Халл қамалы: Англия азамат соғысының бастауы

Кіріспе

1642 жылғы ағылшын азаматтық соғысының бірінші маңызды әрекеті

Халл қаласының бірінші қоршауы – Бірінші ағылшын азаматтық соғысына дейін король Карл I мен Парламент арасындағы қақтығыстың күрт өршуіне алып келді. Карл Йоркширдің шығыс бөлігіндегі Кингстон-апон-Халл қаласындағы ірі қару-жарақ қоймасын бақылауға тырысты. Ол алғаш рет 1642 жылдың сәуір айының соңында қалаға жақындады, бірақ қаланың парламенттік губернаторы сэр Джон Хотем оның талаптарын қабылдамады. Карл Йоркке қайта шегінді, бірақ шілде айында роялистер жеткілікті күшпен жақындасса, Хотем қаланы ар-намысын сақтап тапсыруға дайын болуы мүмкін деген хабарды алды. Карл 4000 сарбаздық әскерімен қалаға бет бұрды. Осы уақытта Халл теңіз жолымен күшейтілді, ал Парламент қала гарнизонына басшылық ету үшін сэр Джон Мелдрумды жіберді, өйткені Хотемнің адалдығына күмән келтірді. Хотем корольдің қалаға кіру туралы талабын тағы да қабылдамады, ал король Йоркке оралғаннан кейін, роялистер Линдси графының басшылығымен тиімсіз қоршау салды. Мелдрум қаладан бірнеше шабуылдар жасады, ал 27 шілдедегі қаланың батысындағы роялистердің қоймасын қиратқан тиімді шабуылдан кейін Линдси қоршауды көтеріп, король әскерін Йоркке қайтарды.

Өмірбаян

1642 жылы ағылшын Парламенті мен оның монархы арасындағы діни, қаржылық және заңнамалық мәселелердегі келіспеушіліктер жарты ғасырдан астам уақытқа созылды. Сол жылдың қаңтар айының басында король Карл өзіне қарсы шығып тұрған бес Парламент мүшесін (депутаттарды) қамауға әрекеттенді, бірақ сәттілікке жете алмады. Парламент Лондонда одан көп қолдауға ие екенін түсінген соң, Карл астанадан қашып кетті, және екі тарап та соғысқа дайындалуға кірісті.

Қаптамасы

ХVII ғасырда Кингстон-апон-Халл, немесе Халл, Йоркширдегі екінші ірі қала болды; халқы 7000 адамды құрады, тек солтүстік астанасы Йорк ғана үлкен болды. Солтүстік теңізіне қол жеткізу, Солтүстік Англияда өндірілген өнеркәсіптік тауарлардың негізгі экспорттық нүктесі болуын қамтамасыз етті; ал Халл және Хамбер өзендерінің тоғысындағы орналасуы оны ішкі сауда жолының орталығына айналдырды. Йоркширдің әскери тарихында Дэвид Кук оны «өте маңызды қала» деп атады, ал Виктория округінің тарихы оны «стратегиялық тұрғыдан маңызды» деп сипаттады. Лоугейттегі қару-жарақ қоймасы, Лондон мұнарасынан кейін Англиядағы екінші үлкені болды; 1642 жылы онда 120 артиллериялық құрал, 7000 баррель ұнтақ және 16000-20000 сарбазға арналған қару-жарақ болды. Қаланың орналасуы оны табиғи түрде қорғануға өте қолайлы етті. Ол XIV ғасырда бекітілген, және содан бері оның қорғаныс қабілеті күшейтілді. 1630 жылдарға қарай Халл қабырғалармен қоршалған; қала тұрған Халл өзенінің батыс жағалауында, өзен жағын қоспағанда, қаланың барлық жағында ортағасырлық қабырғалар, алдында ор және 25 мұнара орналасқан. Шығыс жағалауда Генрих VIII тұсында үш блокхаусты қамтитын қоршау қабырғасы салынды. Епископтар соғысына дайындық ретінде қорғанысқа қосымша жақсартулар енгізілді: ор тазартылды және қосымша ор қазылды. Екі ордың арасында қақпаларға жақын батареялар орнатылды және олар жаңа сыртқы шекараны құру үшін байланыстырылды. Беверли қақпасы мен Солтүстік қақпасына көтергіш көпірлер орнатылды, ал қала қосымша артиллериямен жабдықталды. Екі өзенге де шлюздер орнатылды, бұл гарнизонға қаланы қоршап тұрған төмен жатқан жерлерді су басуға мүмкіндік берді. Тарихшы Эндрю Хоппер Халлді «Англиядағы ең мықты бекініс қаласы» деп сипаттады. Йоркширдің көп бөлігінен айырмашылығы, онда Парламентті немесе Корольді қолдайтын депутаттардың араласуы болды, Халл және оны қоршаған Йоркширдің Шығыс бөлігі Парламентті қолдайтын мүшелерді ғана сайлады. Бұл аймақ сонымен қатар діни тұрғыдан Корольге қарсы болды, себебі мұнда күшті пуритандық халық тұрды. Халл ішінде депутаттар әдетте қала үшін тұруға дайындығы үшін таңдалды, саяси немесе діни сенімдерінен гөрі, өйткені қала әкімшілігі сыртқы ықпалсыз қаладағы өз мүдделерін сақтауға қызығушылық танытты.

In the 17th century, Kingston upon Hull, or Hull, was the second largest town in Yorkshire; with a population of 7,000, only the northern capital of York was bigger. Access to the North Sea meant it was the primary export point for manufactured goods produced in Northern England; while its position at the confluence of the Hull and Humber rivers also made it the centre of an inland trade route. In his military history of Yorkshire, David Cooke called it "a very important town", while the Victoria County History described it as "strategically important". Its arms magazine in Lowgate was the second largest in England after the Tower of London; in 1642, it contained 120 artillery pieces, 7,000 barrels of powder, and weapons for 16,000 to 20,000 men. The town's position made it naturally very defensible. It had been fortified in the fourteenth century, and these defences had been enhanced since. By the 1630s, Hull was enclosed by walls; on the west bank of the River Hull, on which the town sat, medieval walls fronted by a ditch and interspersed with 25 towers were located on all but the river side of the town. On the east bank, a curtain wall featuring three blockhouses had been erected during the reign of Henry VIII
In preparation for the Bishops' Wars, further improvements were made to the defences: the ditch was cleaned out and an additional ditch dug. Between the two ditches batteries were installed near the gates and breastworks connected them to create a new outer perimeter. Drawbridges were installed at Beverley Gate and North Gate, and the town was supplied with additional artillery. Sluice gates were also placed on the two rivers to enable the garrison to flood low lying land surrounding the town. The historian Andrew Hopper described Hull as being "arguably the strongest fortress town in England". Unlike most of Yorkshire, which had a mix of MPs favouring Parliament or the King, Hull and the surrounding East Riding of Yorkshire had returned exclusively Parliament favouring members. The area was also religiously opposed to the King, having a strong Puritan population. Within Hull, MPs were typically chosen for their willingness to stand up for the town, rather than any underlying political or religious beliefs, as the town's corporation was interested in maintaining its own interests in the town without external influence.

Сэр Джон Хотем

Сэр Джон Хотем XVII ғасырдың басында отыз жылдық соғыстың Пфальц науқанында шайқасты, кейін Шығыс Райдингтегі Беверлиден Парламент мүшесі болып сайланды. Ол Томас Вентворттың жақын досы болды, ол оны 1628 жылы Халл губернаторы етіп тағайындады. Хотем епископтар соғысы кезінде патшаға да, Вентвортқа да қарсы шықты және 1639 жылы губернаторлық қызметтен алынды. Келесі жылы ол Вентвортқа күштерді жіберуден бас тартты, соның салдарынан көптеген лауазымдарынан айырылды. Хотем оңай ренжігіштігімен белгілі болды, және сэр Хью Чолмели оны көбінесе эмоцияларының ақыл-ойынан басым түскені ретінде сипаттады. Ол лауазымдарынан айырылғанына намыстанды және Парламентте корольдің саяси қарсыласына айналды, онда ол ең белсенді депутаттардың бірі болды.

Кіріспе

Халл қаласындағы үлкен қару-жарақ қоймасына байланысты екі тарап та қаланың бақылауын алуға құлшынды. 11 қаңтарда Чарльз Ньюкасл графына Халл губернаторы қызметін тапсырды және қаланы Роялистер үшін басып алып, ұстап тұруға бұйрық берді. Сол кезде Хотемге де Парламент тарапынан осындай лауазым мен тапсырма берілді. Ньюкасл 15 қаңтарда Халлға корольдің қала тұрғындарына кешірім беру туралы хаттарымен және оған қару-жарақ қоймасына кіруге рұқсат беруді бұйырды. Қабылдаудан сескенгендіктен, ол бастапқыда «Сэр Джон Савидж» деген атпен кіруге тырысты, бірақ танылып, нағыз есімін ашуға мәжбүр болды. Әскери күші мен жергілікті беделі болмағандықтан, Ньюкасл қалаға кіре алмады және корольге «қала мені ешқандай жолмен қабылдамайды, сондықтан мен мұнда өте қиын жағдайдамын» деген хабарлама жіберді. Хотемнің ұлы, Скарбороудан сайланған депутат капитан Джон Хотем үш күннен кейін, әкесінің 300 шамасындағы жасағымен Халлдің сыртында пайда болды. Капитан Хотемге де қалаға кіруге рұқсат берілмеді, бірақ оларды Парламентке шағымданамын деп қорқытқаннан кейін, жергілікті католиктер мен испандықтар қалаға шабуылдауды жоспарлап отыр деген қауесет таратып, шұғыл жағдай бойынша қалаға кіруге рұқсат алды. Король мен Парламент арасындағы әрекеттерге қарамастан, екі тараптың елді бірлесіп басқарып жатқандығы туралы жалған ой сақталды. Бұл ой Чарльз Англияның оңтүстігінде тұтқындалуы мүмкін деп қорқып, солтүстікке қарай жылжығанда жойылды. Ол 18 наурызда Халлдан солтүстік-батысқа қарай орналасқан Йоркке келді. Осы уақытта сэр Джон Хотем Халлға қала губернаторы болып келді және Парламенттен «Парламенттің екі палатасының бұйрықтарысыз Халлға ешқандай әскер кіргізбеу» деген тапсырма алды. Қала гарнизоны шамамен 1000 сарбазға дейін артты, бірақ бұған қарамастан Парламент король әскерлерінің жақындығына алаңдады және қаланың қару-жарақ қоймасын Лондонға көшіруді бұйырды.

Патша Карл кіруді талап етеді

Чарльз журналды Лондонға жеткізбес бұрын қолға түсіруге асыққандықтан, Халл қаласына қарай аттанды. Ол өзінің сегіз жасар ұлы – Йорк герцогы (кейін Англия королі Джеймс II), сондай-ақ қуылған Пфальц курфюрсі Карл Луи, бірнеше ақсүйектер мен елу адамнан тұратын шағын отрядты алдынан жіберді. 22 сәуірде бұл топ қалаға кіріп, қала әкімі мен кеңесшілермен күш қуасты. Карл Луи қала әкіміне ертең қалаға келетін корольмен кездесуді жоспарлап отырғанын айтты. Сәйкесінше, келесі күні таңда сэр Льюис Дайв қақпаға жетіп, король Чарльз сол күні қалада тамақ ішуге ниеттенгенін хабарлады. Хотем қала басшыларымен кеңесіп, Чарльздың Халлге кірмеуіне шешім қабылдады, қала қақпаларын нығайтып, көпірлерді көтерді. 23 сәуір таңында Чарльз Беверли қақпасына көптеген жергілікті ақсүйектермен, Монтроз және Линдси графтарымен, Рейннен келген Руперт ханзадасымен және жергілікті жасақтан құралған үлкен әскермен жақындады. Корольдің жаршылары оның келгенін жариялады, содан кейін қала мен журналға кіруге рұқсат беруді талап етті, олардың пікірінше, бұл мүлік коронаның меншігі еді. Хотем қақпаның жанындағы төмен қабырғаға шығып, корольге адал болғанына қарамастан, Парламент оған сенім артқандықтан король мен оның әскерін қалаға кіргізе алмайтынын мәлімдеді. Ол: «Осылай істесем, менің атым жамандық пен сенімсіздікке толы болар еді» деді. Ол корольге он екі адамнан тұратын шағын сүйемелдеушілермен кіруге рұқсат берді, бірақ король отыз адам талап еткенде Хотем тартына білдірді, себебі қаладағы роялистерге ықпал етуі мүмкін деп қорқыды. Екі тарап кешке дейін пікірталас жүргізді, осы уақытта Хотем корольге қала қабырғасынан тамақ жіберуге келісті. Ашуланған король Хотемді сатқын деп жариялады және қала тұрғындары оны қабырғадан лақтырып тастауы керек деді, бірақ бұл мәлімдеме ешқандай әсер етпеді және роялистер Беверлиге қайта шегінді. Парламент корольдің сатқындық айыбына жауап ретінде Хотемнің тек олардың бұйрықтарын орындағанын және корольдің Хотемді сатқын деп атауы Парламенттік ережелерді бұзу болғанын мәлімдеді. Парламенттің бұл мәлімдемесі Хотемге жалпыұлттық назар аударды. Азамат соғысы кезіндегідей, Парламент корольге қарсы жеңісін насихат арқылы тойлады. 23 мамырда Хотемнің Чарльзқа қарсы әрекеттерін ақтаған сөзі памфлет түрінде жарияланды және бір кезде Парламентті жақтағандар «Хотэмиттер» деп аталды. Жауап ретінде Хотемнің өзін королден жоғары санағаны бейнеленген карикатура жарық көрді. Парламент бұл суретті салтанатты түрде өртеуге бұйырды. Хотем Халлде тәртіпсіздік пен бүліктердің тууынан қорқып, сәуірдің соңында Парламент оны өлтірген жағдайда оның ұлы губернаторлық лауазымын иеленетінін жариялады. Дезертирліктерді болдырмау үшін ол король қала қабырғасының сыртында ұсталған сарбаздарды өлтіруге бұйрық берген деген қауесет таратып, оларды қорқытты. Мамыр айының соңында Хотемнің басқаларға «оның қауіп-қатерлері мен жауапкершілігін бөлісуді» талап етуіне жауап ретінде Парламент сэр Уильям Эйрмин, сэр Уильям Стрикленд, Джон Алюред, Майкл Уортон, Генри Дарли және Перегрин Пелхэмді капитан Хотеммен бірге Халлге жіберді. Мамыр айында Парламент Халлдегі қару-жарақтардың көп бөлігін төрт кемемен тасып әкетті. 30 мамырда қалада сақталған қару-жарақтардың шамамен үштен екі бөлігі Лондонға жетті.

Eager to capture the magazine before it could be moved to London, Charles rode towards Hull. He sent a small retinue ahead, consisting of his eight year old son—the Duke of York (later King James II of England)—and his nephew—the deposed Elector Palatine Charles Louis—along with some members of the nobility and fifty men. The group were admitted into the town on 22 April, and hosted by the town's mayor and aldermen. Charles Louis told the mayor that they planned to meet the King on his way to the town the next day. Accordingly, on the next morning, Sir Lewis Dyve arrived at the gates and announced that King Charles intended to dine in the town that day. Hotham held a meeting with the town's leaders and they resolved not to allow Charles to enter Hull and secured the town gates and lifted the drawbridges. Charles approached Beverley Gate on the morning of 23 April, accompanied by many local nobles, the Earl of Montrose, the Earl of Lindsey, Prince Rupert of the Rhine and a large army from the local trained bands. The King's heralds announced his arrival and then demanded that he be allowed entry to the town and the magazine, on the basis that it was property of the Crown. Hotham stood on top of the low wall next to the gate and announced that despite his loyalty to the King, he could not allow the King and his army to enter the town without breaking the trust placed in him by Parliament. Doing so, he explained, would label him "the odious name of villain and faith breaker". He offered to allow the King entry with a small escort of twelve men but when the King demanded thirty, Hotham demurred, worried that it could rouse Royalist sympathisers in the town. The two sides continued to dispute matters until the early evening, during which time Hotham agreed to provide food for the King, which he had lowered from the town walls. Frustrated, the King declared Hotham a traitor and suggested that he should be thrown from the walls by the townspeople but the declaration had no effect and the Royalists withdrew to Beverley. Parliament responded to the King's charge of treason by stating that Hotham had only been following their orders and that the King had breached Parliamentary privilege by branding Hotham a traitor. This declaration from Parliament brought Hotham to national attention; as was typical during the civil war, Parliament celebrated its victory over the King by publishing propaganda. A speech made by Hotham on 23 May, in which he justified his actions in defying Charles, was published in pamphlet form and for a time those that favoured Parliament were known as 'Hothamites'. In response, a cartoon picture was published suggesting that Hotham felt he was superior to the King: Parliament ordered the picture to be ceremonially burned. Hotham was worried about the prospect of unrest and rebellion within Hull. At the end of April, Parliament announced that should he be killed his son would replace him as governor. To try and prevent desertions, he spread rumours that the King had ordered any soldiers caught outside the city walls to be killed. By the end of May, in response to demands from Hotham that others "share in his dangers and responsibilities", Parliament sent Sir William Airmyn, Sir William Strickland, John Alured, Michael Warton, Henry Darley and Peregrine Pelham to Hull with Captain Hotham. During May, Parliament had also transported the majority of the weapons from Hull on four boats; around three quarters of what had been housed in the town arrived in London on 30 May.

Қоршау

Сәуірде патшаны қабылдамағандықтан, Хотем Халлден бірнеше қастандықтарды жоққа шығаруға мәжбүр болды. Азамат соғысы туралы есебінде Кларендон графы Хотемнің сол кезде қаланы патшаның өзіне тапсыруды жоспарлап отырғанын айтты. Лорд Дигби парламенттік кемемен тұтқынға алынды, бірақ өзінің ағылшынша сөйлейтін француз екенін жасырды. Ол Халлға жеткізіліп, Хотеммен кездесіп, шын есімін ашты. Дигби Хотемді Халлді патшаға беруге көндіруге тырысты. Екеуі келісімге келді: егер патша қалаға жеткілікті күшпен жақындасса, Хотем қалаға құрметпен берілмей тұрып, қарсылық көрсетуді көрсете алады. Дигби француз кейпінде Йоркке сапар шегіп, Чарльзге жоспарды жеткізді. 3 шілдеде Чарльз 3000 жаяу әскермен және 1000 атты әскермен Йорктан жолға шықты. Келген соң, келісілгендей патшаны қабылдамай, Хотем патшаның кіру талабына тойтарыс берді. Халлдің қорғанысы одан әрі күшейтілді, ал патша әкелген нашар жаттығудан өткен және жабдықталмаған әскері қалаға шабуыл жасауға жеткіліксіз болды. Чарльз Халлды қоршауға алуды ойлады, бірақ бұрынғы губернатор Томас Глемхэм қаланың тым төменде жатқандығын, жер бетіндегі суға оңай қол жеткізілетінін және парламенттің флотты бақылауы теңіз арқылы оны оңай толықтыруға болатынын айтты. Парламент 10 шілдеде сэр Джон Мелдрум бастаған, 500 мен 1500 аралығындағы қосымша күштерді теңіз арқылы жіберді. Гарнизонды күшейтумен қатар, парламент Хотемнің адалдығына күмән келтіргендіктен Мелдрумды гарнизонға басшылық етуге жіберді. Қаланы қорғануға қолайлы ету үшін Хотем шлюздерді ашуға және Хамбердің жағалауларын бұзуға бұйрық берді, соның арқасында көктемгі толысу қала төңірегіндегі жерді су басуы мүмкін болды. Ол сондай-ақ патша әскері шабуыл кезінде пайдалана алатын кез келген жасырын орындарды жою үшін қала қабырғаларынан тыс ғимараттарды қиратты, соның ішінде солтүстікте Карфузиан ауруханасын және батыста Митон ауылын. Парламент флотты бақыласа да, роялистер Хамбер өзенімен Кейнингхамға дейін, Халлдың шығысына қарай бір кемені жібере алды, онда олар сегіз артиллериялық зеңбіректі түсіріп, содан кейін оларды қаланың шығыс жағындағы батарея құру үшін құрлыққа тасымалдады. Сонымен қатар, Паулл, Хессле және Хамбердің оңтүстік жағалауында өзенді пайдаланатын кемелерге оқ ату үшін бекіністер салынды. Халл қоршауы 10 шілдеде немесе 15 шілдеде басталды деп айтылады, ал Мелдрум жасаған шабуыл Бірінші ағылшын азамат соғысының "алғашқы қаны" деп есептеледі. Джон Рашворттың сөзіне сүйенсек, Мелдрум 500 адаммен патша әскеріне шабуыл жасаған. Роялистердің атты әскеріне жаяу әскері көмектеспеді, шабуылға тап болғаннан кейін олар Беверлиге қарай шегінді. Мелдрумнің әскері оларды қуа жөнелді, екі адамды өлтіріп, отызын тұтқынға алды. Соғыстың осы кезеңінде Ұлыбританиядағы қоршау соғысы тиімді болған жоқ; Еуропа соғыстарында жетілдірілген әдістер қажетті шеберлік пен тәжірибесіз қолданылды. Чарльз қаланы басып алуға тырысқандары сәтсіз аяқталғаннан кейін Халлден кетуге мәжбүр болды, және күштеріне Линдси графы басшылық етті. 27 шілдеде Мелдрумның тағы бір шабуылы Халлдың батысындағы Анлабидегі роялистердің арсеналына шабуыл жасап, он бес зеңбірек пен минометті басып алды. Бұл жеңілістен кейін роялистер қоршауды алып тастап, Йоркке қайта шегінді.

After rebuffing the King in April, Hotham had to put down several plots from within Hull to betray the town. In his account of the Civil War, the Earl of Clarendon suggested that Hotham was meanwhile planning to hand the town over to the King himself. Lord Digby had been captured by a Parliamentarian ship, but pretended to be a Frenchman who did not speak English. He was taken to Hull, where he met with Hotham and admitted his true identity. Digby tried to persuade Hotham to surrender Hull to the King. The two agreed that if the King approached the town with a sufficient force, then Hotham could make a show of resisting, before honourably surrendering the town. Digby travelled to York, still disguised as a Frenchman and informed Charles of the plan. On 3 July, Charles marched from York with 3,000 infantry and 1,000 cavalry. On arrival, rather than admitting the King as agreed, Hotham held fast against the King's demands to enter. Hull defences had been further improved, and the poorly trained and equipped army the King had brought was insufficient to storm the town. Charles had contemplated trying to blockade Hull, but had been told by Thomas Glemham, a former governor, that the town was so low lying that surface water was easily accessible, and Parliament's control of the navy meant that it could be easily replenished by sea. Parliament sent further reinforcements (recorded as between 500 and 1,500) which arrived by sea on 10 July, led by Sir John Meldrum. In addition to supplementing the garrison, Meldrum had been sent by Parliament to command the garrison, as they doubted Hotham's loyalty. To make the town more defensible, Hotham ordered the sluice gates be opened, and that the banks of the Humber should be breached to allow the high spring tide to flood the land around the town. He also had buildings beyond the town walls destroyed to remove any cover the King's army could use during an attack; this included the Carthusian hospital building to the north and the village of Myton to the west. Though Parliament controlled the navy, the Royalists did manage to send one ship up the river Humber as far as Keyingham, east of Hull, where they unloaded eight artillery pieces which they then transported across land to establish a battery on the eastern side of the town. Forts were also established in Paull, Hessle and on the southern bank of the Humber, to fire at ships using the river. The siege of Hull is variously described as commencing from either 10 July or 15 July and a sally made by Meldrum is often attributed as the "first blood" of the First English Civil War. According to John Rushworth, Meldrum attacked the King's forces with 500 men. The Royalist cavalry were not backed up by their infantry, and in the face of the attack retreated towards Beverley. Meldrum's force gave chase, killing two and capturing thirty. At this early stage of the war, siege warfare in Britain was largely ineffective; methods that had been developed and refined in the European wars were applied without the skill and experience required. Charles, having been frustrated in his efforts to capture the town, withdrew from Hull, leaving the Earl of Lindsey in command of his forces. Another sortie by Meldrum on 27 July attacked the Royalist arsenal in Anlaby, to the west of Hull, capturing fifteen cannon and a mortar. After this loss, the Royalists lifted the siege and retreated to York.

Салдары

Халлдан кері шегінгеннен кейін төрт аптадан аспаған соң, 1642 жылдың 22 тамызында Карл I Ноттингемде патшалық туын көтерді. Ол Эссекс графы мен, тиісінше, Парламентті сатқындар деп жариялады, осылайша Бірінші ағылшын азамат соғысының ресми басталуын белгіледі. Халл мен оның арсеналын бақылауға алу парламентариялық армияның қарсыластарынан жақсы жабдықталған күйде соғысқа түсуіне мүмкіндік берді. Тарихшы И.Э. Райдер бұл оқиғаны соғыстың алғашқы жылындағы "шешуші қадамдардың бірі" деп санайды. 1642 жылдың қыркүйегінде Фердинандо Фэрфакс, Лорд Фэрфакс Йоркширдегі бейбітшілікті сақтау мақсатымен жергілікті роялистермен шабуылдаспау туралы келісімге қол қойды. Хотам бұл қадамға қарсы болды және келісімге қатысты өткір мәлімдемелер жасағаннан кейін, қазан айының басында Селби мен Кавуд қамалын шабуылдап, келісімді бұзды. Одан кейін роялистер Фэрфакстың Брэдфордтағы штаб-пәтерін шабуылдап, жауап берді. Хотамның патшаға қарсы шығу туралы күмәні қалды, Фэрфакспен келіспеушіліктерінің нәтижесінде ол Ньюкасл графымен келісімге келуге тырысты. Капитан Хотам 1643 жылдың маусымында Оливер Кромвельдің бұйрығымен адалдықсыздық үшін тұтқындалды, бірақ қашып құтылуға үміттенді. Әкесі мен ұлы да дезертир болады деп алаңдаған Парламент Мэтью Бойнтонға 29 маусымда Халлді бақылауға алуды бұйырды. Хотам Беверлиге қашып кетті, онда тұтқындалып, Лондонға жеткізілді. Екі Хотам да тұтқын ретінде Лондон мұнарасына жіберілді, сотталды және өлім жазасына кесілді. Кешірім сұрауға және Төменгі палатадағы дауысқа қарамастан, олар 1645 жылдың қаңтар айының соңында дарға асылды. 1642 жылы парламентариялық күштер Йоркширдің шығыс бөлігінде басымдыққа ие болды, бірақ келесі жылдың басында аумақтық шығындарға ұшырады. Маусым айына қарай олар аймақтағы бірнеше қалаларды, соның ішінде Халлды ғана бақылап отырды. Тамыз айында Ньюкасл графының басқаруымен 16 000 сарбаздық роялистік армия Беверлиді басып алды, бұл Лорд Фэрфакстың ұлы, сэр Томас Фэрфаксты Халлға шегінуге мәжбүр етті. Қала 2 қыркүйек пен 12 қазан аралығында қайтадан қоршауға алынды. Ньюкасл Халлды 18 зеңбірекпен қаруланған қоршау бекіністерінен бомбалады. Бомбалаудан қала көп зақым көргенімен, ол теңіз арқылы қайта толықтырылды, ал қазан айының басындағы парламентариялық шабуылдар қоршау бекіністерінің бір бөлігіне нұқсан келтірді немесе оларды басып алды. Винсби шайқасындағы роялистердің жеңілісімен бірге, бұл Ньюкаслдың қоршауды көтеруіне және Йоркке шегінуіне әкелді.

Less than four weeks after retreating from Hull, on 22 August 1642, Charles I raised his royal standard at Nottingham. He declared the Earl of Essex, and by extension Parliament, to be traitors, marking the formal start of the First English Civil War. Securing Hull and its arsenal ensured the Parliamentarian army began the war better equipped than their opponents and is viewed by the historian I. E. Ryder as "one of the pivotal actions" for the first year of the conflict. In September 1642, Ferdinando Fairfax, Lord Fairfax signed a non aggression pact with local Royalists in an attempt to maintain peace in Yorkshire. Hotham disagreed with the move, and after making strong declarations against the pact, he broke it by attacking Selby and Cawood Castle in early October, after which the Royalists retaliated by attacking Fairfax's headquarters in Bradford. Hotham's doubts about defying the King remained; fuelled by his disagreements with Fairfax, Hotham tried to negotiate a defection with the Earl of Newcastle. Captain Hotham was arrested for disloyalty by Oliver Cromwell in June 1643 but managed to escape. Concerned that both father and son were going to defect, Parliament ordered Matthew Boynton to take control of Hull, which he did on 29 June. Hotham escaped to Beverley, where he was captured and taken to London. Both Hothams were sent to the Tower of London as prisoners, tried and sentenced to death. Despite reprieves and a vote in the House of Commons, they were executed at the end of January 1645. During 1642, the Parliamentarians had the upper hand in the East Riding of Yorkshire, but they suffered territorial losses early the following year, and by June they only held a few towns in the area, including Hull. In August, a Royalist army of 16,000 men commanded by the Earl of Newcastle captured Beverley, forcing Sir Thomas Fairfax, the son of Lord Fairfax, to retreat to Hull. The town was besieged again between 2 September and 12 October. Newcastle bombarded Hull from siege forts armed with eighteen cannon. Although the town suffered much damage from the bombardment, it was once again replenished by sea, and in early October Parliamentarian sallies damaged or captured some of the siege forts. Along with a Royalist defeat at the Battle of Winceby, this led Newcastle to lift the siege and retreat to York.