Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Макдафтың ұлы – Уильям Шекспирдің "Макбет" трагедиясының кейіпкері (1606). Оның аты мен жасы мәтінде нақты айтылмаған, алайда шамамен 7-10 жаста болған деп есептеледі. Ол Шекспирдің мінезді, епті бала кейіпкерінің типік үлгісі. Леди Макдафф пен оның балалары Холиншедтің жылнамаларында Макбеттің қатыгездігінің әділсіз құрбандары ретінде көрсетілсе, Макдафтың ұлын кейіпкер ретінде дамытуда Шекспир толыққанды жауапкершілікті өз мойнына алған. Бала тек бір ғана көріністе (4.2) пайда болады. Макдафтың ұлы Макбет жек көретін және қорқатын жастық тазалығының символы ретінде қарастырылады, ал бір сыншы осы көріністі Киелі кітаптағы "Нәрестелерді өлтіруге" теңеді. Оны өлтіруші "жұмыртқа" деп сипаттап, оның өліміне дейінгі жастығын ерекше атап көрсетеді.
Macduff's son is a character in William Shakespeare's tragedy Macbeth (1606). His name and age are not established in the text; however, he is estimated to be 7–10 years of age. He is Shakespeare's typical child character—cute and clever. While Lady Macduff and her children are mentioned in Holinshed's Chronicles as the innocent victims of Macbeth's cruelty, Shakespeare is completely responsible for developing Macduff's son as a character. The boy appears in only one scene (4.2). Macduff's son is viewed as a symbol of the youthful innocence Macbeth hates and fears, and the scene has been compared by one critic to the biblical Massacre of the Innocents. He is described as an "egg" by his murderer, further emphasising on his youth before his imminent death.
Пьесадағы рөлі
4.2-де Леди Макдафф күйеуінің үй-жайын және отбасын тастап кеткеніне ағылады, содан кейін ұлына әкесінің қайтыс болғанын жалған айтады. Бала оған сенбейді және егер әкесі шын мәнінде өлген болса, оны жылап көретінін, ал егер жыламайтын болса, онда "жақсы белгі болар еді, мен тез арада жаңа әке табармын" дейді. Макбеттің жалдамалы кісілері келіп, Макдаффты сатқын деп жариялағанда, бала жоқ әкесін қорғауға ұмтылады. Бір кісі балаға пышақтап, ол өліп бара жатқанда анасына: "Қашыңыз, өтінемін!" деп айқайлайды. Бұл осы кейіпкерді құрайтын адалдық, махаббат және сүйіспеншілік сезімдерін көрсетеді.
In 4.2, Lady Macduff bewails her husband's desertion of home and family, then falsely tells her son that his father is dead. The boy does not believe her and says that if his father were really dead, she'd cry for him, and if she didn't then it would "be a good sign that I should quickly have a new father." Macbeth's henchmen arrive, and, when they declare Macduff a traitor, the boy leaps forward to defend his absent father. One of the henchmen stabs the boy who cries to his mother as he dies, "Run away, I pray you!". This highlights the loyalty, affection and love which make up this character.
Талдау
Қылмыскер баланы пышақтап тұрып айғайлайды: "Не, сен жұмыртқасың! Сенің жасың – опасыздықтың жемісі!" Бұл Макбеттің оны өлтіруге асыққан себебін аңғартады. Үш қарапайым сиқыршы болжағандай, Макбет өзінің тағына мұрагер болатын баласы жоқ патша болатынын түсініп, басқалардың ұрпақтарын, соның ішінде Флианс пен Макдаффтың ұлын өлтіруге бекінеді. Егер Макбеттің өзінің туған немесе асырап алған баласы бар еді, онда Банконың ұлы Флианс пен Макбет арасындағы тартыс одан да күшейер еді. Леди Макбет айтқандай: "Мен баланы емшектен тараттым, және оны сүйгеннің қаншалықты әдемі екенін білемін". Макбетті әке ретінде қарастырғанда, оның ішінде мейірімділік пен амбициялық әкелік сезімдері қатар пайда болады. Олай болса, Макбет пьесада басқалардың ұлдарына жасаған барлық қимылдары – өзінің мұрагері үшін. (Леди Макбет, кемінде, бала туған, бірақ пьесада Макбеттің нақты ұлы туралы ештеңе айтылмаған – "бала" қыз болуы мүмкін, немесе ерте қайтыс болған, немесе көбінесе оның тарихи өгей ұлы Лулахқа сілтеме жасалған, ол Леди Макбеттің бұрынғы некесінен туған, Макбеттің мұрагері, бірақ оның өзінің ұлы емес.) Кейбір қойылымдарда Макбет Флианстың басын жиі сылап немесе сылап бағуға тырысады, бірақ Флианс әкесіне қайтқанда одан бас тартады. Аталар мен ұлдардың қарым-қатынасы (Банко мен Флианс, Макдафф пен оның ұлы, Макбет пен ұлының болмауы) пьесаның маңызды тақырыбы ретінде қарастырылады. Бір ғалым бұл көріністі Иродтың Бейтлехемдегі балаларды өлтіруімен, өзінің тағын қорғау үшін жасаған қырқынымен салыстырады. Баланың бейкүнә келбетін анасы оны "кешірімді маймыл" және "әңгімешіл" деп атауы арқылы күшейтеді. Пьесаның бойымен Макбет болашақты бақылауға ұмтылады. Балалар болашақтың символы болғандықтан, олар оның ең үлкен қаупін білдіреді. Макдаффтың ұлы, қастандықтарды батыл айыптауы арқылы, Макбетке төнетін қауіптің күшті символы болып табылады. Қайшылығы, Макбет бала тудыратын адамдық сезімдерден (мұң, махаббат) арылуға тырылған сайын, осы қауіпке қарсы тұру және болашағын бақылау мүмкіндігі азаяды.
The murderer cries as he stabs the boy, "What, you egg! Young fry of treachery!" This hints at the reason Macbeth is so eager to have him killed. Macbeth, seeing that, as the Three Witches foretold, he is destined to be king with no offspring to inherit his throne, is determined to kill the offspring of others, including Fleance and Macduff's son. The tension that exists between Fleance, Banquo's son, and Macbeth would be made stronger by the existence of a child of Macbeth, should he be portrayed as having one—whether his own natural son, or adopted. As Lady Macbeth says "I have given suck, and know / How tender 'tis to love the babe that milks me". Seeing Macbeth in a fatherly perspective produces a combination of both tender and ambitious fatherliness in him. All that Macbeth does to others' sons in the play, then, is for his own heir. (Lady Macbeth, at least, has had a child, but no actual son of Macbeth is mentioned in the play—the "babe" may have been a girl, or died young, or—more likely—been a reference to his historical stepson Lulach, from Lady Macbeth's previous marriage, Macbeth's heir but not his own son.) Some productions show this tenderness by having Macbeth frequently pat Fleance on the head, or attempt to do so, but be denied it when Fleance withdraws to his father. This rivalry between groups of fathers and sons (Banquo and Fleance, Macduff and his son, Macbeth and his lack of a son) is seen as an important theme of the play. One scholar views the scene as parallel to the Massacre of the Innocents, in which Herod had the children of Bethlehem killed to protect his throne. The boy's innocent image is strengthened by his mother calling him "poor monkey" and a "prattler". Throughout the play, Macbeth is concerned with controlling the future. Since children are symbolic of the future, they represent his biggest threat. Macduff's son, in his bold denunciation of the murderers, is a strong symbol of the danger Macbeth faces. Paradoxically, the more Macbeth tries to rid himself of the human emotions (compassion, love) that lead to children, the less capable he is of meeting this threat and controlling his future.
Өнер көрсетулер
Орсон Уэллстің қызы Кристофер әкесінің 1948 жылы түсірген, көп дау тудырған «Макбет» пьесасының бейімделуінде Макдаффтың ұлының рөлін ойнады. PBS телеарнасының «Ұлы өнерлер» жобасындағы «Макбет» телефильмінде, Патрик Стюарттың Макбет рөліндегі ойнауымен, аты белгісіз 20 ғасырғы әскери қоғамда Макдаффтың ұлын Хьюго Докинг сомдады.
Orson Welles' daughter, Christopher, played the role of Macduff's son in her father's controversial 1948 film adaptation of the play. In PBS's Great Performances TV movie of Macbeth, with Patrick Stewart as Macbeth, set in a nameless 20th century militaristic society, Macduff's son is played by Hugo Docking.