Кіріспе

Антарктика аралы

Виенке аралы – ұзындығы және ені шамамен километр болатын, ауданы квадрат километрге жуық арал. Бұл Палмер архипелагының ең оңтүстік аралдарының бірі. Ол солтүстігінде Анверс аралынан Неймайер каналы арқылы және шығысында Антарктика түбегінің батыс жағалауынан Герлаше бұғазы арқылы орналасқан.

Сипаттама

Жанартасты аралдың көбісі мұздықтар, қар және мұзбен жабылған. Аралдың батыс және солтүстік жағында шағын тасты жағажайлар орналасқан. Онда шөп, мүк және лишайлар кездеседі. Аралда үш тау жотасы бар: солтүстік-батыста Nemo шыңы, солтүстік-шығыста Nipple шыңы және оңтүстік-батыста Luigi шыңы. Луиджи шыңы аралдың ең биік нүктесі болып табылады, бірақ ол толыққанды зерттелмеген. Венкке аралының ең солтүстік нүктесі – Аструп мүйісі, ол 1897–99 жылдарғы бельгиялық Антарктика экспедициясымен ашылған, биік және қара түсті тіктеу. Ол Адриен де Герлаше Норвегиялық Арктика зерттеушісі Эйвинд Аструптың құрметіне ат қойған, ол 1891–92 және 1893–95 жылдары Роберт Пиридің Гренландияға жасаған экспедицияларының қатысушысы болған. Аралдың оңтүстік-шығыс ұшында Principal Point (Принсипаль Пойнт) орналасқан, ол мұзбен жабылған, және Cape Errera (Эррера мүйісінен) 4 теңіз шақырымы (7 км) шығысқа қарай жатыр. Principal Point-ті алғаш рет 1903–05 жылдары Шарко басқарған француз Антарктика экспедициясы картаға түсірген. 1953–54 жылдарғы Аргентина Антарктика экспедициясы бұл нысанның маңыздылығын көрсететін атау берген. Жақын маңда, оңтүстік-шығыс жағалауында маңызды құс аймағы – Pursuit Point (Пурсет Пойнт) орналасқан. Венкке Аструп мүйісінің солтүстігінде орналасқан Breakwater Island (Брейквотер аралы) сияқты кіші аралдармен қоршалған. Оңтүстік-шығыс жағында Fridtjof Island (Фридтжоф аралы) орналасқан, ол кішкентай тау жыныстары мен аралшалар тізбегі арқылы Венккеге қосылған. Виллемс мүйісінің жанында, Венкке аралының оңтүстік-шығыс шетінде үш вулкандық Боб аралдары орналасқан.

19 ғасыр

Аралды алғаш рет 1820 жылы қаңтарда "Уильямс" бригімен Эдвард Брансфилд ашқан деп саналады, бірақ ол оны мүйіс деп атады. 1829 жылы Генри Фостер (ғалым) аралдың айналасын шарлады. 1873 жылы неміс Эдуард Далльман аралға алғаш рет қонды және оны "уақсыз, жалғыз орын" деп сипаттады. Аралға 1897–99 жылдарғы Бельгиялық Антарктика экспедициясының басшысы Адриен де Герлаше, экспедициялық кеме "Бельгика" бортындағы неміс теңізшісі Карл Август Вьенке есімін берді. Ол 1898 жылғы қаңтарда дауыл кезінде кемеден құлап кеткен.

20 ғасыр

Ұлыбритания 1944 жылы Десепшн аралында және Вьенке аралының шығанағында, ал 1945 жылы Хоуп шығанағында базалар құрып, ауа райы туралы мәлімет беру және неміс теңіз күштерінің қызметін бақылау үшін орнатты. Осы үш базаның тек біреуі ғана сақталған – Гудье аралындағы Порт Локрой шығанағында, Жугала нүктесіне жақын, Вьенке аралының оңтүстік-батыс бөлігінде. 1947 жылы Аргентина жақын орналасқан Доумер аралындағы Пелтье каналының оңтүстік-батыс шетіндегі Пай нүктесіне шам мұнарасын орнатты, ал 1957 жылы Порт Локройдан солтүстікке қарай Дориан шығанағында паналық үй салды. 1975 жылы Британдық Антарктикалық зерттеу ұйымы (BAS) осы аргентиналық паналық үйге жақын жерде Дамой Пойнт паналық үйі деп аталатын қораны тұрғызды, ол уақытша жазғы ұшу-қону жолағы үшін база ретінде қызмет етті. 1995 жылы ол қолданыстан шығарылып, тарихи ескерткіш ретінде қайта жаңартылды. 1962 жылы Чили теңіз күштері жақын маңдағы Доумер аралындағы Оңтүстік шығанағында тағы бір ғылыми станция (Йелчо) құрды. 1957 жылы Гудье аралынан оңтүстікке қарай 150 метр жерде, аралдың шығыс жағалауындағы Алис-Крикке төтенше жағдайға арналған пана салынды, екі жылдан кейін төмен жиілікті электромагниттік антеннаны және қашықтан жабдықты қабылдау үшін үлкен қора пайда болды. Бұл екі қора 1996 жылы Гудье аралындағы "А" базасы қалпына келтірілген кезде алынып тасталды.