Ағылшын пейзаж бағының стилі

Кіріспе

Бақ стилі

Ағылшын пейзаждық бағы, ағылшын пейзаждық паркі немесе жай ғана ағылшын бақшасы (Englischer Landschaftsgarten, Jardim inglês, lang es) – 18-ші ғасырдың басында Англияда пайда болған және Еуропаға тараған «пейзаждық» бақтың стилі. Ол 17-шы ғасырда Еуропаның басты бағбандар стилі болған, француздық формалды бақтың орнын басты. Ағылшын бақшасы табиғаттың идеалистік көрінісін ұсынды. Уильям Кент және басқалар жасаған, «бейресми» бақ стилі архитектуралық баққа қарсы наразылық ретінде туындады және Сальватор Роза, Клод Лоррен және Николя Пуссеннің пейзаж суреттерінен шабыт алды. Ағылшын бағында көбінесе көл, ағаштардың арасында кең жайылған дөңгелектейтін жасыл жеңдер, классикалық ғибадатханалар, готикалық қираған орындар, көпірлер және басқа да көркем сәулеттік құрылыстар кездеседі, олар идиллиялық шабын пейзажын қайта жаңарту үшін жобаланған. Ланселот «Қабілетті» Браунның еңбектері ерекше ықпал етті. 18-ші ғасырдың соңында ағылшын бағын француздар үлгі етіп алды, тіпті Ресейдің Санкт-Петербург қаласындағы Павловск саябағында болашақ император Павелдің бақтарында да осы стиль қолданылды. Бұл стиль 19-шы ғасырда әлемде пайда болған қоғамдық саябақтар мен бақтардың формаларына да зор әсер етті. Ағылшын пейзаждық бағы көбінесе ағылшын елдік үйінің ортасында орналасқан, ал Ұлыбританиядағы көптеген мысалдары бүгінде танымал туристік орындарға айналған.

Тарих

Англиядағы ландшафт бағының алдыңғылары сэр Джон Ванбру (1664–1726) және Николас Хоксмурдың Говард қасаратында (1699–1712), Бленхайм сарайында (1705–1722) және Клермонт үйіндегі Клермонт ландшафт бағында (1715–1727) салған үлкен саябақтар болды. Бұл саябақтарда кең жайылымдар, орман және архитектуралық құрылыстар, мысалы Хоксмурдың Говард қасаратында салған классикалық мавзолейі бар еді. Композицияның ортасында үй орналасқан, оның артында француз бағы стиліндегі формальды және симметриялық бақтар, әсем гүлдік суреттермен безендірілген кілемдер мен мүсіндермен және фонтандармен көршалған тік қабырғалар болды. Версаль бақтарының үлгісімен жасалған бұл бақтар, қонақтарға өздерінің аумағы мен сәнімен әсер ету үшін арналған.

Уильям Кент пен Чарльз Бриджман

Ағылшын бақшасы деп аталатын жаңа стильді ландшафт дизайнерлері Уильям Кент пен Чарльз Бриджман ойлап тапты, олар бай демеушілер үшін жұмыс істеді, соның ішінде Ричард Темпл, 1-ші виконт Кобэм; Ричард Бойл, 3-ші Берлингтон графы; және банкир Генри Хоар. Бұл адамдар кең ауылдық иеліктерге ие болды, корольшілдікке қарсы виг партиясының мүшелері болды, классикалық білім алды, өнерді қолдады және Италияға Grand Tour саяхатын жасады, онда олар римдік қираған орындар мен итальяндық пейзаждарды көрді, оларды өз бақтарында қайта жасады. Уильям Кент (1685–1748) – сәулетші, суретші және жиһаз дизайнымен айналысқан адам, ол Англияға палладиан стилін енгізді. Кенттің шабыты Палладионың Венетодағы ғимараттары және Рим маңындағы пейзаждар мен қираған орындар болды – ол 1709 жылдан 1719 жылға дейін Италияда тұрды және ежелгі сәулет пен пейзаждардың көптеген суреттерін әкелді. Оның бақтары ол салған үйлердің палладиандық сәулетімен үйлесімді болды. Чарльз Бриджман (1690–1738) – бағбанның ұлы және тәжірибелі егінші, ол королева Анна мен принц Джорджтың бас бағбаны болып тағайындалды, Виндзор, Кенсингтон сарайы, Хэмптон-корт, Сент-Джеймс паркі және Хайд паркіндегі корольдік бақтарды күтуге және қайта жоспарлауға жауапты болды. Ол Кентпен бірнеше ірі бақтарда бірлесіп жұмыс істеді, Кентке оның сәулеттік жобаларын іске асыруға мүмкіндік берген ботаникалық білімін ұсынды.

Роушам

Оксфордширдегі Роушем үйі кейбір сарапшылар бойынша Уильям Кенттің ең табысты және маңызды туындысы саналады. Оның тапсырыс берушісі генерал Джеймс Дормер болды, ол 1727 жылы бақты салуды Бриджменге тапсырды, ал 1737 жылы оны қайта жасау үшін Кентті шақырды. Бриджмен бақта бірнеше ерекше элементтер, соның ішінде Червелл өзенінің жағасындағы беткейде Венераның үңгірін салды, олар тік аллеялармен байланыстырылған. Кент аллеяларды иректелген жолдарға айналдырды, ақырын айналатын өзен жасады, табиғи ландшафт ерекшеліктері мен беткейлерді пайдаланды және Аполлон, жараланған гладиатор, жылқыға шабуыл жасайтын арыстан және тағы да басқа бейнелермен әсемделген көріністер мен композициялар құрды. Ол ландшафтты безендіру үшін классикалық архитектура элементтерін, көзге ұнатарлық көріністерді орналастырды және малдың баққа кірмеуі үшін жасырын ор қазылған «ха-ха» қолданды, сонымен қатар бақтан айналаға толық көрініс ашты. Соңында, ол Италиядағы Вилла Альдобрадини және Вилла ди Пратолино бақтарындағы үлгілер негізінде каскадтарды қосты, олар қозғалыс пен драмалық эффект қосты.

Стоу үйі

Букингемширдегі Стоу бақтары (1730–1738) француз бақшасынан одан да радикалды түрде ерекшеленді. 18 ғасырдың басында Ричард Темпл, 1-ші виконт Кобхэм, Чарльз Бриджменге Джон Ванбрудың сәулеттік безендірулерімен ресми бақты жобалауды тапсырды. Бриджменнің жобасына сегізбұрышты көл және Ванбру жобалаған ротонда (1720–21) кірді. 1730 жылдары Уильям Кент пен Джеймс Гиббс Бриджменмен жұмыс істеуге тағайындалды, ол 1738 жылы қайтыс болды. Кент көлді көбірек табиғи нысанда қайта жасап, келушілерді көркем пейзаждар арқылы саяхатқа шығаратын жаңа бақ құрды. Соңында оған Палладий стиліндегі көпір (1738); Палладий вилласы нысанындағы Венера ғибадатханасы (1731); танымал грек және римдік тұлғалардың мүсіндерімен Ежелгі қасиеттер ғибадатханасы (1737); британдық батырлардың мүсіндерімен Британдық құрметтілер ғибадатханасы (1734–1735) және Кобхэмнің саяси қарсыласы Роберт Уолполлдің бассыз мүсіні орналасқан, қасақана қиратылған Заманауи қасиеттер ғибадатханасы кірді. Бақ Еуропаның түкпір-түкпірінен келген, соның ішінде Жан Жак Руссо сияқты қонақтарды тартты. Ол Ұлыбритания мен Еуропа континентіндегі пейзаждық бақтарға шабыт берді.

Аңшы

Уилтширдегі Стоурхед (1741–80), банкир Генри Хоар жасаған, алғашқы "көркемдік" бақтардың бірі болды, оның шабыты Клод Лорреннің картиналарына ұқсату болды. Хоар Италияға Ұлы саяхатқа (Grand Tour) барған және Клод Лорреннің суретімен оралған. Хоар өз иелігіндегі өзенді тоғытып, көл жасады және көлді Вергилийдің "Энеидасындағы" Эней саяхатының әртүрлі кезеңдерін бейнелейтін пейзаждар мен архитектуралық құрылыстармен қоршады.

Хамфри Рептон

Хамфри Рептон (21 сәуір 1752 – 24 наурыз 1818) – XVIII ғасырдың соңғы көрнекті ағылшын ландшафт дизайнері, көбінесе Капеблити Браунның ізбасары саналады. Рептон түрлі кәсіптік тәжірибелерде сәтсіздікке ұшырағаннан кейін өзінің тапқан «ландшафт бағбаны» (осы терминді ол өзі ойлап тапқан) болу идеясына келді. Браунның қайтысынан кейін пайда болған мүмкіндікті сезініп, ол олқылықты толтыруға тырысты және жоғары сыныптағы байланыстарына айналым хаттар жіберіп, қызметтерін жариялады. Клиенттерге жобаларын көз алдында елестетуге көмектесу үшін Рептон түсіндірме мәтіндері мен суреттері бар, сондай-ақ «бұрынғы» және «кейінгі» көріністерді көрсетуге арналған қабаттамалар жүйесімен жабдықталған «Қызыл кітаптарды» (мұқабаларының түсіне байланысты осылай аталды) жасады. 1794 жылы Ричард Пэйн Найт пен Уведел Прайс бірдей уақытта «жалаңаш және аққабақ адамның кеудесіз дарынына» қарсы шабуылдар жасады, Браунның тегіс, иілген сызықтарын жайсыз және табиғатқа жат деп сынады, сонымен қатар «суреттік теорияға» сәйкес жасалған, күрделі және әдемі дизайндарды қолдады. Мансабының басында Рептон «суреттік дау» кезінде Браунның беделін қорғады. Бірақ мансабы дамыған сайын Рептон ландшафт дизайнына суреттік теорияны қолдана бастады. Ол алдыңғы планға өнердің үстемдігін (формалды геометрия және сәндік өсімдіктермен) беру керек деп есептеді, ортаңғы план Браун жасаған саябақтық сипатқа ие болуы керек, ал фон жабайы және «табиғи» болуы керек. Рептон үй маңында формалды террасалар, балюстрадалар, торалар және гүл бақшаларын қайта енгізді, бұл XIX ғасырда кең таралған практикаға айналды. Рептон бақ дизайны туралы төрт маңызды кітап жариялады: «Ландшафт бағбандығына очерктер мен кеңестер» (1795), «Ландшафт бағбандығының теориясы мен практикасы туралы байқаулар» (1803), «Ландшафт бағбандығы талғамының өзгеруі туралы зерттеу» (1806) және «Ландшафт бағбандығының теориясы мен практикасы туралы үзінділер» (1816). Бұл – әдебиет пен өнерде жаңадан сәнге енген, немесе кемінде суреттік болуға ұмтылған, өркениеттің мақсаты болған ормандар стилі еді. Ол тік беткейлерді қажет етті, тіпті олар тым биік болмаса да, олармен драматикалық көріністерді ашатын жолдар жасауға болады, олар Уолполдың «Отранто қамалы» (1764) сияқты готикалық романдарды оқыған заманауи көрермендерді әсер етуге дайын болды. Бақ құрылыстарының сәйкес стилі неоклассикалық емес, готикалық стиль болды, ал экзотикалық өсімдіктер гүлді емес, мәңгі жасыл қылқан жапырақты өсімдіктер болуы мүмкін, «жарық, жағымды көріністің сүйкімділігінен гөрі қараңғы және қатал, көңілсіз және драматикалық көрініске» басымдық берілді. Бұл стильдің көрнекті мысалы Солтүстік Йоркширдегі Студли Рояль еді, ол «Көрініс таңсығы» деп аталатын үлкен артықшылыққа ие болды, ол кенеттен Фонтанс аббаттығының әсерлі қираған жерлерін алыстан ашты. Стоуда Капеблити Браун 1740 және 1753 жылдар аралығында жаңа сәнге еліктеп, парктің жаңа бөлігін – Хоуквелл төбесін немесе готикалық серуендеу жолын, готикалық жаңғыру ғимаратымен қосты. Уолпол 1751 жылы «готикаға бет бұруды» шешті, ол мұны хатта жазғандай, содан кейін стильдің жетекші жақтаушысы болды, ал оның Твикенхемдегі Strawberry Hill үйі әлі де 18-ғасырдың «готикалық» стилінің ең экстремалды мысалы болып табылады.

Humphry Repton (21 April 1752 – 24 March 1818) was the last great English landscape designer of the eighteenth century, often regarded as the successor to Capability Brown. Repton hit upon the idea of becoming a "landscape gardener" (a term he himself coined) after failing at various ventures and, sensing an opportunity after Brown's death, was ambitious to fill the gap and sent circulars round his contacts in the upper classes advertising his services. To help clients visualize his designs, Repton produced 'Red Books' (so called for their binding) with explanatory text and watercolors with a system of overlays to show 'before' and 'after' views. In 1794 Richard Payne Knight and Uvedale Price simultaneously published vicious attacks on the 'meagre genius of the bare and bald', criticizing Brown's smooth, serpentine curves as bland and unnatural and championing rugged and intricate designs, composed according to 'picturesque theory' that designed landscapes should be composed like landscape paintings, with a foreground, a middle ground and a background. Early in his career, Repton defended Brown's reputation during the 'picturesque controversy'. However, as his career progressed Repton came to apply picturesque theory to the practice of landscape design. He believed that the foreground should be the realm of art (with formal geometry and ornamental planting), that the middle ground should have a parkland character of the type created by Brown and that the background should have a wild and 'natural' character. Repton re introduced formal terraces, balustrades, trellis work and flower gardens around the house in a way that became common practice in the nineteenth century. Repton published four major books on garden design: Sketches and Hints on Landscape Gardening (1795), Observations on the Theory and Practice of Landscape Gardening (1803), An Inquiry into the Changes of Taste in Landscape Gardening (1806) and Fragments on the Theory and Practice of Landscape Gardening (1816). This was a style of woodland aiming at the sublime, a newly fashionable concept in literature and the arts, or at the least to be picturesque, another new term. It really required steep slopes, even if not very high, along which paths could be made revealing dramatic views, by which contemporary viewers who had read Gothic novels like Walpole's The Castle of Otranto (1764) were very ready to be impressed. The appropriate style of garden buildings was Gothic rather than Neoclassical, and exotic planting was more likely to be evergreen conifers rather than flowering plants, replacing "the charm of bright, pleasant scenery in favour of the dark and rugged, gloomy and dramatic". A leading example of the style was Studley Royal in North Yorkshire, which had the great advantage, at what was known as "The Surprise View", of suddenly revealing a distant view from above of the impressive ruins of Fountains Abbey. At Stowe, Capability Brown followed the new fashion between 1740 and 1753 by adding a new section to the park, called Hawkwelle Hill or the Gothic promenade, with a Gothic revival building. Walpole had decided in 1751 "to go Gothic", as he put it in a letter, and thereafter was a leading propagandist for the style, with his own house, Strawberry Hill in Twickenham, still the most extreme example of 18th century "Gothick" style.

"Англо-қытай" бақшасы

Кейбір жазушылардың, әсіресе француз жазушыларының пікірінше, Алыс Шығыс Голландия арқылы ағылшын ландшафты бағының пайда болуына әсер еткен. 1685 жылы ағылшын жазушысы, бұрын Гаагада дипломат болған сэр Уильям Темпл «Эпикур бағы» атты эссе жазды (1690 жылы жарық көрді), онда еуропалық симметриялық және формалды бақтарды Қытайдың асимметриялық композицияларымен салыстыратын бөлім бар. Ол үшін ол (қытай тілінде) «шаравадги» терминін енгізді, бірақ бұл, шын мәнінде, «ретсіздік» деген мағына беретін жапон сөзінің бұрмаланған түрі болуы мүмкін. Қытай бағы туралы оның ойлары 1712 жылы эссеші Джозеф Аддисонның эссесінде келтірілді, ол оларды табиғатты еліктеудің орнына бақтарын француз стилінде, мүмкіндігінше табиғаттан алыс жасауға тырысқан ағылшын бағбандарына қарсы шабуыл жасау үшін пайдаланды. Еуропадағы қытай өнері мен сәулетінің жаңалығы мен экзотикалық сипаты 1738 жылы Стоу үйі бағында алғашқы қытай стиліндегі ғимараттың салынуына әкелді, сол кезде қытай сәні Еуропадағы сәндік өнердің көптеген түрлерінде танымал болды. Бұл стиль Уильям Чемберс (1723–1796) арқасында одан да танымал болды, ол 1745 жылдан 1747 жылға дейін Қытайда тұрды және «Қытай ғимараттарының, жиһаздарының, киімдерінің, машиналарынң және ыдыстарының суреттері» атты кітап жазды. Оған қоса, 1757 жылы жарияланған олардың ғибадатханалары, үйлері, бақтары және т.б. сипаттамалары берілген. 1761 жылы ол Кью бақшасының бір бөлігі ретінде Лондонның Ұлы Пагодасын салды, бұл бақтар мен сәулет арқылы әлемнің барлық бөліктерін және барлық сәулет стилін бейнелейтін саябақ еді. Содан кейін қытай пагодалары басқа ағылшын бақшаларында, содан кейін Францияда және континенттің басқа жерлерінде пайда бола бастады. Француз байқаушылары осы стильдегі бақтарды атау үшін Jardin Anglo Chinois (Англо-қытай бағы) терминін қолданды.

Ағылшын бақшасы құрлыққа тарайды

Ағылшын бақшаларының сипаттамаларын алғаш рет Францияға Жан Бернард, аббат Ле Блан алып келді, ол 1745 және 1751 жылдары өзінің саяхаты туралы есептерін жариялады. Томас Уэтели жазған және 1770 жылы Лондонда жарық көрген ағылшын бақшасы туралы трактат және экскурсиялық нұсқаулық 1771 жылы француз және неміс тілдеріне аударылды. 1763 жылы Жеті жылдық соғыс аяқталғаннан кейін француз дворяндары Англияға барып, бақтарды өз көзімен көруге мүмкіндік алды, содан кейін стиль француз бақтарында қолданыла бастады. Жаңа стильдің француз бақтарына қарағанда аз бағбан қажет ететін және күтімі оңай болатын артықшылығы да болды. Континенттегі алғашқы ағылшын бақтарының бірі Францияда, Эрменонвилде салынды. Оны 1763 жылдан 1776 жылға дейін маркиз Рене Луи де Жирардин құрды және паркте жерленген Жан Жак Руссоның идеяларына негізделген. Руссо мен бақтың негізін қалаушы бірнеше жыл бұрын Стоуға сапар шеккен болатын. Басқа ерте мысалдар: Дезерт-де-Ретс, Ивелин (1774–1782); Бой-де-Булондағы Багателл сарайының бақтары, Париждің батысы (1777–1784); Фоли Сент-Джеймс, Нейли-сюр-Сенде (1777–1780); және Эссон департаментіндегі Мервиль сарайы (1784–1786). Тіпті француз бақтарының ең классикалықтары орналасқан Версальде римдік ғибадатханасы бар шағын ағылшын пейзаждық паркі салынды және Мари Антуанетта үшін «Хамео де ла Рейн» (1783–1789) атты нақты ауылдық үй жасалды. Жаңа стиль Германияға да тарады. Ангальт княздығының орталық ағылшын жері Вёрлиц 1769 және 1773 жылдар аралығында Ангальт Дессау герцогы Леопольд III-імен Клермонт, Стоурхед және Стоуу пейзаж бақтарының үлгілеріне негізделген. Тағы бір көрнекті мысал – 1789 жылы сэр Бенджамин Томпсон (1753–1814) жасаған Германияның Мюнхен қаласындағы Англис бақшасы. Нидерландыда ландшафт сәулетшісі Лукас Питерс Родбард (1782–1851) осы стильде бірнеше бақтар мен саябақтарды жобалаған. Бұл стильді Швецияға Фредрик Магнус Пайпер енгізді. Польшада бұл стильдің басты мысалы Варшавадағы Лазенки паркі болып табылады. Бақ құрылымы өзінің пішіні мен көрінісіне негізінен елдің соңғы патшасы Станислав Август Пониатовскийге борышты. Польша-Литва одақтастығының басқа бір бөлігінде Софиевка паркі (Софиевка), қазіргі Украина, граф Станислав Щесный Потоцкий Одиссея мен Илиаданың көрінісін көрсету үшін жобалаған. Бұл стиль Ресейге де тез тарады, онда 1774 жылы Екатерина Ұлы өзінің сарайының паркіне жаңа стильді бейімдеді, соның ішінде нақты қытай ауылы және Уилтон Хаусындағыдай палладиандық көпір салынды. Оның ұлы Павел үшін көршілес Павловск иелігінде әлдеқайда үлкен саябақ құрылды. Монрепос паркі Лайборг шығанағындағы Линнасаридің тау аралында орналасқан және мұздықтан қалған тастар мен гранитті тастармен ерекшеленеді.

Descriptions of English gardens were first brought to France by Jean Bernard, abbé Le Blanc, who published accounts of his voyage in 1745 and 1751. A treatise, and tour guide, on the English garden, Observations on Modern Gardening, written by Thomas Whately and published in London in 1770, was translated into French and German in 1771. After the end of the Seven Years' War in 1763, French noblemen were able to voyage to England and see the gardens for themselves, and the style began to be adapted in French gardens. The new style also had the advantage of requiring fewer gardeners, and was easier to maintain, than the French garden. One of the first English gardens on the continent was at Ermenonville, in France, built by marquis René Louis de Girardin from 1763 to 1776 and based on the ideals of Jean Jacques Rousseau, who was buried within the park. Rousseau and the garden's founder had visited Stowe a few years earlier. Other early examples were the Désert de Retz, Yvelines (1774–1782); the Gardens of the Château de Bagatelle in the Bois de Boulogne, west of Paris (1777–1784);
The Folie Saint James, in Neuilly sur Seine, (1777–1780); and the Château de Méréville, in the Essonne department, (1784–1786). Even at Versailles, the home of the most classical of all French gardens, a small English landscape park with a Roman temple was built and a mock village, the Hameau de la Reine (1783–1789), was created for Marie Antoinette. The new style also spread to Germany. The central English Grounds of Wörlitz, in the Principality of Anhalt, was laid out between 1769 and 1773 by Leopold III, Duke of Anhalt Dessau, based on the models of Claremont, Stourhead and Stowe Landscape Gardens. Another notable example was The Englischer Garten in Munich, Germany, created in 1789 by Sir Benjamin Thompson (1753–1814). In the Netherlands the landscape architect Lucas Pieters Roodbaard (1782–1851) designed several gardens and parks in this style. The style was introduced to Sweden by Fredrik Magnus Piper. In Poland the main example of this style is Łazienki Park in Warsaw. The garden scheme owes its shape and appearance mainly to the last king of the country Stanisław August Poniatowski. In another part of the Polish–Lithuanian Commonwealth the Sofiyivka Park (Zofiówka), now Ukraine, was designed by Count Stanisław Szczęsny Potocki so as to illustrate the Odyssey and the Iliad. The style also spread rapidly to Russia, where in 1774 Catherine the Great adapted the new style in the park of her palace at Tsarskoe Selo, complete with a mock Chinese village and a Palladian bridge, modeled after that at Wilton House. A much larger park was created for her son Paul in the neighbouring estate of Pavlovsk. The Monrepos Park is sited on the rocky island of Linnasaari in the Vyborg Bay and is noted for its glacially deposited boulders and granite rocks.

Шетелдегі ағылшын бағының ерекшеліктері

Континентальдық Еуропаның "ағылшын бақшасы" әдетте кішірек аумақты қамтиды; көптегендері қалалардың ішінде немесе шетінде, емес ауылдың ортасында орналасқан. Мұндай бақтарда көбінесе Англияда орманды фонға, ағаштардың топтары мен шағын тоғайларға қарсы қойылатын, көлденең және жұмсақ төбелердің кең көрінісі болмайды. Оның орнына, олар көбінесе "көзге түсетін" элементтермен, мысалы, үңгірлер, ғибадатханалар, шайханалар, бельвидерлер, павильондар, жалған қираған ғимараттар, көпірлер және мүсіндермен тығыз безендірілген. "Ағылшын бақшасы" деген атау Ұлыбританияда қолданылмайды, онда "ландшафттық бақша" термині қолданылады, ол француз бақшасының формалды барокко стилінен ерекшеленеді. Еуропадағы ең белгілі ағылшын бақтарының бірі – Мюнхендегі Englischer Garten. Басты стиль 19 ғасырдың басында "бақшалық" ерекшеліктерді қосу үшін қайта қарастырылды, оның ішінде шағылмен төселген жолдармен бұталар, ботаникалық қызығушылықты қанағаттандыру үшін ағаштар отырғызу және ең бастысы, гүлдердің кеңінен отырғызылған гүлзарларда қайта оралуы. Бұл 19 ғасырда Еуропада ең көп еліктелген пейзаждық бақтың үлгісі. Ағылшыл елдік үйлердің "үйлік паркі" сыртқы аумақтары өздерінің табиғи пішінін сақтайды. 1840 жылдан бері ағылшын бағбандығы шектеулі аумақта, тұрғын үйге жақын және байланысты болды. Еуропалық ағылшын паркінің канондық құрамында бірнеше романтикалық элементтер бар. Әрқашан көл немесе кішкентай көл және оның үстінде пантон немесе көпір болады. Көлге қарап тұратын дөңгелек немесе алтыбұрышты павильон жиі римдік ғибадатхана пішінінде болады. Кейде паркте "қытай" павильоны да кездеседі. Басқа элементтерге үңгір және қираған ғимараттардың имитациясы кіреді. 20 ғасырда Франция мен Солтүстік Еуропада танымал болған ағылшын бағының екінші стилі 19 ғасырдың соңындағы ағылшын коттедж бағының стиліне негізделген, гүлдердің көптеген түрлері аралас отырғызылған, көбінесе жоспарланбағандай көрінеді.