Кіріспе
Миккелсен шығанағы – Антарктиданың Грэм-лендінің батыс жағалауындағы Бертран мұз жатығы мен Берто мүйісі аралығында тереңіне еніп жатқан, аузы кең шығанақ.
Орналасқан жері
Миккелсен шығанағы Антарктида түбегіндегі Фаллиер жағалауындағы Грэм Лэндтегі үлкен Маргарита шығанағының шығысында орналасқан. Ол Римилл шығанағы мен Бертран мұздықтарынан оңтүстікке қарай, Хэдли жотасынан оңтүстік-батысқа қарай, Годфри жотасынан батысқа қарай және Хариот мұздығынан солтүстікке қарай жатыр. Кларк мұздығы шығанақтың оңтүстік-шығыс бөлігіне құяды. Жағалаудың басқа да ерекшеліктері: Морейн шығанағы, Пави қырқасы, Ди мұздығы, Догго шатқалы, Боден шыңдары және Берто мүйісі. Шығанақта немесе шығанақтың батысындағы аралдар, шығыстан батысқа қарай: Квери аралы, Кихоль аралы, Терра Фирма аралдары, Компас аралы және Флиспот тастықтары.
Барлау және атауы
Миккелсен шығанағы алғаш рет 1909 жылы Жан Батист Шарко басқарған француздық Антарктика экспедициясы (FrAE) тарапынан қашықтықтан көрілді, бірақ ол үлкен шығанақ екені анықталмады. 1936 жылы Джон Римилл басқарған британдық Грэм Лэнд экспедициясы (BGLE) алғаш зерттеді, ал 1948–49 жылдары Фолкленд аралдарының тәуелділіктерін зерттеу тобы (FIDS) қайта зерттеді. Бұл атауды BGLE мүшелері Даниялық Арктика зерттеушісі және 1934–50 жылдары Шығыс Гренландия инспекторы болған Эйнар Миккелсеннің құрметіне ұсынды.
Кларк мұздық
Кең және ұзын мұздық, Сикл тауы мен Баудин шыңдарының солтүстік беткейімен Миккелсен шығанағына қарай батысқа ағып жатыр. Алғаш рет 1936 жылы Римилл басқаруымен BGLE тобы шамамен зерттеген. 1941 жылғы қаңтарда АҚШ-тың АС экспедициялық тобы мұздықтың бастауына жақын жерін кесіп өтті. Оның төменгі бөлігі 1948-49 жылдары FIDS тобымен зерттелді және мұздық Луи К.Г. Кларк атымен аталды, ол 1937-46 жылдары Фицвильям мұражайының директоры (Кембридж) болды және 1934-37 жылдары BGLE-ге зор көмек көрсетті.
Морейн шығанағы
Грэхам жерінің батыс жағалауындағы Миккелсен шығанағының солтүстік жағындағы шағын шығанақ. Морена Пави қырқасының оңтүстік-батыс бөлігінен шығанаққа қарай төмен түседі. Атауы 1947 жылы осы аймақтың геологиясын зерттеген RARE профессоры Роберт Л. Николс қолданған "Морайн Пойнт" деген уақытша атаудан шыққан. Морейн шығанағының атауы Николстің атын беру дәстүрін сақтайды және моренаның өзіне қарағанда анықтама үшін маңыздырақ деп есептеледі.
Пави жотасы
. Мартин мұздығынан Морейн шығанағына дейін оңтүстікке және батысқа қарай созылып жатқан, биікке көтерілген оқшауланған жарлы жота, және Бертран мұздық Пьемонтының оңтүстік-шығыс шекарасын құрайды. "Иль Пави" деген атауды 1909 жылы ФРАЭ Шарко басшылығымен ФРАЭ карталарында көрсетілген аралға немесе мүмкін болатын мүйіске берді. Джени аралының оңтүстік-шығысынан ФРАЭ геодезисі Мауриc Бонгрейн бұл нысанның эскиздерін жасап, оларды "Иль Пави" және "Кап Пави" деп атады. Бұл аймақ 1936 жылы BGLE Римилл басшылығымен зерттелді, бірақ Шарко атаған нысан анықталмады. 1948 жылы Фолкленд аралдарының тәуелділіктерін зерттеу тобы (FIDS) жүргізген қосымша зерттеулерден кейін Шарконың "Иль Пави" Бонгрейннің эскиздерінен қазіргі Ред-Рок Ридж деп аталатын нысан екені анықталды. Ред-Рок Ридж атауы қалыптасып, өзгертуге келмейді. Сондықтан, жоғарыда сипатталған Бертран мұздық Пьемонтының оңтүстік шекарасын құрайтын оқшауланған жарлы жотаға Pavie Ridge атауы бекітілді, оның орны Шарко көрсеткен бастапқы орналасқан жерге жақын. Аталған атау, француз дипломаты және зерттеушісі Огюст Ж. М. Павидің (1847-1925) құрметіне Шарко берген болуы мүмкін.
Ди Айс Пьемонт
Миккелсен шығанағының шығысындағы Пави қырқасы мен Кларк мұздығының аузы арасындағы мұздық алабы. 1936-37 жылдары BGLE және 1948-50 жылдары FIDS тобы жер бетінен зерттеген. 1947 жылдың қараша айында Роне Антарктикалық зерттеу экспедициясы (RARE) триметрогондық әуе суретін түсірген. Ұлыбританияның Антарктикалық жер-атаулар комитеті (ҰК АПК) бұл жерді Джон Ди (1527-1608) есімімен атады. Ол – ағылшын математигі және 30 жыл бойы теңіз кеңістігінің белсенді даму және зерттелу кезеңінде навигация әдістерін дамытқан алғашқы педагог.
Догго бұрышы
Ди Айс Пьемонттың шығысындағы жағалау тауларын кесіп өтетін, кейбір жерлерінде ені бірнеше метрден де аспайтын, тар, тік беткейлі шатқал. 1947 жылы RARE ұшақтан түсірген фотосуреттері бар. 1948-50 және 1958 жылдары FIDS экспедициясы зерттеу жүргізді. Ұлыбританияның APC атауы сипаттамалы: солтүстік-батыс жақтан кіреберісі жағалаумен келе жатқан мұз шанасымен саяхатшыларға толық көрінбейді, ал бұл жердің нағыз ерекшелігін айналасындағы таулар жасырады.
Баудин шыңдары
Миккелсен шығанағының оңтүстік-шығыс бұрышында, Кларк мұздығының аузынан оңтүстік-батыста және Берто мүйісінен солтүстік-шығыста орналасқан биік шыңдардың тобы. Бұл аймақты алғаш рет 1909 жылы Шарко басқарған Франция Антарктикалық экспедициясы (FrAE) көріп, шамамен картаға түсірді, ол осы маңдағы мүйіске "Cap Pierre Baudin" деген ат берді. Бұрын сипатталған шыңдарды 1936 жылы Британ Антарктикалық экспедициясы (BGLE) Рымилл басшылығымен шамамен зерттеді, бірақ оларға есім қойылған жоқ. 1948-49 жылдары Фалькленд аралдарының зерттеу қауымдастығы (FIDS) бұл шыңдарды қайта зерттеді және оларды Шарко аталған "Пьер Бодин мүйісі" деп анықтады. Шарко бұл шыңдарға Пьер Бодиннің құрметіне ат қойды, ол сол кезде Пернамбукодағы (қазіргі Ресифе) портының инженеры болған, және "Pourquoi Pas?" кемесі Антарктикадан осы портқа қайтып келген.
Берто түбі
Миккелсен шығанағы мен Уорди мұздық шельфі арасындағы биік тау шыңымен қоршалған мүйіс. Шарко басқарған Франция Антарктика экспедициясы (FrAE), 1908-1910 жылдары бастапқыда осы орналасқан жердегі аралға «Берто» атауын берген. 1934-1937 жылдары Римилл басқарған Британдық Антарктика экспедициясы (BGLE) Шарко көрген нысанды жоғарыда сипатталған мүйіс деп анықтады. Шарко экспедициясына қаржы жинауға көмектескен Берто мырзаның құрметіне аталған.
Квери аралы
. Кларк мұздығының етегі мен Миккелсен шығанағының оңтүстік жағындағы Кейхоул аралының арасында жатқан еңселі жартасты арал. 1948 жылы FIDS экспедициясы осы аймақты зерттеген, және қашықтықтан оның арал екенін не құрлықтың бөлігі екенін анықтау қиын болғандықтан осылай атаған.
Кілттер аралы
Миккелсен шығанағының оңтүстік-батысындағы Терра-Ферма аралдарының оңтүстік-шығысында жатқан шағын тасты арал. 1948 жылы FIDS экспедициясы алғаш зерттеді және осы аралдағы мұз бастиғынан пайда болған мұз аркасының болуына байланысты осы атауды берді.
Компас аралы
Маргарита шығанағында, Терра-Ферма аралдарының солтүстік-батысында орналасқан биік, шағын тас арал. 1937 жылғы 1 ақпанда BGLE әуеден алғаш көріп, суретке түсірген. 1948 жылы FIDS алғаш рет барып, 1949 жылы зерттеген. FIDS компастың көрсеткіштерімен қиындықтар туындағандықтан осылай атаған, кейіннен анорактың капюшонында мыс сымның орнына темір пайдаланылғаны анықталды.
Флиспот тау жыныстары
Теңіз деңгейінен жоғары көтерілген жартастар, Маргарита шығанағындағы Терра-Ферма аралдарының солтүстік-батысында жатыр. Жартастардың оңтүстік беткейі мұзбен жабылған, бірақ солтүстік беткейі көбінесе мұзсыз. Бұл жартастарды алғаш 1909 жылы Шарко басқарған FrAE тобы көрген болуы мүмкін, олар сәл солтүстік-батыстан осы жердегі "күмәнді" аралды картаға түсірген. 1937 жылдың 1 ақпанында BGLE ұшу кезінде бұл топ әуеден шамамен суреттелді. 1949 жылы оларды FIDS тобы зерттеп, өлшеу жұмыстарын жүргізді. Бұл атау олардың BGLE картасындағы тұманды бейнесіне байланысты ертерек пайда болды.
Гуаер жартасы
Флиспот тауларының батысында жатқан төменгі тас. 1986 жылы Ұлыбританияның Антарктикалық қадағалау комитеті (APC) бұл тасты 1985-86 жылғы маусымда HMS Endurance кемесі осы тасқа тірелген кезде қарауылда болған лейтенант Саймон Т. Г. Гейердің құрметіне атады.