Кіріспе
Жер иелену формасы Прекариум (көпше precaria) немесе precaria (көпше precariae) әйелдік формада - өтініш берушіге (грант алушыға) меншік иесі өзгерместен белгілі бір уақытқа мүлік берілетін жер иелену формасы. Осылайша прекарий - бұл өтініш бойынша жасалған тегін сыйлық (немесе прекарий, осының арқасында "намаз") және оны қайтарып алуға болады. Грант беруші жерді қай уақытта да қайтарып ала алады және грант алушыны шығарып жібере алады, ал грант алушының жерді ұстауы "қауіпті" деп айтылады. (Қосымша "прекариалдық" деген атау да қолданылады.) Прекарий Рим империясының соңғы кезеңінде пайда болды. Орта ғасырларда бұл заңды фикция болды, және екі тарап әдетте өтініш берушіге төленетін жалдау ақысын немесе қызметтерді анықтайтын келісімшартқа қол қойды. Кейбір прекариялар ақырында тұқым қуалайтын феодалдық иеліктерге айналды. Меровингтер дәуірінде әйелдік форма (бірлік прекария) кең тараған, бірақ VIII ғасырда термин пайда прекарийді алмастыра бастады, бірақ институттар іс жүзінде бірдей болды.
The precarium (plural precaria)—or precaria (plural precariae) in the feminine form—is a form of land tenure in which a petitioner (grantee) receives a property for a specific amount of time without any change of ownership. The precarium is thus a free gift made on request (or precarius, whence "prayer") and can be revoked. The grantor can reclaim the land and evict the grantee at any time, and the grantee's hold on the land is said to be "precarious". (The adjectival form "precarial" is also used.) The precarium arose in the late Roman Empire. In the Middle Ages it became a legal fiction, and the two parties usually signed a contract specifying the rent or services owed by the petitioner. Some precaria eventually became hereditary fiefs. In the Merovingian period the feminine form (singular precaria) became common, but in the eighth century the term beneficium began to replace precarium, although the institutions were practically identical.
Дін қызметкерлері үшін
Прекарий Юстинианның заңдық очерктерінде талқыланады және VI ғасырдағы вестготтар Испаниясы мен Францияда болған көрінеді. Феодализмде шіркеу жерлерін жауынгерлерді қолдауға пайдалану сегізінші ғасырда католик Еуропасында прекарияның өсуіне ықпал етті. Қазіргі тарихшылар кейде осы жерлерді феодалдық деп атайды, бірақ олар шіркеу меншігі болғандықтан, иелер немесе патшалардың меншігі болмағандықтан, бұл тоғызыншы және оныншы ғасырларда икемді айырмашылық болса да, олар феодалдық емес еді. Бұл айырмашылық шіркеуде қалған шіркеулік түрде меншік құқығы (jure proprio et more ecclesiastico) мен пайда мен пайдалану құқығы (jure beneficiario et usufructuario) арасында болды. Әдетте, патша немесе патша жер үшін жыл сайын шіркеу немесе монастырға тұрақты жалға төлейтін. Бұл әдетте мүлікпен алынған табыстың үлесі ретінде, әдетте "тоғызыншы және оныншы" (nona et decima), яғни бастапқы өнімнің оныншы бөлігі, содан кейін қалғанның тоғызыншы бөлігі - бастапқы жиынтықтың бестен бір бөлігіне тең. Жерді пайдаланған вассал немесе рыцарь оны мүлдем ұстаған жоқ, бірақ иеленушінің қуанышы кезінде ол жердің және оның ғимараттарының барлық пайдасы мен артықшылықтарынан рақаттанды, әдетте оны және оның серігін қамтамасыз ету үшін қажетті құралдарды қамтамасыз етуді көздеді. Егер шіркеудің кедейліктен құтылу үшін жеткілікті қаражаты болмаса, барлық жерлер шіркеуге қайтарылуы мүмкін. Прекария тек келісімшартқа ғана емес, сонымен қатар келісімшарт бойынша жерді, пайданы да білдіреді (бірақ пайда термині ұқсас, бірақ діни емес жағдайларды сипаттауға да қолданылады).