Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Аме ни мо македзу (雨ニモマケズ) – 1896 жылдан 1933 жылға дейін өмір сүрген Жапонияның Ивате префектурасының солтүстік аймағынан шыққан ақын Кенжи Миязаваның өлеңі. Ол 1931 жылы Ханамакиде аурумен күресіп жатқанда қарындашпен жазба кітапшаға жазылған, ал ол қайтыс болғаннан кейін табылған. Оның отбасы да оның жарық көргенін білмеді. Өлеңнің алғашқы бетінің жоғарғы жағында көк қарындашпен "11.3" деп жазылғандықтан, 1931 жылдың 3 қарашасында жазылған деп есептеледі. Кенжи өзімен бірге үнемі жазба кітап пен қарындаш алып жүрген, кітапшаларының саны 15-ке жетеді. "Аме ни мо македзу" кітапшасында Кенжи ауру төсегіндегі ойлары, діни сенімдері және өміріндегі маңызды оқиғалар туралы жазған. Кенжи бұл өлеңді басқаларға ақындық туынды ретінде көрсетуді жоспарламаса да, ол оның ең танымал өлеңіне айналып, шедеврлерінің бірі саналады. 1936 жылдың қараша айында Ханамакиде осы өлеңмен безендірілген поэзия ескерткіші орнатылды. 1939 жылы жарық көрген балаларға арналған "Казе но Матасабуро" жинағында бұл өлең жарияланды. 2011 жылдың 11 сәуірінде Самуэль Ллойд III соборының президенті бұл өлеңді ағылшын тілінде Вашингтондағы Ұлттық соборда Ұлы Шығыс Жапония жер сілкінісінің құрбандарын еске алу рәсімінде оқыды.
Ame ni mo makezu (雨ニモマケズ) is a poem written by Kenji Miyazawa, a poet from the northern prefecture of Iwate in Japan who lived from 1896 to 1933. It was written in a notebook with a pencil in 1931 while he was fighting illness in Hanamaki, and was discovered posthumously, unknown even to his family when it was published. Because "11.3" was written at the top of the opening page with blue pencil, it is presumed to have been written on November 3, 1931. Kenji always carried a notebook and pencil with him, and there are as many as 15 notebooks. In the notebook with Ame ni mo makezu, Kenji wrote about his thoughts on his sickbed, his religious beliefs, and the important events of his life. Although Kenji did not intend to show Ame ni mo makezu to others as poetry, it has become his most widely known poem and is considered one of his masterpieces. In November 1936, a poetry monument engraved with this work was erected in Hanamaki. The poem was popularized by being recorded in "Kaze no Matasaburo", a collection of works for children published in 1939. On April 11, 2011, the poem was read aloud in English by the President of the Cathedral of Samuel Lloyd III at a memorial service was held at the National Cathedral in Washington to mourn the victims of the Great East Japan Earthquake.
Стиль
Миядзава өлеңді катакана арқылы жазуды таңдады. Бұл қазіргі көзқарас бойынша стильдік ерекшелік болып көрінуі мүмкін, себебі катакана қазіргі жапон жазуында көбінесе шетелдік сөздерді белгілеу үшін қолданылады. Дегенмен, сол кезде хирагана емес, катакана силлабирі артық қолданылған. Кандзидің шектеулі қолданылуын оның өмірін өткізген Солтүстік Жапонияның ауыл тұрғындарына өлеңін түсінікті етуге бағытталған қадам деп қарастыруға болады, немесе бұл американдық ақын Э. Э. Каммингстің негізінен кіші әріптерді қолдану стиліне ұқсас болуы мүмкін. Тағы бір түсіндіру бойынша, катакана соғысқа дейінгі Жапонияда заңдар, ережелер және басқа да нормативтік мәтіндер үшін жиі қолданылғандықтан, мұндағы катакананың қолданылуы осы өзіне-өзі берген уәдесінің нормативтік мәнін күшейтеді.
Miyazawa chose to write the poem using katakana. This could seem to be stylistically odd from a modern perspective, as katakana is nowadays (usually) only used in Japanese writing to denote foreign words. However, at the time, katakana rather than hiragana was the preferred syllabary. The limited use of kanji might be viewed as a move to make his poem more accessible to the rural folk of northern Japan with whom he spent his life, or perhaps as similar to American poet E. E. Cummings's style in using primarily lower case. Another interpretation could be that, since katakana were regularly used in pre war Japan for laws, regulations and other normative texts, the use of katakana here emphasizes the normative character of this promise to self.