Сатурн спутнігі Титанның мұнай көлі – Онтарио Лакус
Ontario Lacus
Сатурн спутнігі Титанның оңтүстік полюсіндегі метан, этан және пропаннан тұратын көлі – Ontario Lacus. Cassini ғарыш станциясының зерттеулері, сипаттамалары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Титан көлі
Lake on Titan
Онтарио Лакус – Сатурн планетасының серігі Титанның оңтүстік полюсіне жақын орналасқан метан, этан және пропандан тұратын көл. Оның көмірсутектерден тұратын көл екендігі Кассини ғарыш кемесінің бақылаулары арқылы расталды, бұл туралы Nature журналының 2008 жылғы 31 шілдедегі санында жарияланды. Онтарио Лакус көлінің ауданы шамамен , Солтүстік Америкадағы Онтарио көлінен 20%-ға кіші. 2012 жылдың сәуір айында оның саздық жазыққа немесе тұзды алқапқа көбірек ұқсайтыны хабарланды.
Ontario Lacus is a lake composed of methane, ethane and propane near the south pole of Saturn's moon Titan. Its character as a hydrocarbon lake was confirmed by observations from the Cassini spacecraft, published in the 31 July 2008 edition of Nature. Ontario Lacus has a surface area of about , about 20% smaller than its terrestrial namesake, Lake Ontario in North America. In April 2012, it was announced that it may be more like a mudflat or salt pan.
Жағалаулар
2010 жылдың 12 қаңтарында Кассини Ontario Lacus-тің көптеген ерекше ерекшеліктерін көрсететін толыққанды радарлық суретін түсірді. Солтүстік жағалауындағы төбелердің биіктігі шамамен 1 километр (3000 фут) шамасында, ал суға батқан өзен аңғарлары бар. Көлдің солтүстік-шығыс бөлігінде Мичиган көлінің оңтүстік-шығысындағыдай, тегіс толқындармен қалыптасқан жағалауды көруге болады. Уақыт өте келе төменгі толқындардың әсерінен қазіргі жағалауға параллель тегіс сызықтар пайда болған болуы мүмкін, оларды батыстан немесе оңтүстік-батыстан соққан желдер тудырған болуы ықтимал. Оңтүстік-шығыс жағалауында жағалауға еніп жатқан дөңгелек шығанақ орналасқан. Батыс жағалауының орталық бөлігінде Титан жерінде алғаш рет байқалған, жақсы қалыптасқан өзен дельтасы көрініс береді. Бұл жоғары жазықтан ағып түсетін сұйық көмірсутектердің көлге құя бергенде арналарын ауыстырып, кем дегенде екі бөлікке бөлінгенін көрсетеді. Мұндай арналардың ауысуы мен толқынға тәуелді дельталардың мысалдарын Жерде Альберт көлінің оңтүстік жағасында, Уганда мен Демократиялық Конго Республикасы арасындағы Африкада, сондай-ақ Африкадағы Чад еліндегі Мегачад көлінің қалдықтарында табуға болады.
On January 12, 2010, Cassini took a more detailed radar image of Ontario Lacus showing numerous remarkable features. The northern shoreline features low hills, probably about 1 kilometer (3,000 feet) high, and flooded river valleys. A smooth wave sculpted shoreline, like on the southeast side of Lake Michigan, can be seen at the northeast part of the lake. Smooth lines parallel to the current shoreline could be formed by low waves over time, which were likely driven by winds sweeping in from the west or southwest. The southeast shore features a round headed bay intruding into the shore. The middle part of the western shoreline shows the first well developed river delta observed on Titan, showing that liquid hydrocarbons flowing down from a higher plain have switched channels on their way into the lake, forming at least two lobes. Examples of this kind of channel switching and wave modified deltas can be found on Earth at the south end of Lake Albert between Uganda and the Democratic Republic of Congo in Africa and in the remains of an ancient lake known as Megachad in the African country Chad.
Жағалаудағы рецессия
Инфрақызыл бақылаулар көрсеткендей, көлдің оңтүстік-батыс жағалауы төрт жыл ішінде (2005–2009) 9–11 км-ге шегінген, бұл оңтүстік жарты шардағы құрғақ күзде буланудың салдарынан болған.
Infrared observations show that the southwest shoreline of the lake receded 9–11 km over four years (2005 2009), evidently due to evaporation during the dry southern hemisphere autumn.
Тереңдігі
Жер бетіндегі стандарттар бойынша, көл өте жай болып көрінеді. 2009 жылдың шілдесінде және 2010 жылдың қаңтарында жасалған радарлық өлшеулер орташа тереңдігі 0,4 – 3,2 м, ал максималды тереңдігі 2,9 – 7,4 м екенін көрсетеді. Бұл көлдің шамамен көлемі 7 – 50 км³ құрайды, бұл Жердегі Онтарио көлінің көлемінен үштен бір бөлігінен кем. Флоридадағы Окичоби көлі де осы сияқты жай көл болып табылады.
By terrestrial standards, the lake appears to be extremely shallow. Radar measurements made in July 2009 and January 2010 indicate an average depth of 0.4 – 3.2 m, and a maximum depth of 2.9 – 7.4 m. This gives the lake an estimated volume of 7 to 50 km3, less than one thirtieth the volume of Earth's Lake Ontario. The notoriously shallow Lake Okeechobee in Florida has a similar depth.
Геоморфология және гидрология
Онтарио лакусы аллювиалды желдеткіште орналасқан, жартылай құрғақ, шалшық депрессияға ұқсауы мүмкін, онда сұйық көмірсутектердің су деңгейі депрессия еденінің биіктігінен жоғары көтеріледі, бұл Намибиядағы Этоша Панға ұқсас. Гидрологиялық ағын модельдері көлдің кең алабының су жиналатын аумағын көрсетіп, маусымдық жаңбырлар жергілікті депрессияны сұйықтықпен толтыруға себеп болуы мүмкін. Бұл жағдай Австралиядағы Эйр көлінің уақытша толуына ұқсас, оның себебі көлдің өте үлкен су жиналатын алабы және Орталық Австралияның жартылай құрғақ климаты.
Ontario Lacus may resemble a semi arid shallow depression lying in an alluvial fan where the water table height (of liquid hydrocarbons) rises above the elevation of the depression floor, analogous to the Etosha Pan in Namibia. Hydrological runoff models have found evidence for an extensive basin catchment area for the lake, suggesting seasonal rainfall may be responsible for filling liquids in the local depression. This situation may be analogous to the ephemeral filling of Lake Eyre in Australia due to its notably large catchment area and the semi arid climate of central Australia.
Толқындар
Көлдегі кез келген толқындар Жердегі үлкен су қоймасындағы толқындардан әлдеқайда кішіді; 2009 жылдың шілдесінде Кассини ғарыш аппаратының T49 ұшуы кезінде радарлық көпіршік шағылысын бақылау кезінде олардың шамамен ең жоғары биіктігі 3 мм-ден кем болды. Балама ретінде, толқындардың болмауы 0,5 м/с-тан төмен жел жылдамдығын немесе көмірсутектер қоспасының күтпегендей тұтқыр құрамын көрсетеді. Қандай жағдайда болса да, көлдің солтүстік-шығыс жағалауында толқындардан пайда болған жағажайдың болуы, кейде одан да жоғары толқындар пайда болатынын көрсетеді.
Any waves on the lake are also far smaller than those that would be on a sizable body of liquid water on Earth; their estimated maximum height was less than 3 mm during observations of a radar specular reflection during Cassini's T49 flyover of July 2009. Alternatively, the lack of waves could indicate either wind speeds less than 0.5 m/s, or an unexpectedly viscous composition of the hydrocarbon mix fluid. In any case, the apparent presence of a wave generated beach on the lake's northeast shore suggests that at times considerably higher waves form.