Кіріспе
Жозеф Лейстер Лайн, діни есімі Исаның Игнатийі ( – ), англикандық бенедиктин монахы болды. Ол Англия шіркеуіне монахтық өмірді қайта орнату үшін қозғалыс бастады.
Ерте өмір
Лайн 1837 жылдың 23 қарашасында Лондонның Тауэрдегі Барлық қасиеттілер шіркеуінің приходындағы Троица алаңында дүниеге келді. Ол Лондон қаласының саудагері Фрэнсис Лайнның жеті баласының екіншісі, оның әйелі Луиза Женевьева (1877 ж. қайтыс болды), Беркширдегі Мейденхедке жақын Уайт-плейстің Джордж Ханмер Лейчестердің қызы, ол танымал Чешир отбасынан шыққан еді. 1847 жылдың қазан айында Лайн Герберт Кинастон басшылығымен Лондонның Сент-Полс мектебіне қабылданды. 1852 жылы тәртіп бұзғаны үшін дене жазасына тартылды. Плимут қаласында Лайн болашақ мансабында өте маңызды болған екі достық құрды: Эдвард Бувери Пузи және Присцилла Лидия Селлон. Бертухтың сөзіне қарағанда, бұл екеуі "монахтың шақыруының, немесе кемінде, оның толыққанды болуының рухани тәрбиешілері" болды. 1866-1868 жылдары ол Сент-Бартоломейдің Мур-Лейн шіркеуінде және Лондонның басқа шіркеулерінде үнемі уағыз айтты. Бірақ оның мінез-құлқы тым ысырапшыл болғандықтан, Лондон епархиясының епископы Арчибальд Тейт оны қызметтен және уағыз айтудан шеттетуге мәжбүр болды. 1869 жылы Лайн Уэльстің Қара тауларындағы Капель-и-ффин маңында жер сатып алып, Лантони аббаттығын салды, ол Лантони монастырінен аңғардың төрт милі жоғары орналасқан. Құрылыстың аяқталмаған шығындарын достары мен Лайнның миссионерлік уағыздарынан түскен қаржымен жапты. Монастырьде кереметтер мен табиғаттан тыс келулер туралы әңгімелер таралып, оның жергілікті беделін арттырды, және Игнатий өзін аббат етіп тағайындады. Бірақ қауымдастықтың өмірі ешқашан тыныш болған емес. Көптеген адамдар орденге қосылды, бірақ олардың көпшілігі көп ұзамай қайта кетіп қалды. 1890-1891 жылдары ол Канада мен АҚШ-қа миссионерлік сапар жасады, онда оны көптеген конфессиялардың шіркеулерінде уағыз айтуға шақырды. Бірақ Американың епископтық шіркеуі оның ересіе аңшылығына құштарлығын бағаламады. Бірақ Килверт өзінің 1870 жылғы 15 шілдедегі күнделік жазбасында Лайнның ағасы Клевинг Лайн оған "Игнатийға көрінген ерекше көріністер туралы, әсіресе оны қоршап тұрған және ол олармен жиі сөйлесе тұра жауап бермейтін арбақтар туралы" айтқан екен. Сондай-ақ, Норвичтегі монастырь шіркеуінде болған өрт туралы, әулие Игнатий өзін оған лақтырып, айқыш белгісін жасап сөндірген ғажап, дүниеден тыс от туралы айтқан. Хиллиард келтірген мысал – 1864 жылғы 17 қыркүйекте Норфолк Ньюс газетінде жарияланған оқиға. 1868 жылы Хьюз Лондон мен басқа да жерлердегі протестанттық платформаларда сұранысқа ие спикер болды, онда ол аудиториясын Игнатий мен басқа ритуалистердің "жартылай паптық және лайықсыз әрекеттерімен" дүрсілтіп тастады. Лондондағы басқа бір кездесуде Норидждегі екі жас "бір монахқа қарсы жариялауға жарамсыз қорқынышты айыптаулар жасады", деп жазды Хиллиард, бұл Августин бауырласқа қатысты екенін көрсетеді. Атамыз Асаф Харрис 1960 жылға дейін өмір сүрді. Калдей бенедиктиндері 1913 жылы Римге ұжымдық түрде бағынды, ал Лантони монастыры ақырында мүсінші және типограф Эрик Гиллдің қолына өтті. Монастырь екі жыл бойы дау тудырған кармелиттер монахы және жазушысы Брокард Сеуэллдің үйі болғандықтан, кейіннен діни бірлестікке ие болды. Ол The Times газетіне тумауға қарсы католик іліміне күмән келтіріп, Humanae Vitae энцикликасын сынға алғаннан кейін сол жерге кетіп қалды. Сеуэлл өзінің ұстанымын ар-ождан мәселесі деп санады және кейіннен өзінің көзқарастарын егжей-тегжейлі баяндаған "Ватикан оракулы" (1970) атты кітабын шығарды. Әке Игнатийдің шіркеуі ешқашан аяқталмады, Гилл отбасы келгенге дейін күйреген, ал 1930 жылдары шатыры алынып тасталды. 1967 жылы оның күтімі жаңа экуменикалық ұйымға, Брокард Сеуэллдің негізін қалаушы мүшесі болған Әке Игнатий ескерткіш қорына берілді. Кейіннен аббатхана қабырғалары мен Игнатийдің қабірінде ауқымды қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді. Құрылымы негізінен дұрыс болмағандықтан, бұл жұмыс тек ішінара сәтті болды және бұл мақаланы жазып жатқан кезде (2018 жылдың сәуірінде) жұртшылыққа қол жеткізуге тыйым салынған. Әке Игнатий мемориалдық қоры 1880 жылдың тамыз және қыркүйек айларында монастырдағы оның көріністерін еске алатын Қасиетті Мәриямның мүсініне, сондай-ақ байланысты "қасиетті бұта" орнының қарама-қарсысындағы мемориалдық Голгофаға қамқорлық жасайды. Трасттың қамқорлығымен архивтер мен артефакттердің едәуір жинағы жиналды, олардың көпшілігі Абергавенни мұражайында орналасқан; бұрын аббат шіркеуінің бас құрбандық үстелінде тұрған киелі үй және түрлі суреттер монастырьдың қазіргі иелері қамқорлық жасайды, бірақ әдетте көрсетілмейді. Игнатийдің Англияда монахтық өмірді қайта жандандыруға жасаған тырабы аз нәтиже берді. Оның сөздерінің қуаты мен қуғын-сүргінге қарсы батылдығы ысырапшыл мінез-құлқымен және билікке шыдамы жоқтығымен үйлеспеді, бұл оған тіпті жақтастарымен де жұмыс істеуге мүмкіндік бермеді. Игнатий құрған Сент-Бенедикт ордені Сент-Бенедикт ережесін қайта жандандыру болған жоқ; Игнатий тәуелсіз және тұрақсыз болды, оның ережелері эклектикалық сипатта болды.
In 1869 Lyne purchased land near Capel y ffin in the Black Mountains, Wales, and built Llanthony Abbey, four miles further up the valley from Llanthony Priory. The cost of the building, which remained incomplete, was defrayed by friends and the pecuniary returns of Lyne's mission preaching. Accounts of miracles and supernatural visitations enhanced the local prestige of the monastery, of which Ignatius constituted himself abbot. But the life of the community never ran smoothly. Few joined the order; in many cases those who joined soon fell away. From 1890 to 1891, he made a missionary tour through Canada and the United States where he was cordially invited to preach in the churches of many denominations; but his zeal for heresy hunting was not appreciated by the Episcopal Church of America. But Kilvert also described in his 15 July 1870 diary entry that Lyne's' brother, Clavering Lyne, told him about "some of the extraordinary visions which had appeared to Ignatius, particularly about the ghosts which come crowding round him and which will never answer though he often speaks to them. Also about the fire in the monastery chapel at Norwich, that strange unearthly fire which Father Ignatius put out by throwing himself into it and making the sign of the cross." An example cited by Hilliard was an incident, published on 17 September 1864 in the Norfolk News,efn| In 1868 Hughes became a popular guest speaker at Protestant platforms in London and other places, where he scandalised his audiences with revelations of the "semi Popish and improper practices" of Ignatius and other ritualists. At a different meeting in London, two Norwich youths "made frightful charges, utterly unfit for publication, against a monk" which Hilliard wrote were a reference to Brother Augustine. efn| Father Asaph Harris lived on until 1960. The Caldey Benedictines collectively submitted to Rome in 1913 and the Llanthony monastery eventually passed into the hands of Eric Gill, the sculptor and typographer. The monastery has a later religious association in that it was, for two years or so, the home of the controversial Carmelite friar and writer Father Brocard Sewell, who withdrew there after he had written to The Times questioning Catholic teaching on birth control and criticising the encyclical Humanae Vitae; as things turned out, no sanction was ever imposed on Fr Sewell either by the Prior Provincial of his Order or the local bishop. Sewell considered his stance a matter of conscience and subsequently published a book The Vatican Oracle (1970) detailing his views. Fr Ignatius's abbey church, which was never completed, fell into disrepair before the Gill family arrived and the roof was removed during the 1930s. In 1967 responsibility for its upkeep was transferred to a new ecumenical body, the Father Ignatius Memorial Trust, of which Fr Brocard Sewell was a founder member. Extensive restoration work was subsequently carried out on both the surviving abbey walls and Ignatius's grave within. As the structure was fundamentally unsound, this work has been only partially successful, and at the time of writing (April 2018) public access is denied. The Father Ignatius Memorial Trust also cares for the statue of the Blessed Virgin commemorating her alleged apparitions at the monastery in August and September 1880, as well as the memorial Calvary opposite the site of the related ‘holy bush’. A considerable collection of archives and artefacts has been assembled under the auspices of the Trust, most of which is housed at the Abergavenny Museum; the tabernacle which formerly stood on the high altar of the abbey church and various pictures are cared for by the present owners of the monastery but are not normally on view. Ignatius's effort to revive monasticism in England bore little fruit. His persuasive oratory and his courage in the face of persecution were combined with extravagance of conduct and an impatience of authority which rendered him unable to work even with sympathisers. The Order of St Benedict founded by Ignatius was not a revival of the Rule of Saint Benedict; Ignatius was independent and erratic, his rules were eclectic.