person and the ability to 'receive' it is passed on by being in the presence of another person who already practises it at the 'opening'. About twice a week, Subud members go to a local center to participate in a group latihan, men and women separately. The experience takes place in a room or a hall with open space. After a period of sitting quietly, a 'helper' typically asks the members to stand and relax, and then announces the start of the exercise. Practitioners are advised to surrender to 'what arises from within', not expecting anything in advance. One is recommended not to focus on any image or recite any mantra, nor to mix the exercise with other activities like meditation or use of drugs, but simply to intend to surrender to the Divine or the will of God. (The term "God" is used here with a broad and inclusive intention. An individual is at liberty to substitute interpretations that they feel more in tune with.) One is not to pay attention to others in the room, each of whom is doing his or her own latihan. During the exercise, practitioners may find that, in terms of physical and emotional expression, they involuntarily move, make sounds, walk around, dance, jump, skip, laugh, cry or whatever. The experience varies greatly for different people, but the practitioner is always wholly conscious throughout and free to stop the exercise at any time. Outwardly the exercise often manifests as physical movement and vocal activity that vary greatly both over time and between individuals. It proceeds spontaneously, involving neither teacher nor method, being unstructured except for basic rules relating to group practice. The capacity to engage in latihan the first time, in what is called the "opening", is said to be transmitted by the presence of experienced practitioners. It usually entails an attitude of patience and trust, typically with some preparatory relaxation of thoughts and feelings, and involves the whole human being, not just body, emotions, mind or any other single facet. It is regarded by practitioners as being of spiritual or psychological benefit, depending on personal interpretation and individual experience though apparently it does not affect all practitioners and may affect some detrimentally. Many practitioners see latihan as a way of direct access to a mystical experience that is compatible with a busy modern lifestyle.
Субудта қолдану
Субудтың негізін қалаушының пікірлері мүшелері арасында жиі айтылса да, ұйым латиханның мәні мен пайдасы туралы ешқандай доктринаны ресми түрде қолдамайды. Практикамен айналысушылар осы жаттығуды мүмкіндігінше аз теориямен немесе ойша кескіндермен жасаған абзал деп келіседі. Латиханды жеке орындауға болатындықтан, Субуд оны топтық түрде жүйелі жаттығулар арқылы ұйымдастырады. Әдетте, сессиялар аптасына екі-үш рет өткізіліп, екі жынысты бөліп, тридцать минутқа созылады. Субуд жаттығуды бастауға қатысты ресми, практикалық, алдын ала кеңес береді. Латихан сессияларын ұйымға мүше емес адамдардың бақылауына рұқсат етілмейді, себебі олар жеке болып саналады. Субудтың негізін қалаушы латиханға тән спонтанды қозғалыстардың, Квакерлер деп аталған Достар діни қоғамының алғашқы жиналыстарына ұқсас екенін айтқан.
While the opinions of Subud's founder are often cited among its members, the organization officially endorses no doctrine regarding the latihan's nature or benefits. Practitioners tend to agree that the exercise is best experienced with minimal theorizing or mental imagery. Although latihan can be practiced alone, Subud arranges regular practice in group settings. Normally sessions are held two or three times a week and last thirty minutes, with the two sexes segregated. Subud offers formal pragmatic, preliminary advice in relation to commencing the practice. Non members are not allowed to witness Subud latihan sessions as they are considered private. Subud's founder speculated that the spontaneous movements which characterise latihan are similar in character to early meetings of the Religious Society of Friends which gave rise to the name Quakers.
Белсенді медитация
Бұл әдісті кейіннен көптеген рухани әдістерді қолданған Ошо (Бхағаван Шри Раджниш) қабылдады. Ол латинян ақыл-ойды тазартатын, бірақ толық емес және психикалық денсаулыққа қауіпті деп санайтын, себебі ол өзін-өзі бақылаудан айырылуға алып келеді. Сондықтан ол оны ұзақ "белсенді медитацияның" бір кезегі ретінде енгізді, "көзаяқ сананы" сақтауды ұсынды, латиняннан кейін толық демалыс кезеңін және алдынан өзіндік гипноздық трансты тудыруға бағытталған бірнеше техникалардың бірін қосты, сондай-ақ топтық жаттығуларда екі жыныстың бірге жаттығуын немесе қандағы көмірқышқыл газы деңгейін арттыруға арналған тыныс алу жаттығуын жасауды, содан кейін музыка қосып, 15 минут бойы стробоскоп жарығына қарауды ұсынды. Бұл екеуі де жүрек соғуының жиілігінен жеті есе жылдамдықпен орындалып, альфа толқынына ұқсас ми жағдайын тудыруға көмектеседі. Бұдан кейін сөзсіз дұға оқуға да болады. Ол бұл әдісті бұл тәсілде тәжірибелі адамның көмегімен үйренудің оңайырақ екенін мойындады.
The method was later adopted by Osho (Bhagwan Shree Rajneesh), who made use of many spiritual methods. He viewed latihan as potentially beneficial, capable of cleansing the mind, yet incomplete and potentially dangerous to mental health since it involved surrender of self control. He therefore incorporated it as a stage of longer "active meditations", advocating the maintenance of a "witnessing consciousness", following latihan with a period of complete rest and preceding it with one of several techniques intended to promote an autohypnotic trance, and further recommended that, when practising in groups, both sexes should practise together. or else a breathing exercise intended to increase blood carbon dioxide levels followed by fifteen minutes looking at a strobe light while listening to music, both of these running at seven times the rate of the heart beat in order to create an entrainment to alpha wave brain state. It may also be followed by a form of wordless prayer. He agreed that it was easiest to learn in the presence of someone already experienced in the method.