Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон әдеби сыншысы және ақыны (1868–1894)
Japanese literary critic and poet (1868–1894)
Китамира Тококу (北村 透谷) – жапон ақыны және эссеші Китамира Монтароның (北村門太郎) қаламды есімі. Ол жапондық романтикалық әдебиет қозғалысының негізін қалаушылардың бірі болды.
Kitamura Tōkoku (北村 透谷) was the pen name of Kitamura Montarō (北村門太郎), a Japanese poet and essayist. He was one of the founders of the modern Japanese romantic literary movement.
Ерте өмір
Ашигарашимо ауданының самурайлар отбасынан шыққан Китамура ерте жасында либералды саясатқа қызығушылық танытты және еркіндік пен халық құқықтары қозғалысында белгілі бір рөл атқарды. Ол Токио Сенмон Гаккоға (кейін Васеда университеті болып өзгерді) оқуға түсті, бірақ радикалдық саяси көзқарастары үшін қуылды. Шамамен бір жыл бойы қарқынды саяси қызметтен кейін ол қозғалыстың мақсатын сұрақтап, жазушы болу үшін оны тастап кетті. 1888 жылы ол христиан дінін қабылдап, Ишизака Минаға үйленді.
From a samurai class family of Ashigarashimo District, Kanagawa, Kitamura was interested in liberal politics at an early age, and played a minor role in the Freedom and People's Rights Movement. He attended the Tōkyō Senmon Gakkō (which later became Waseda University), but was expelled due to his radical political views. After almost a year of vigorous political activities he started questioning the purpose of the movement and left to become a writer. In 1888, he was baptized as a Christian, and married Ishizaka Mina.
Әдеби мансап
Китамура 1888 жылы «Сосю но ши» («Тұтқынның өлеңі») атты ұзын өлеңін өзі жариялады, бұл сол уақытқа дейін еркін өлеңмен жазылған ең ұзақ жапон өлеңі болды. Одан кейін ол «Хораи кёку» («Хораи тауының драмасы») поэтикалық драмасын жазды. Ол Байрон, Эмерсон және Карлайл еңбектерінің өзіне әсер еткенін айтты. Оның әйелінің христиан діні оның көзқарасына да зор ықпал етті. Китамура поэзиядан эсселерге көшті, және батыстың «өмірді құрметтейтін көзқарастарын» буддизм мен дәстүрлі жапондық синтоистік ойдың «өмірді жоққа шығаратын көзқарасынан» артық деп мадақтаған шығармалар жазды. Оның өзінің мәнін және жеке адамның мүмкіндіктерін зерттеу әрекеттері, әсіресе «Найбу сеймей рон» («Ішкі өмір теориясы») атты маңызды еңбегінде, кейбіреулермен қазіргі жапон әдебиетінің бастауы деп есептеледі. Китамура квакерлер қозғалысына да қызығушылық танытты және 1889 жылы Жапонияның бейбітшілік қауымдастығы (日本平和会) атты бейбітшілдік қоғамын құрды. 1890 жылы Китамура «Достардың қыздар мектебінде» ағылшын тілінің мұғалімі болып жұмысқа орналасты. Ол Азабу христиан шіркеуіне жиі баратын. 1893 жылы ол Шимазаки Тосонның Мейдзи қыздар мектебіндегі (қазіргі Мейдзи Гакуин университеті) лауазымын иеленді. Сондай-ақ, ол 1893 жылы Шимазаки Тосонмен бірге құрған «Бунгакукай» журналына әдеби сын мақалаларын ұсынды. Осы шамада ол психикалық тұрақсыздық пен депрессияның белгілерін көрсетуге бастады. Китамура «Бунгакукай» журналында «Соқыр сенімнің зияны» (頑執盲排の弊) атты мақала жариялады, онда ол басқалармен қатар кокугаку қозғалысын сынады, ол 19 ғасырдың соңында дерлік жойылуға жақын болған кезде Шинто фундаментализмінің бір түріне айналды. Ол Шимазаки Тосонның жақын досы болды, оны романтикалық әдебиет қозғалысына күшті ықпал етті, ал оның әкесі Шимазаки Масаки кокугаку айналымымен белгілі болды. 1894 жылдың 16 мамырында таңға дейін Тококу Токиодағы Шиба паркіне жақын жердегі үйінің бағында өзін-өзі асып өлтірді. Оның қабірі Токиодағы Широканедегі Зуишо ғибадатханасында орналасқан.
Kitamura self published the long verse Soshū no shi ("The Poem of the Prisoner") in 1888, which was the longest Japanese poem written in free verse up until that time. He followed this with the poetic drama Hōrai kyoku ("The Drama of Mount Hōrai"). He claimed to be influenced by the works of Byron, Emerson and Carlyle. His wife's Christianity also greatly influenced his outlook. Kitamura turned from poetry to essays, and wrote works extolling the "life espousing views" of the West, over the "life denying view" of Buddhism and traditional Japanese Shinto thought. His attempts to explore the nature of the self and the potential for the individual, particularly in his seminal work Naibu seimei ron ("Theory of Inner Life"), are regarded by some as the starting point of modern Japanese literature. Kitamura was also drawn to the Quaker movement, and founded a pacifist society, the Japan Peace Association (日本平和会), in 1889. Kitamura was hired as an English teacher at the Friends Girls School in 1890. He frequented the Azabu Christian Church. In 1893, he took over the post held by Shimazaki Tōson at Meiji Girls School (now Meiji Gakuin University). He also submitted literary criticism to the magazine Bungakukai, which he helped launch with Shimazaki Tōson in 1893. Around this time he began to show signs of mental instability and depression. Kitamura authored the Bungakukai article The Evils of Blind Faith (頑執盲排の弊), in which he ridiculed, among other things, the kokugaku movement, which by the time of its near extinction in the late 19th century had evolved into a form of Shinto fundamentalism. He was a close associate of Shimazaki Tōson, whom he strongly influenced towards the romantic literary movement and whose father Shimazaki Masaki is noted for his involvement in kokugaku circles. Before dawn on 16 May 1894, Tokoku hanged himself in his garden at his home near Shiba Park in Tokyo. His grave is at the temple of Zuisho ji in Shirokane, Tokyo.