Орта ғасырдағы Лукка епископы Ансельмнің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Ансельм Луккалық (Anselmus; 1036 – 18 наурыз 1086), туған аты Ансельм Баджолық (Anselmo da Baggio), Италиядағы Лукка қаласының ортағасырлық епископы және Италияның орталық бөлігінде Тоскана графесі Матильда мен император Генрих IV арасындағы қақтығыстар кезінде Инвеститура дау-дамайындағы маңызды тұлға. Оның қарындасының күйеуі Ансельм оған бұрын Лукка епископы болған, кейін Рим папасы Александр II болып сайланғандықтан, оны кейде Кіші Ансельм немесе Ансельм II деп атайды.

Өмір

Мантуяда туған Александр оны Германияға жіберіп, император Генрих IV-тен инвеститура алуға кеңес берді. Александр II шамамен 1062 жылы оны кардиналдыққа көтерген болуы мүмкін. Ансельм Германияға барды, бірақ уақытша билеушіден рухани биліктің белгісін алуға құлшынбады және инвеститурасыз қайтып келді. 1073 жылы папа Григорий VII Анзельмді Лукка епископы етіп тағайындады, бірақ оған Генрих IV-тен инвеститура қабылдамауға кеңес берді. Бір себеппен Ансельм бұл жолы солай істеді, бірақ көп ұзамай өкініп, епископтық қызметінен бас тартып, Мантуяға жақын орналасқан Клюний монастырі Падилиронедегі бенедиктин орденіне кірді. Григорий VII оған Луккаға оралуға бұйырды, ол немереуіше бағынды, бірақ монах өмірін жалғастырды. 1077–79 жылдары ол Генрихтің күтілетін науқанына дайындық ретінде графиня Матильдадан бірнеше қамалдарды қабылдады, ол 1081–84 жылдары іске асырылды. Осы аралықта ол соборының канондарына Святой Августин ережесін енгізуге тырысты. Канондардың көпшілігі папаның тыйым салған жаңа ережелерге бағынудан бас тартты. Ансельм 1080 жылы император Генрих және Гвиберт, антипапа Климент III-тің көмегімен, Вольта Мантована шайқасында (қазан 1080 ж.) Тоскана графинясы Матильда жеңілгеннен кейін Луккадан қуылды. Ансельм бірінші кезекте Луккадан Арно өзенінен бірнеше шақырым қашықтықтағы Мориана епископтық бекінісіне қашып, кейіннен оның өмірбаянын жазған дін қызметкері Бардомен бірге Каноссаға барып, графиня Матильданың рухани жетекшісі болды. Генрих IV-тің жақтасы Альба епискобы Бенцо Матильда мен Ансельмтің Римдегі Григорийге алтын мен күміс жіберу үшін монастырларды қалай тонағанын айтады. Оның дұғалары арқасында Григорий VII-нің жаулары жеңіліске ұшырады, сондықтан ол алаңдаған әскердің алдында бейнеленген. Кейінірек Григорий VII оны Ломбардиядағы папалық легаты етіп тағайындады. Оның қайтысынан кейін екі өмірбаян жазылды: Псевдо Бардонның «Vita Anselmi episcopi Lucensis» және Лукка епископы Рангерийдің «Vita metrica of S. Anselmi lucensis episcopi». Ансельм 1087 жылы папа Виктор III тарапынан қасиетті деп жарияланды.

Born in Mantua, Alexander sent him to Germany advising him to take investiture from Emperor Henry IV. Alexander II, may have elevated him to the cardinalate ca. 1062. Anselm went to Germany, but was loath to receive the insignia of spiritual power from a temporal ruler and returned without investiture. In 1073, Pope Gregory VII, again appointed Anselm Bishop of Lucca, but advised him not to accept investiture from Henry IV. For some reason, Anselm did so this time, but soon felt such remorse that he resigned his bishopric, and entered the Benedictine Order at Padilirone, a Cluniac monastery near Mantua. Gregory VII ordered him to return to Lucca, and he reluctantly obeyed, but continued to lead the life of a monk. In the years 1077–79, he accepted the transfer of several castles from Countess Matilda, in preparation for Henry's expected campaign, which was carried out in 1081–84. Meanwhile, he attempted to impose the Rule of Saint Augustine upon the canons of his cathedral. Most of the canons refused to submit to the new regulations though they were interdicted by the pope. Anselm was expelled from Lucca around 1080, with the help of Emperor Henry and Guibert, Antipope Clement III, after the defeat of the papal defender, the Countess Matilda of Tuscany at the Battle of Volta Mantovana (October 1080). Anselm fled first to the shelter of Moriana, an episcopal stronghold only a few miles up the Arno from Lucca and was accompanied by Bardo, a priest who later wrote his vita, and then retired to Canossa as spiritual guide to Countess Matilda. Bishop Benzo of Alba, Henry IV's fiercely partisan supporter, tells how Matilda and Anselm stripped the monasteries to send gold and silver to Gregory in Rome. Because through his prayers was obtained the rout of the enemies of Gregory VII, he is represented before an army in confusion. Sometime later, Gregory VII made him papal legate in Lombardy, Two biographies were written about the bishop saint shortly after his death: Pseudo Bardone’s Vita Anselmi episcopi Lucensis and Bishop Rangerius of Lucca’s, Vita metrica of S. Anselmi lucensis episcopi. Anselm was canonized by Pope Victor III in 1087.