Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1970 жылы Мелвин Ван Пиблс түсірген фильм
1970 film by Melvin Van Peebles
«Сулы қарбыз» – 1970 жылы Мелвин Ван Пиблс режиссерлік еткен американдық комедиялық фильм. Басты рөлдерде Годфри Кембридж, Эстель Парсонс, Ховард Кейн, Д’Урвилл Мартин, Кей Кимберли, Мантан Мореланд және Эрин Моран ойнаған. Герман Раучер жазған сценарий бойынша, фильм 1960-шы жылдардағы өте нәсілшіл ақ нәсілді сақтандыру сатушысы Джефф Гербердің таңертең оянғанда қара нәсілді болып шығуы туралы оқиғаны баяндайды. Фильмнің идеясы Франц Кафканың «Метаморфоза» және Джон Говард Гриффиннің «Мен сияқты қара» атты автобиографиялық кітабынан шабыттанды. Мелвин Ван Пиблстің студияда түсірген жалғыз фильмі «Сулы қарбыз» қаржылық сәттілікке жетті, бірақ Ван Пиблс «Колумбия Пикчерс» компаниясымен үш фильмге келісімшарт жасаудан бас тарды, оның орнына тәуелсіз «Sweet Sweetback's Baadasssss Song» фильмін жасады. Ван Пиблс жазған және орындаған «Сулы қарбыз» фильміне арналған музыка саундтрек альбомында жарық көрді, одан «Love, That's America» синглы шықты.
Watermelon Man is a 1970 American comedy film directed by Melvin Van Peebles and starring Godfrey Cambridge, Estelle Parsons, Howard Caine, D'Urville Martin, Kay Kimberley, Mantan Moreland, and Erin Moran. Written by Herman Raucher, it tells the story of an extremely bigoted 1960s era white insurance salesman named Jeff Gerber, who wakes up one morning to find that he has become black. The premise for the film was inspired by Franz Kafka's Metamorphosis, and by John Howard Griffin's autobiographical Black Like Me. Van Peebles' only studio film, Watermelon Man was a financial success, but Van Peebles did not accept Columbia Pictures' three picture contract, instead developing the independent film Sweet Sweetback's Baadasssss Song. The music for Watermelon Man, written and performed by Van Peebles, was released on a soundtrack album, which spawned the single "Love, That's America".
Сюжет
Джефф Гербер өзінің әдемі көршілес ауданында тұр. Ол күйеуінің мінез-құлқының кемшіліктеріне сүйіспеншілікпен төзімділік танытатын, көрінеу либералды үй шаруасындағы әйелінің аты Алтеа. Әр таңертең Джефф оянғанда, күндізгі машинаның астында уақыт өткізеді, тез жүретін сөмкеге отырады, денсаулыққа пайдалы сусын ішеді және жұмысқа жеңіл атпен барады. Джефф өзін бақытты және өте күлкілі ретінде таныстырады, бірақ басқалар оны жағымсыз және әдепсіз деп санайды. Алтея, әр түн сайын телевизордан нәсілдік тәртіпсіздіктерді үлкен қызығушылықпен бақылайды, Джеффті қара американдықтардың проблемаларына жанашырлық танытпағаны үшін жазалайды. Бір күні таңертең Джефф оянып, өзінің бояуының өзгергенін көреді. Ол арман деп ойлап, қайтадан ұйықтауға тырысады, бірақ ол түсіне алмайды. Ол "Қараны" жуу үшін душқа түсуге тырысады, бірақ ол жұмыс істемейтінін біледі, ал Алтея ваннаға кіріп, айқайлайды. Ол "жауын-шашын бөлмесіндегі негр" - өзінің өзі екенін түсіндіреді. Алғашында Джефф бұл терісін теріге түсіретін машинаның астында көп уақыт өткізгендіктен деп ойлайды. Ол күні бойы үйде болады, үйден шығуға қорқады, тек бір рет "қаланың түстi бөлiгiне" барып, "өздерiн ақ түсiнiктету үшiн қолданатын заттарды" сатып алу үшін дәріхананы табу үшін шығады. Оның терісінің түсін өзгертуге тырысқан әрекеті сәтсіз болды. Келесі күні ол жұмыстан шығуға көндіріледі. Бастапқыда бәрі жақсы басталады, бірақ Джефф жұмысқа бара жатқанда автобустың қасынан жүгіріп бара жатып, қарақшылық жасады деп айыпталады. Полицей қара нәсілді болғандықтан, бірдеңе ұрлаған шығар деп ойлайды. Тамақ ішу үзілісінде ол дәрігермен кездесуді жоспарлайды, бірақ ол да Джефтің жағдайын түсіндіре алмайды. Бірнеше рет хабарласқаннан кейін дәрігер Джефке қара тәнді дәрігердің көмегі пайдалы болатынын айтады. Ол үйге оралғанда, Алтияның телефонға жауап беруге қорыққанын көреді. Ол неге екенін түсінбейді, бірақ бір күні оған ұлтшыл сөздерді айтқан бір кісі телефон шалады. Келесі күні жұмыста бұрын оны елемеген хатшы оған бірнеше рет жақындап, қара адам ретінде тартымды екенін айтады. Джеффтің бастығы "негро" сатушымен қосымша бизнес жасауға болатындығын айтады және оны тек қара клиенттермен жұмыс істеуге қайта тағайындайды. Бір күні кешке ол үйіне келгенде, телефон арқылы қорқытулар жасаған адамдар көршілері екенін біледі. Олар үйінің құнын төмендетуден қорқып, оған үйі үшін 50 000 доллар ұсынады. Джефф бағаны 100 000 долларға көтереді. Алтея балаларды әпкесіне жібереді, ал кейінірек күйеуін тастап кетеді. Джефф хатшымен ұйықтап жатыр, бірақ кейіннен оны объектілеуден бас тартады. Ақыры өзінің қара нәсілді екенін мойындаған Джефф тұрақты жұмысынан кетіп, пәтер үйін сатып алады және өзінің сақтандыру компаниясын ашады. Соңғы сахнада ол қара нәсілді жұмысшылар тобымен жекпе-жек өнерін жаттығады.
Jeff Gerber lives in an average suburban neighborhood with his seemingly liberal housewife Althea, who tolerates her husband's character flaws out of love. Every morning when Jeff wakes up, he spends some time under a tanning machine, hits the speedbag, drinks a health drink, and races the bus to work on foot. Jeff presents himself as happy go lucky and quite a joker, but others tend to see him as obnoxious and boorish. Althea, who watches the race riots every night on TV with great interest, chastises Jeff for not having sympathy for the problems of Black Americans. One morning, Jeff wakes up to find that his pigment has changed. He tries to fall back asleep, thinking that it is a dream, but to no avail. He tries taking a shower to wash the "Black" off him, but finds it does not work, when Althea walks into the bathroom, and screams. He explains to her that the "Negro in the bathroom" is him. At first, Jeff believes this to be the result of spending too much time under the tanning machine. He spends almost the entire day at home, afraid to go out of the house, only going out once to venture into the "colored part of town" in order to find a pharmacy to buy "the stuff they use in order to make themselves look white." His attempts to change his skin color fail. The next day, he is persuaded to get up and go to work. Things start out well at first, until Jeff is accused of robbery while running alongside the bus to work. The policeman assumes that, since he is a Black man, he must have stolen something. During his lunch break, he makes an appointment with his doctor who cannot explain Jeff's condition either. After several calls, the doctor suggests that Jeff might be more comfortable with a Black doctor. Returning home, he finds Althea afraid to answer the phone. He does not understand why until he receives a call from a man who uses racial slurs. At work the next day, a secretary who had previously ignored him makes several advances toward him, finding him more attractive as a Black man. Jeff's boss suggests that they could drum up extra business with a "Negro" salesman and reassigns him to deal only with Black customers. At home one evening, he finds the people who had made the threatening phone calls are neighbors who offer him $50,000 for his home due to fear of property depreciation. Jeff manages to raise the price to $100,000. Althea sends the children to live with her sister and later leaves her husband. Jeff sleeps with the secretary but is repelled by her objectification of him afterwards. Finally accepting that he is Black, Jeff resigns from his regular job, buys an apartment building, and starts his own insurance company. The last scene shows him practicing martial arts with a group of Black menial workers.
Актерлік құрам
Сонымен қатар, ән жазушы және сол кезде жаңағынан гүлденіп келе жатқан актер Пол Уильямс (Пол Х. Уильямс деп көрсетілген) жұмыс орынды табу бюросының қызметкері рөлінде шағын эпизодта көрінеді. Ван Пиблз фильмнің соңында Джефтің атын оның жаңа кеңсе есігіне жазатын белгі суретшісі ретінде қысқаша камеоға түседі.
In addition, songwriter and then burgeoning actor Paul Williams (credited as Paul H. Williams), makes a brief appearance as an employment office clerk. Van Peebles also has a short cameo at the end of the film as a sign painter putting Jeff's name on his new office door.
Өндіріс
Герман Раучер 1969 жылы либералдық көзқарастағы бірнеше достарының расистік идеологияларын жасырмағанын байқағаннан кейін, сценарийді өз еркімен жазды. Columbia Pictures бұл идеяны ұнатты, бірақ қара режиссер болмаса фильмді түсіруден қорқып, Ван Пиблсті оның "Үш күндік рұқсат туралы әңгіме" фильміне сүйене отырып шақырды. Годфри Кембридж фильмнің алғашқы минуттарында Джефф Гербер рөлін ақ боянып ойнайды, кейін кейіпкері қара терілі адамға айналғанда макияжсыз қалады. Ван Пиблс жобаға тартылмас бұрын студия оған Алан Аркин немесе Джек Леммон сияқты ақ актерді осы рөлге бекітуді жоспарлап отырғанын айтқан. Ван Пиблс оның орнына қара актерді таңдауды ұсынды. Раучер мен Ван Пиблс түсірілім алаңында жиі келіспеді, себебі Раучер фильмді ақ, либералды Американың пародиязы ретінде көріп, ал Ван Пиблс Раучердің сценарийін өңдеп, оны қара күш туралы фильмге айналдыруды қалады. Раучер оқиғаның бастапқы түсінігінің қандай да бір нысанда сақталуын қамтамасыз ету үшін өзінің сценарийін романға айналдырды. Кітапты өзі жазу Ван Пиблстің келісімшартында оны жазуға рұқсат беретін бапты қолдануына жол бермеді. Фильмнің DVD нұсқасында Ван Пиблс Раучердің фильмді Гербердің оянып, фильмдегі оқиғалардың тек жаман түс болғанын білумен аяқтауын қалағанын айтады және студия басшыларын екі баламалы соңмен түсіруге көндірді. Ван Пиблс фильмтің қазіргі соңын ғана түсірді, ал "бәрі түс еді" деген соңды "қателікпен" түсіруді ұмытып қалды.
Herman Raucher wrote the script on spec in 1969, after realizing that several of his friends who espoused liberal sympathies still admitted to holding on to racist ideologies. Columbia Pictures liked the idea but were afraid to make the film without a black director; they hired Van Peebles based on his film Story of a Three Day Pass. Godfrey Cambridge plays the role of Jeff Gerber in whiteface for the first few minutes of the film, and then goes without the makeup when his character changes into a black man. Before Van Peebles had come into the project, the studio had told him that they were planning to cast a white actor like Alan Arkin or Jack Lemmon to play the part. Van Peebles suggested that they cast a black actor instead. Raucher and Van Peebles frequently clashed on set, as Raucher intended the movie to be a satire of white, liberal America, whereas Van Peebles wanted to change Raucher's script to make it a black power movie. Raucher ended up novelizing his own screenplay to ensure that his original vision for the story survived in some form. Writing the book himself also ensured that Van Peebles could not enact a clause in his contract that would have allowed him to write it. On the film's DVD release, Van Peebles says that Raucher wanted the film to end with Gerber waking up to discover that the events of the movie had only been a nightmare and convinced studio executives to allow him to film two alternate endings. Per Van Peebles, he only filmed the current ending of the movie, forgetting to shoot the "it was all a dream" ending "by accident."